PREACHER : Μελετώντας το τηλεοπτικό Ευαγγέλιο του Jesse Custer.

by Αντρέι Κοτσεργκίν 

‘It was the time of the Preacher’. Το τελευταίο επεισόδιο της πρώτης σεζόν του Preacher ξεκινά ακριβώς όπως ξεκίνησε και το πρώτο με τον Willie Nelson να ντύνει με αντρικές κάντρι μελωδίες τις αμφιβολίες και την αναποφασιστικότητα μου για το αν τελικά μου άρεσε ή όχι αυτή η ριμάδα η σειρά…. Και ειλικρινά το Preacher είχε και έχει όλα εκείνα τα ανίερα συστατικά που θα με έκαναν εύκολα να προσηλυτιστώ στο τηλεοπτικό ευαγγέλιο του Jesse Custer. Ένας ιερέας που όταν το κήρυγμα του δεν πιάνει καταφεύγει στις μπουνιές,  ένα αλκοολικό βαμπίρ από την Ιρλανδία που σιχαίνεται τους Genesis, ένας μουρλός βιομήχανος κρεάτων  που αναπτύσσει ιδιαίτερες σχέσεις με το ίδιο του το εμπόρευμα, ένας τσαντισμένος Άγιος που υπηρετεί τον Θεό μέσα από τα εξάσφαιρα του, και τέλος ένας παντοδύναμος Δημιουργός που απλά σηκώνεται και παρατάει στα κρύα του λουτρού τα ίδια του τα ‘παιδιά’. Βάλε μέσα σε όλα αυτά και ένα αρκετά καλό cast, μια πολύ ‘Ταραντινική’ Σκηνοθεσία που έλειπε τόσα χρόνια από την τηλεόραση μας και ένα  εξαιρετικό source material όπως είναι το ομώνυμο comic των Garth Ennis και Steve Dillon που δίνει στην σειρά όλα τα σωστά πατήματα για να αγγίξει το Θείο. Έλα όμως που όπως μάθαμε και στο season φινάλε ο θρόνος του Θεού τελικά μάλλον είναι άδειος…. Κάπως έτσι συνοψίζεται για εμένα το τηλεοπτικό Preacher. Μια σειρά που σε ανεβάζει μερικά χιλιοστά πριν την κορυφή και στην συνέχεια σε προσγειώνει απότομα στο βρώμικο χώμα του Αμερικάνικου Νότου και μετά πάλι από την αρχή.

preacher-amc-dominic-cooper-jesse-custer

Το Preacher ως σειρά έχει πολλά καλά στοιχεία. Μια ιδιαίτερα στυλαρισμένη σκηνοθεσία που αναδεικνύει το comic στοιχείο αλλά διατηρεί και τον απαραίτητο ρεαλισμό , ένα cast που κολλάει ιδανικά με τους παρανοϊκούς ρόλους και χαρακτήρες, καλό και ανάλαφρο χιούμορ, πετυχημένες αναφορές σε πολλά στοιχεία της pop κουλτούρας και μια στιβαρή Βία. Και όμως μέσα σε όλες αυτές τις αρετές θα βρεις και από ένα μικρό ‘αμάρτημα’. Ναι ο Joseph Gilgun είναι απολαυστικός ως Cassidy και αποδείχτηκε λίρα εκατό για την σειρά αλλά από την άλλη ο Dominic Cooper δεν σε κερδίζει ποτέ όπως θα όφειλε να κάνει ο πρωταγωνιστής της σειράς. Και το γεγονός ότι ουσιαστικά είναι  ένας αντί-ήρωας δεν αποτελεί δικαιολογία για να μην δεθείς μαζί του. Ίσα ίσα θα έπρεπε να το κάνει πολύ πιο εύκολο. Απλά θυμήσου τον Walter White από το Breaking Bad. Επίσης ναι η σειρά κάνει έναν καλό συνδυασμό της comic υπερβολής και του ωμού ρεαλισμού αλλά δεν καταφέρνει να αναδείξει κανένα από τα δυο στοιχεία και πολλές φορές μπερδεύεται ανάμεσα τους και παρασύρει και τον τηλεθεατή.

Η Σκηνοθεσία έχει άποψη αλλά σε  καμιά περίπτωση δεν είναι και αψεγάδιαστη. Οι ρυθμοί μπλέκονται και ανεβοκατεβάζουν ταχύτητες σε όλη την διάρκεια της πρώτης σεζόν. Εκεί που έχεις κολλήσει σε δυο ή τρία συνεχόμενα επεισόδια όπου οι χαρακτήρες ‘το πάνε αργά’ ξαφνικά σου σκάνε και τίποτε μερακλίδικες και βίαιες σκηνές ή τίποτε cliffhangers και teasers που σε τσιτώνουν και σε αφήνουν με το στόμα ανοιχτό και πάνω που ουρλιάζεις μέσα σου ‘θα γίνει της Πουτ@&@* τώρα!’ τελικά καταλήγεις  να προσγειωθείς απότομα στην μονοτονία στην αμέσως επόμενη σκηνή ή επεισόδιο… Όλο αυτό έχει αποτέλεσμα να παρακολουθείς τα περισσότερα επεισόδια με την αίσθηση ότι κάθεσαι να τα δεις με το ζόρι μόνο και μόνο για να μάθεις την κατάληξη της ιστορίας. Είναι ακριβώς σαν να πηγαίνεις στην παραλία. Ξεκινάς και φτάνεις με ενθουσιασμό περνάς υπέροχα αλλά η διαδρομή για να πας και να γυρίσεις τις περισσότερες φορές φαντάζει μαρτύριο.

Αυτός ο τηλεοπτικός ‘ψυχαναγκασμός’ δεν είναι μια πρωτόγνωρη αίσθηση για όσους παρακολουθούν tv σειρές. Απλά αναλογίσου κάποιες μέτριες σεζόν από το The Walking Dead όπου κυριολεκτικά ανάγκαζες τον εαυτό σου να μπαστακωθεί στον καναπέ και να παρακολουθεί 5 με 6 μέτρια έως κάκιστα επεισόδια στην σειρά μόνο και μόνο για να φτάσεις στο φινάλε της ιστορίας με την ελπίδα ότι θα δεις και τίποτε γερές σκηνές στο ενδιάμεσο. Το ‘μαρτύριο’ αυτό συνήθως συμβαίνει στις περισσοτερες σειρές  ύστερα από κάνα δυο καλές σεζόν, δυστυχώς στο Preacher το φαινόμενο αυτό εμφανίζεται από το τρίτο κιόλας επεισόδιο και βασική αιτία αποτελεί το αρκετά κακογραμμένο σενάριο της σειράς.

Το ‘ευαγγέλιο’ του Preacher είναι γεμάτο αντιφάσεις, αδυνατεί να βρει έναν καλό ρυθμό και να χτίσει το προφίλ των χαρακτήρων του και ας έχουν όλα τα φόντα για να σε κερδίσουν. Οι αλλαγές στην πλοκή είναι τόσες πολλές και απρόσμενες που αν δεν έχεις διαβάσει το comic πιθανότατα ΔΕΝ θα καταλάβεις ούτε τα μισά απ’ όσα γίνονται στην οθόνη σου. Και κάπου εδώ φτάνουμε στο μεγαλύτερο θέμα της σειράς. Το Preacher ξεφεύγει σε τόσο μεγάλο βαθμό από την πηγή του  που αν είσαι οπαδός του comic πιθανότατα όχι μόνο θα απογοητευτείς αλλά θα τσαντιστείς κιόλας ενώ από την άλλη αν δεν το έχεις διαβάσει ποτέ σου παρακολουθώντας την σειρά κάπου θα χαθείς ανάμεσα στα teasers των συντελεστών και τις ‘περίεργες’ ανατροπές στο σενάριο. Α και σχετικά με την στιβαρή  Βία ναι μεν είναι απολαυστική αλλά σε καμία περίπτωση δεν συγκρίνεται με την απόλυτη Καφρίλα του comic !

AMC_Preacher_S1_100_MakingOf-800x450

Σε γενικές γραμμές μπορούμε να πούμε ότι το Preacher είναι μια χαρά σειρά. Βασικά ίσως πρόκειται και για την πιο alternative τηλεοπτική σειρά που υπάρχει στην πιάτσα αυτή την στιγμή. Ίσως να το έβλεπα με καλύτερο μάτι αν δεν είχα διαβάσει και αγαπήσει ποτέ μου το comic. Δεν είναι τυχαίο που οι περισσότεροι από εκείνους που τους αρέσει υπερβολικά πολύ η σειρά δεν έχουν ξεφυλλίσει ποτέ τους το χάρτινο Preacher. Πάντως το τελευταίο επεισόδιο της σεζόν ήταν εξαιρετικά δυνατό και επιτέλους βάζει τους Jesse, Cassidy και Tulip να εγκαταλείψουν την μικρή τους πόλη και να ξεκινήσουν ένα ξέφρενο και ματωμένο οδοιπορικό στην καρδιά της Αμερικής με τελικό προορισμό την τοποθεσία όπου ‘κρύβεται’ ο Θεός για να ζητήσουν από τον Παντοδύναμο εξηγήσεις για ποίον λόγο παράτησε το ποίμνιο του. Έλα όμως που στο κατόπι τους θα έχουν και έναν τσαντισμένο Saint of Killers ! Ίσως τελικά το δεύτερο κεφάλαιο από το ευαγγέλιο του Preacher να μας κάνει να μετανοήσουμε και να προσηλυτιστούμε.

preacher-season-1-finale-xray

Advertisements

2 thoughts on “PREACHER : Μελετώντας το τηλεοπτικό Ευαγγέλιο του Jesse Custer.

Add yours

  1. δωστε αφεσει στο οτι η μεταφορα καρμπον στην οθονη ειναι σχετικα αδυνατη … το κομικ ειναι εντελωσ καφριλα….διασκεδαστικο μεν .αν και περιμενω στη 2 να πλησιαζει ποιο πολλη

    Μου αρέσει!

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Blog στο WordPress.com.

ΠΑΝΩ ↑

Αρέσει σε %d bloggers: