JUDGE DREDD : Όταν ο Σταλόνε παρέα με τον … Τζιάνι Βερσάτσε λύγισαν τον Νόμο.

by Αντρέι Κοτσεργκίν 

Θα ξεκινήσω λίγο ανάποδα αυτό το αφιέρωμα και θα πάω κατευθείαν στα θετικά στοιχεία της ταινίας Judge Dredd του 1995. Το πρώτο είναι ότι την πρώτη φορά που είδα την ταινία πρέπει να ήμουν γύρω στα 14 και μέχρι τότε δεν είχα πιάσει ποτέ  στα χέρια μου έστω ένα comic του συγκεκριμένου ήρωα γεγονός που με γλίτωσε από το να ξεκινήσω να βγάζω αφρούς από το στόμα όταν ο Σταλόνε αποφάσισε να γράψει στα παπάρια του ολόκληρη την κληρονομιά του Dredd, βγάζοντας το κράνος του στα πρώτα δεκαπέντε λεπτά της ταινίας. Όταν μερικά χρονάκια αργότερα ξεκίνησα να διαβάζω τις χάρτινες ιστορίες του Ήρωα και διαπίστωσα ότι ο Δικαστής Ντρεντ δεν μας αποκάλυπτε ποτέ το πραγματικό πρόσωπο του ειλικρινά έπιασα τον εαυτό μου να συμπάσχει με όλη την αγανάκτηση που θα ένιωσαν οι φανατικοί φίλοι του χαρακτήρα βλέποντας τον Sly να κυκλοφορεί σε ολόκληρη την ταινία με την φάτσα του εκτεθειμένη…  Το δεύτερο θετικό της υπόθεσης είναι ότι αρκετά χρόνια μετά ήρθε ο Karl Urban με το εξαιρετικό DREDD και επιτέλους μας έδωσε την Mega Ιστορία του Δικαστή Ντρεντ που άξιζε στον ήρωα και που οι οπαδοί του είχαμε ανάγκη !

stallone-judge-dredd

Στο μακρινό, δυστοπικό και άκρως αφιλόξενο 2080 η Mega City – One μια από τις ελάχιστες εναπομείναντες και λειτουργικές πόλεις που γλίτωσαν από τον Μεγάλο Πυρηνικό Όλεθρο μαστίζεται από το έγκλημα. Την διατήρηση του Νόμου έχει αναλάβει το επίλεκτο σώμα των ‘Δικαστών’ του οποίου οι αρμοδιότητες συνδυάζουν ταυτόχρονα εκείνες του μπάτσου, του δικαστή και του ενόρκου. Με λίγα λόγια αν σε πιάσει δικαστής να παρανομείς, σε συλλαμβάνει και επί τόπου σε δικάζει και εκτελεί και την ποινή. Ο πιο γνωστός από  τους Δικαστές είναι ο διαβόητος Dredd (Sylvester Stallone) ο Φόβος και ο Τρόμος κάθε λογής Καθαρμάτων. Ο Dredd τηρεί κατά γράμμα τον Νόμο και αρνείται να βάλει νερό στο κρασί του μιας και αρέσκεται στο να επιβάλει πάντα τις πιο αυστηρές ποινές γεγονός που καμιά φορά προκαλεί την αγανάκτηση της ίδιας του της συναδέλφου Δικαστίνας Hershey (Diane Lane). Όταν όμως ένας παλιός του εχθρός ονόματι Rico (Armand Assante) το σκάει από την φυλακή στην οποία τον είχε στείλει παλιά συστημένο ο Dredd τα πράγματα περιπλέκουν. Ο αδέκαστος Dredd μπλέκεται σε μια σκοτεινή συνωμοσία που για πρώτη φορά στην ζωή του θα τον κάνει να έχει αμφιβολίες για τον Νόμο που τόσο πρόθυμα και πιστά υπηρετεί.

148302

Αντίθετα με τα θετικά της ταινίας που όπως είδαμε χωράνε άνετα σε έναν πρόλογο τα αρνητικά στοιχεία της χρήζουν σαφώς πιο εκτενής ανάλυσης. Αν όμως θέλαμε να τα περιορίσουμε θα μπορούσαμε εύκολα να επικεντρωθούμε στα τρία χειρότερα : Την γραφική και άνευρη σκηνοθεσία, του άπειρου τότε, Danny Cannon που αδυνατεί να κατανοήσει και να αναδείξει όλα τα στοιχεία του comic όπως ήταν η υπερβολική και πανέξυπνη σάτιρα του, την Κάκιστη ερμηνεία του Σταλόνε που μπερδεύεται μεταξύ σοβαρού και αστείου και στον … σχεδιαστή μόδας Τζιάνι Βερσάτσε που σκέφτηκε ότι ο κώλος του Σταλόνε να διαγράφεται μέσα από ένα στενό κολάν θα έγραφε ωραία στην μεγάλη οθόνη…. Το μεγαλύτερο κρίμα όμως σχετικά με το Judge Dredd είναι ότι δεν έχει καμία δικαιολογία που βγήκε έτσι. Ειδικά άμα αναλογιστείς ότι χρόνια πριν είχε βγει το φοβερό ROBOCOP μια ταινία που ενώ έχει παρόμοιο ύφος και αισθητική με τον Δικαστή είναι κλάσης ανώτερη σε όλους τους τομείς. Ο Paul Verhoeven κατάφερε να φτιάξει μια υπέροχη και διαχρονική ταινία με ωραίο σενάριο, στιβαρή και αιματηρή δράση και πάνω απ’ όλα με πανέξυπνη σάτιρα που προσέδωσε στην ταινία του μια εντελώς δική της ταυτότητα που ξεχωρίζει ακόμα και  στις μέρες μας. Και το ROBOCOP δεν είχε και κάνα comic για να στηριχτεί πάνω του. Απ’όλα αυτά ο Danny Cannon ΔΕΝ καταφέρνει τίποτε απολύτως. Ο Σκηνοθέτης αδυνατεί να καταλάβει τον χαρακτήρα και τον κόσμο του Dredd και δεν έχει ούτε τα κότσια ούτε το μυαλό να αναδείξει την σάτιρα και την καφρίλα του comic. Πάντως το μεγάλο αγκάθι της ταινίας ήταν το απαράδεκτο cast της. Ο Σταλόνε υπερβολικά αυτάρεσκος για να κρύψει το πρόσωπο του κάτω από το κράνος του Dredd αδυνατεί να αποφασίσει αν θέλει να κάνει μια σοβαρή ερμηνεία ή να το πάρει στο χαλαρό με αποτέλεσμα απλά να ουρλιάζει κατά την διάρκεια ολόκληρης της ταινίας ‘I Am the Law’ παίρνοντας μερικές από τις πιο ηλίθιες ‘Σταλόνε Γκριμάτσες’ ολόκληρης της καριέρας του. Χίλιες φορές καλύτερα το στούντιο να έπαιρνε κάνα τηλέφωνο τον Peter Weller να του άλλαζε την στολή και τις ατάκες του Robocop με εκείνες του Dredd και να του λέγανε ‘παίξε’. Πιο τραγικός από τον Sly αποδεικνύεται ο ανταγωνιστής του Armand Assante που όσο και αδυναμία να του έχουμε επειδή κάποτε έπαιζε στην Οδύσσεια και το so bad so good STRIPTEASE δεν μπορούμε να αγνοήσουμε την εντελώς γραφική ερμηνεία του. Ειλικρινά όποιος σκέφτηκε να βάλει Σταλόνε και Ασάντε να ανταλλάζουν ‘ατάκες’ στην ίδια ταινία του αξίζει να τον Δικάσει ο Dredd… Ενώ και η συμμετοχή του, πάντα απαράδεκτου, Rob Schneider που και καλά έχει σκοπό να προσδώσει νότες ‘χιούμορ’ στην ταινία καταλήγει να έχει το ακριβώς αντίθετο αποτέλεσμα. Οι μοναδικοί που την γλιτώνουν κάπως είναι η Diane Lane που απλά παίζει την κλασσική γκόμενα – γλάστρα που ήταν must σε κάθε action ταινία των 90s και ο Τίμιος Max Von Sydow που ξεχωρίζει σαν την μύγα μες το γάλα ως Αξιότιμος Δικαστής Fargo μέχρι που η ταινία τον σκοτώνει κάπου προς την μέση….

 

Πάντως η ταινία είχε την καλή πρόθεση  να μας μεταφέρει την ατμόσφαιρα της Mega City – One και της Καταραμένης Γης που αποτελεί σημαντικό κομμάτι του comic αλλά δυστυχώς το μέτριο σενάριο και η απαράδεκτη σκηνοθεσία δεν βοήθησαν ιδιαίτερα. Ευτυχώς το 2012 ο Σκηνοθέτης Pete Travis μας χάρισε με το DREDD την ταινία του λατρεμένου μας Δικαστή που τόσα χρόνια είχαμε ανάγκη και που άξιζε στον ίδιο  τον Ήρωα. Και όλα αυτά με το μισό μπάτζετ του Judge Dredd και με την ταινία να διαδραματίζεται στην μεγαλύτερη της διάρκεια μέσα σε ένα κτήριο και παρόλα αυτά να σου δίνει την αίσθηση μιας πραγματικά Mega Dredd ιστορίας. Κάτι που οφείλεται και σε μεγάλο βαθμό στον Karl Urban που προτίμησε να κρατήσει το ριμάδι το κράνος επάνω στο κεφάλι του. Τελικά Σταλόνε και Βερσάτσε δεν κατάφεραν να εξοντώσουν τον Δικαστή Ντρεντ. Πάντως παρά την αποτυχία του σε όλους τους τομείς το Judge Dredd θα βρίσκεται για πάντα στην καρδιά μας για την τρομερή σκηνή όπου ένας φουτουριστικός Κλαρινογαμπρός προσπαθεί να παρκάρει παράνομα την ιπτάμενη Ferrari του και σκάει μύτη ο Dredd για να του δείξει ποίος είναι ο Νόμος !

Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Blog στο WordPress.com.

ΠΑΝΩ ↑

Αρέσει σε %d bloggers: