Βλέποντας το Passion of the Christ ‘Συγχώρεσα’ τον Mel Gibson.

by Αντρέι Κοτσεργκίν 

Τα τελευταία χρόνια αν πας και ψιθυρίσεις στο αυτί του μέσου Αμερικανού το όνομα ‘Mel Gibson’ πιθανότατα θα του ρθει φλασιά το παρακάτω video από το South Park : 

 

Και εξίσου πιθανότατα παίζει να μην το θεωρεί μια ακόμη  απολαυστική South Parκική σάτιρα αλλά μια άκρως ρεαλιστική σύγχρονη απεικόνιση του Mel. Αλλά ας πάρουμε τα πράγματα από την αρχή και ας θυμηθούμε γιατί ο κάποτε λατρεμένος Ηθοποιός και Σκηνοθέτης κατέληξε να θεωρείται ως ένας από τους μεγαλύτερους ‘Μαλάκες’ του Hollywood.

Στις 28 Ιουλίου του 2006 η αστυνομία του L.A. σταματάει ένα αυτοκίνητο για υπερβολική ταχύτητα και βρίσκει πίσω από το τιμόνι τον Mel Gibson έχοντας για παρέα στην θέση του συνοδηγού ένα ανοιχτό μπουκάλι τεκίλα. «My life is over. I’m fucked. Robyn’s going to leave me.» ήταν τα πρώτα λόγια του, εμφανώς μεθυσμένου,  ηθοποιού προς τους μπάτσους. Και όταν ο ένας αστυνομικός έκανε το Λάθος να αρνηθεί στον Mel την απαίτηση του τελευταίου να τον αφήσουν να οδηγήσει μέχρι το σπίτι του ο Gibson απλά … Τρελάθηκε ! «Fucking Jews… the Jews are responsible for all the wars in the world. Are you a Jew?» ήταν το σουρωμένο παραλήρημα Μίσους που λίγες ώρες αργότερα θα έκανε τον γύρο του Κόσμου και θα έβαζε απότομα χειρόφρενο στην μέχρι τότε σπουδαία καριέρα του καλλιτέχνη. Η Αμερική είχε βγάλει την απόφαση της : O Mel Gibson είναι Θεοπάλαβος και Ρατσιστής. Μια ετυμηγορία που απλά ενισχύθηκε και άλλο όταν λίγο καιρό αργότερα βγήκαν στην δημοσιότητα μερικές ηχογραφήσεις στις οποίες ο Mel έλεγε στην πρώην γυναίκα του Oksana Grigorieva    «You look like a fucking pig in heat, and if you get raped by a pack of niggers , it will be your fault.»…  Ο Gibson απολογήθηκε δημόσια αρκετές φορές για το περιστατικό στο L.A. και απέδωσε την ευθύνη στα χρόνια προβλήματα αλκοολισμού που αντιμετώπιζε δηλώνοντας μάλιστα ότι έπινε 5 μισόλιτρα μπύρα κάθε μέρα για πρωινό και μπήκε σε κλινική απεξάρτησης. Όμως η κοινή γνώμη δεν τον συγχώρεσε ποτέ. Το ίδιο και η Βιομηχανία του Hollywood που τον θεώρησε Persona non grata  με αποτέλεσμα να μην ξαναδούμε τον Mel στην μεγάλη οθόνη για τουλάχιστον 5 χρόνια μέχρι να επιστρέψει υποκριτικά  με το μετριότατο πολιτικό θρίλερ Edge of Darkness οπού και κει δεν κατάφερε να κρατήσει την ψυχραιμία του όταν, εν μέρη δικαιολογημένα,  έβρισε on air τον Dean Richards στην συνέντευξη για την προώθηση της ταινίας….

 

Ήταν εμφανές πλέον ότι ακόμα και αν ήταν ο Mel Gibson σε θέση να ξεπεράσει και να αφήσει πίσω τους Δαίμονες του θα υπάρχουν πάντα και εκείνοι που Δεν θα τον άφηναν ‘να ξεχάσει’. Είναι οι ίδιοι που ‘ξέχασαν’ την προσφορά του καλλιτέχνη στο Σινεμά που αγαπήσαμε. Γιατί ο Mel έχει δώσει πράγματα στην έβδομη τέχνη. Και ως ηθοποιός αλλά περισσότερα για μένα ως Σκηνοθέτης. Κάτι που προσωπικά συνειδητοποίησα φέτος το Πάσχα όταν έκατσα και ξανάδα το Passion of The Christ. Η αλήθεια είναι ότι ποτέ μου δεν άντεχα τις ‘Γιορτινές’ ταινίες που παίζουν όλα τα κανάλια κάθε χρόνο. Οι θεματολογία τους δεν με ενδιαφέρει και τις βρίσκω κοινότυπες και βαρετές. Όμως το Passion κάτι έχει και με τραβάει. Και δεν είναι και καμία φοβερή ταινία. Πολλοί θα λέγανε ότι είναι απλά μια αντισημιτική ‘snuff’  ταινία όπου επί δυόμιση ώρες βλέπουμε τον Ιησού Χριστό να βασανίζεται με τον πιο ωμό και ρεαλιστικό τρόπο. Υπάρχουν και εκείνοι που το θεωρούν το καλύτερο και πιο ακριβές  έργο σχετικά με την ζωή του Χριστού. Είναι και επίσημα η πιο αμφιλεγόμενη ταινία όλων των εποχών. Μπορείς να κατηγορήσεις το Passion για πολλά πράγματα όμως σε καμία περίπτωση δεν γίνεται να κατηγορήσεις τον Σκηνοθέτη της για έλλειψη Οράματος και Φιλοδοξίας. Και από αυτά τα δυο ο Mel Gibson πάντα είχε μπόλικο απόθεμα. Από το Κλασσικό BRAVEHEART που άνοιξε ολόκληρη Σχολή για το πως δημιουργείς μια πραγματικά Επική ταινία μέχρι το απίστευτα Βίαιο survivor story του Apocalypto που για μένα προσωπικά ΔΕΝ έχει να ζηλέψει τίποτα απολύτως από το Οσκαρικό The Revenant. Και το Apocalypto δεν είχε ούτε DiCaprio ούτε Tom Hardy μέσα αλλά μονάχα κάτι παντελώς αγνώστους Ινδιάνους και Μεξικανούς ηθοποιούς και έναν ‘Δημιουργικά Τρελαμένο’ Mel Gibson να παλεύει μες τις ζούγκλες για να μας χαρίσει το όραμα του για Χαμένους Πολιτισμούς  και αιματοβαμμένες  ανθρωποθυσίες.

Σε καμία περίπτωση δεν έχω την πρόθεση να δικαιολογήσω τον Mel Gibson. Όπως και σε καμία περίπτωση δεν τον καταδικάζω. Βασικά απλά ΔΕΝ με ενδιαφέρει τι κάνει ο Mel Gibson στην προσωπική του ζωή. Δεν δίνω δεκάρα αν είναι Ψυχάκιας και Ρατσιστής ή αν απλά ‘κάηκε’ από το ποτό. Δεν έχω κανένα δικαίωμα να τον κρίνω ως άνθρωπο  και δεν βλέπω κιόλας γιατί να μου πέφτει λόγος. Μου λείπει όμως  η Τέχνη του. Την έχουμε ανάγκη ειδικά τώρα σε μια εποχή που η γενική εντύπωση είναι ότι το Σινεμά απλά παγιδεύεται σε  trends, sequels, remakes και στην ανακύκλωση παλιών ιδεών.  Υποδέχτηκα με μεγάλη χαρά την είδηση ότι ο Mad Mel ξανακάθεται στην καρέκλα του Σκηνοθέτη για το επερχόμενο πολεμικό δράμα του με τίτλο Hacksaw Ridge που αν μη τι άλλο είναι ένα είδος που αποτελεί ‘βούτυρο στο ψωμί’ του . Στους μεγάλους δημιουργούς αξίζει μια δεύτερη ευκαιρία ανεξάρτητα με το πόσο μισητοί είναι. Ας πάρουν οι Αμερικανοί παράδειγμα από τους πιο free spirit Γάλλους που υποδέχτηκαν τον Roman Polanski με ανοιχτές αγκάλες .  Διάολε μέχρι και ο IRON MAN των συγχώρεσε και δημόσια μάλιστα!

 

Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Δημιουργήστε ένα δωρεάν ιστότοπο ή ιστολόγιο στο WordPress.com.

ΠΑΝΩ ↑

Αρέσει σε %d bloggers: