‘The Revenant’ : Σερβίρεται ωμό και κρύο.

του Αντρέι Κοτσεργκίν 

Βγαίνοντας από το σινεμά και ενώ πήγα να ανάψω τσιγάρο μου ήρθαν στο νου οι στίχοι του Τσαρλς Μπουκόφσκι : ‘κοίτα λέει ο θάνατος, καθώς  περνά εμπρός μου, θα σε πάρω όπως και να ‘χει  άσχετα με το τι ήσουν ποιητής, ταξιτζής, νταβατζής, κρεοπώλης,αλεξιπτωτιστής, θα σε πάρω… εντάξει δικέ μου, του λέω. τώρα τα πίνουμε παρέα καθώς η ώρα από μια κοντεύει δυο τη νύχτα και μόνο αυτός γνωρίζει ποία  θα’ ναι η στιγμή, μα τον ξεγέλασα : κέρδισα τα 5 γαμημένα μου λεπτά κι ακόμη παραπάνω.’ Και για πρώτη φορά συνειδητοποίησα το πόσο άδικο είχε ο Μπουκ. Δεν ξεγελάς τον Θάνατο. Εκείνος σε αφήνει καμιά φορά να νομίζεις ότι τον ξεγέλασες. Ο Κυνηγός Χιου Γκλας δεν υπέπεσε σε αυτό το λάθος.

Ο κεντρικός χαρακτήρας του The Revenant δείχνει να κατανοεί απόλυτα ότι ο Θάνατος απλά του ‘την χάρισε’ προσωρινά δίνοντας του μια παράταση ώστε να μπορέσει να τακτοποιήσει τις υποθέσεις του. Και η μοναδική ‘υπόθεση’ που εκκρεμεί στο μυαλό του Χιου Γκλας είναι η εκδίκηση. Εκδίκηση απέναντι σε εκείνους που εγκατέλειψαν εκείνον και τον μοναχογιό του θεωρώντας τους περιττό φορτίο.

re

Για να επιτύχει τον στόχο του ο Χιου Γκλας πρέπει πρώτα να επιβιώσει στην άγρια, αφιλόξενη, φύση της Αμερικής. Ένας τόπος που δεν δείχνει καμία συμπόνοια και δεν κάνει διακρίσεις μεταξύ αδύναμων και δυνατών.

Μέσα από αυτό το ωμό και βίαιο σκηνικό ο σκηνοθέτης Αλεχάντρο Γκονζάλες Ινιάριτου μας διηγείται μια επική ιστορία επιβίωσης και εκδίκησης που όμως , όπως κάθε σπουδαία ιστορία, καταλήγει να συμβολίζει πολλά περισσότερα. Και καλύτερο αφηγητή από τον Μεξικανό σκηνοθέτη δεν θα μπορούσαμε να έχουμε. Κάθε πλάνο του είναι ένα ακόμη βήμα μέσα στο δύσβατο και επικίνδυνο μονοπάτι που αναγκάζεται να διανύσει ο ήρωας. Ο Ινιαρίτου αντλώντας έμπνευση από τον δάσκαλο Ταρκόφσκι και μαζί με τον κινηματογραφιστή Εμμάνουελ Λουμπέσκι δεν τραβάνε απλώς πλάνα. Συνθέτουν εικόνες μιας άγριας αλλά και πανέμορφης φύσης και ζωγραφίζουν τοπία που συμβολίζουν την ζωή αλλά και τον θάνατο ταυτόχρονα , όπως μια ερειπωμένη εκκλησία στην μέση του πουθενά, απεικονίζοντας έτσι την κατάσταση στην οποία βρίσκεται ο ήρωας της ιστορίας τους. Όμως πόσα από τα τοπία και τα πρόσωπα που συναντά στις ερημιές ο Χιου Γκλας είναι όντως αληθινά ?

Ο σκηνοθέτης μπλέκει τον ρεαλισμό με την φαντασία και τον μυστικισμό και σε αφήνει να αναρωτιέσαι για την πνευματική κατάσταση του ήρωα. Μήπως ο Γκλας προσηλώθηκε τόσο στην δίψα του για εκδίκηση που τελικά παρανόησε ? Μήπως πρέπει σε κάποιο σημείο να σταματήσει ?

As long as you can still grab a breath, you fight.’ μας απαντά εκείνος και συνεχίζει το ταξίδι του.

ρεω

Ο σκηνοθέτης δεν βιάζεται. Ξέρει ότι η εκδίκηση έχει μεγαλύτερη επίδραση επάνω σου όταν αργεί να αποδοθεί. Ο Ινιαρίτου παίρνει τον χρόνο του. Μας δείχνει την αληθινή χιονισμένη, αφιλόξενη και γεμάτη κινδύνους Άγρια Δύση μέσα από μακρόσυρτα πλάνα και σε κάνει να νιώθεις χαμένος μέσα σε αυτή κάτι που παράλληλα σε κάνει να συμπάσχεις με τις δυσκολίες που αντιμετωπίζει ο κεντρικός χαρακτήρας. Και ειλικρινά όταν βλέπεις τον ήρωα να πέφτει επάνω σε τσαντισμένες αρκούδες και εκδικητικούς ινδιάνους που δεν έχουν τον παραμικρό δισταγμό να σου πάρουν το σκαλπ δεν γίνεται να μην σου ανέβει το αίμα στο κεφάλι από την ένταση.

Ίσως αυτή η τεχνική του σκηνοθέτη να μην αρέσει σε αρκετούς. Ειδικά στην Ελλάδα όπου αρκετοί τραβάνε ζόρι με τις ταινίες που το πάνε ‘αργά‘. Όμως πίστεψε με αν κόψεις την γκρίνια και αφεθείς σε αυτά τα πλάνα μονάχα έτσι θα καταλάβεις την τραγικότητα της κατάστασης που αντιμετωπίζει ο ήρωας. Μονάχα έτσι θα νιώσεις τον σωματικό αλλά και ψυχικό πόνο και κόπο που απαιτούνται εκ μέρους του ώστε να καταφέρει να επιβιώσει. Όμως το The Revenant δεν είναι μονάχα μια ιστορία επιβίωσης αλλά και μια ιστορία εκδίκησης. Και εδώ η εκδίκηση είναι ένα πιάτο που κυριολεκτικά τρώγεται κρύο.

Όμως η εξαιρετική σκηνοθεσία του Ινιάριτου είναι απλά ο καμβάς στον οποίο καλούνται να ζωγραφίσουν οι δυο πρωταγωνιστές. Και οι πινελιές τους είναι απλά μεγαλειώδης!

Ο Λεονάρντο ΝτιΚάπριο σαν ένας άλλος Τζάκσον Πόλοκ  στάζει χαοτικά την τέχνη του στην οθόνη εκμεταλλευόμενος με τον πιο ιδιοφυή τρόπο τις αντίξοες συνθήκες στις οποίες τον υποβάλει ο σκηνοθέτης του. Τον βλέπουμε να γρυλίζει, να ουρλιάζει, να σέρνεται, να πέφτει από γκρεμούς, να κολυμπάει , να κοιμάται μέσα σε κουφάρια αλόγων για να επιβιώσει από το κρύο, να τρώει ξύλο από αρκούδες… Και ναι πιθανότατα θα κερδίσει επιτέλους το πολυπόθητο OSCAR όμως για μένα εκείνος που κλέβει, χωρίς να τον πάρει χαμπάρι κανείς, την παράσταση είναι το λαμόγιο το οποίο ψάχνει ο Χιου Γκλας.

hs

Στο Revenant ο Τομ Χάρντι μας θυμίζει ότι πέρα από τους πιο ταλαντούχους ηθοποιούς της γενιάς του παίζει να ναι μακράν και ο πιο απολαυστικός. Αντίθετα με τον ΝτιΚάπριο ο Χάρντι απαρνείται το χάος και χτίζει βήμα, βήμα τον χαρακτήρα του με όπλο την λογική και την αυτοσυντήρηση.  Με την χαρακτηριστική του φωνή, που σε κάνει να νομίζεις ότι καταπίνει καρφιά, εκφράζει και αυτός την ανάγκη για την δική του επιβίωση κάνοντας σε να μην ξέρεις αν πρέπει να τον μισήσεις ή απλά να συμφωνήσεις μαζί του. Ο σκοπός των δυο εχθρών είναι ουσιαστικά ο ίδιος όμως είναι τα μέσα που επιλέγει ο καθένας τους για να τον επιτύχουν που τους οδηγεί στην αναπόφευκτη σύγκρουση. Μια σύγκρουση που την νιώθεις να έρχεται ολοένα και πιο κοντά με την εξέλιξη της ταινίας και  να είναι ποτισμένη με την μυρωδιά του Θανάτου που πλανάται πάνω απ’ όλους τους χαρακτήρες κατά την διάρκεια της.

Για τα ‘ζόρικα’ γυρίσματα της ταινίας έχουν ακουστεί πολλά. Η εμμονή του σκηνοθέτη να γυριστεί η ταινία σε πραγματικό φως οδήγησε τους ηθοποιούς να εργάζονται υπό εξοντωτικές συνθήκες απόλυτου ψύχους με τον κίνδυνο της υποθερμίας να παραμονεύει ανά πάσα στιγμή. Δεν ήταν και λίγοι εκείνοι που δεν άντεξαν και παραιτήθηκαν. Ο ΝτιΚάπριο χρειάστηκε να πάει τον όρο method acting στο επόμενο επίπεδο. Έφαγε ωμό συκώτι βίσονα και κοιμόταν μέσα σε κουφάρια ζώων….

Μήπως όμως σκηνοθέτης και πρωταγωνιστής υπέπεσαν σε υπέρμετρη φιλοδοξία;

Σίγουρα. Όμως από την άλλη, αυτός δεν είναι ο καλύτερος τρόπος για να γράψεις Ιστορία ? Η κοινή φιλοδοξία δημιουργού και ερμηνευτή είναι απλά το όπλο τους για να ξεγελάσουν τον Θάνατο. Ίσως από την εμπειρία τους να συνειδητοποίησαν και εκείνοι πως κάτι τέτοιο είναι αδύνατον. Όμως τουλάχιστον θα έχουν και οι δυο το κεφάλι τους ήσυχο ,σαν έρθει η μέρα, ότι  δεν έχουν αφήσει ανοιχτές εκκρεμότητες απέναντι στο κοινό τους μιας και με το The Revenant εξασφαλίζουν μια θέση στην Κινηματογραφική αθανασία.

124127488

Advertisements

6 thoughts on “‘The Revenant’ : Σερβίρεται ωμό και κρύο.

Add yours

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Δημιουργήστε ένα δωρεάν ιστότοπο ή ιστολόγιο στο WordPress.com.

ΠΑΝΩ ↑

Αρέσει σε %d bloggers: