SILENT HILL 2 : Δεκαπέντε χρόνια μετά επιστρέψαμε στο Silent Hill…

by Αντρέι Κοτσεργκίν 

In my restless dreams,
I see that town.

Silent Hill.

You promised me you’d take me
there again someday.
But you never did.

Well, I’m alone there now…
In our ‘special place’…
Waiting for you… 

Πέρασαν 15 ολόκληρα χρόνια από την ομιχλώδη ημέρα όπου ο James Sutherland αποφάσισε να επισκεφτεί την μυστηριώδη πόλη του Silent Hill για να ψάξει να βρει την σύζυγο του Mary παρακινούμενος από ένα γράμμα που φαίνεται να του έστειλε εκείνη. Όμως πως γίνεται αυτό, όταν η Mary πέθανε  πριν τρία ολόκληρα χρόνια ?

silent

Don’t worry, I’m not crazy… at least, I don’t think so.

Το παιχνίδι ξεκινάει με τον James να προσπαθεί να αντιμετωπίσει την αντανάκλαση του στον καθρέφτη μιας βρόμικης δημόσιας τουαλέτας λίγα βήματα έξω από την πόλη του Silent Hill. Ο James έχει αμφιβολίες για τον εαυτό του ακόμη πριν καν καλά καλά πατήσει το πόδι του μέσα στην καταραμένη πόλη. Λογικό είναι άλλωστε να αμφισβητείς την λογική σου όταν έχεις στα χέρια σου ένα γράμμα από την νεκρή σου γυναίκα. Παρά όμως τις αμφιβολίες του ο James είναι αποφασισμένος να βρει την άκρη του νήματος και ξεκινά την αναζήτηση του μέσα στον έρημο λαβύρινθο του Silent Hill και εσύ από την εισαγωγή και μόνο αρχίζεις να ανατριχιάζεις ολοένα και περισσότερο μιας και με κάθε καινούργιο βήμα που κάνεις μέσα στο Silent Hill αρχίζεις και αντιλαμβάνεσαι ολοένα και περισσότερο πως αυτό το video game θα σε στοιχειώσει για πάντα…

lake

Βγαίνοντας από την παρακμιακή τουαλέτα γίνεσαι μάρτυρας ενός μελαγχολικού τοπίου που σε προϊδεάζει με τον καλύτερο (ή χειρότερο) τρόπο ότι δύσκολα θα βρεις έστω και μια χαρούμενη εικόνα ή στιγμή παίζοντας το συγκεκριμένο παιχνίδι. Και όμως η λίμνη Toluca μπροστά στην Φρίκη που σε περιμένει φαντάζει μακράν το πιο γαλήνιο μέρος του παιχνιδιού και σε λίγα μόλις λεπτά θα παρακαλάς μέσα σου να είχες παραμείνει εκεί.  Ακολουθώντας ένα ομιχλώδες μονοπάτι, με απειλητικούς και μυστηριώδης ήχους να ακούγονται ανάμεσα από τα δέντρα, ο James φτάνει στην πόλη με την ομίχλη να γίνεται όλο και πιο έντονη με κάθε βήμα του. Και κάπου εκεί αρχίζει η μαγεία αυτού του παιχνιδιού. Βλέπεις το SILENT HILL 2 με το που ξεκινάει δεν σου ξεκαθαρίζει που πρέπει να πας πρώτα. Η πόλη απλώνεται σκοτεινή και αμείλικτη μπροστά σου και εσύ έχοντας μοναδική συντροφιά έναν χάρτη καλείσαι να χαράξεις το δικό σου μονοπάτι μέσα στην πυκνή ομίχλη που σου επιτρέπει να βλέπεις μόνο ελάχιστα μέτρα μπροστά σου. Το παιχνίδι κατορθώνει να σε δεσμεύει με την ‘ελευθερία’ που τόσο  απλόχερα σου δίνει. Το να κάνεις έστω και ένα βήμα μέσα στον εφιαλτικό κόσμο του SILENT HILL θέλει μεγάλα κότσια. Και θα χρειαστεί ακόμα μεγαλύτερα μόλις πέσεις για πρώτη φορά πάνω σε έναν από τους ‘κατοίκους’ της πόλης του οποίου θα αναγκαστείς να λιώσεις τα μυαλά με μια σανίδα που έχει ένα σκουριασμένο καρφί στην μια άκρη της…

 

I guess I really don’t care if it’s dangerous or not. I’m going to town either way.

Και εδώ είναι που ο πραγματικός Τρόμος ξεκινά. Το να εξερευνάς την πόλη του Silent Hill μες το σκοτάδι και με την ομίχλη να μην σε αφήνει να δεις τι σε καταδιώκει κάνοντας απόκοσμους και αηδιαστικούς ήχους ή τι σε παραμονεύει μπροστά σου παρά μόνο αν κυριολεκτικά πέσεις πάνω του είναι μια εμπειρία που όσα next generation παιχνίδια και αν  παίξεις στο υπόλοιπο της ζωής σου , δύσκολα θα συναντήσεις ξανά κάτι ανάλογο. Ναι ύστερα από 15 ολόκληρα χρόνια τα video games έχουν εξελιχθεί τρομερά. Τα γραφικά και το gameplay του SILENT HILL 2 είναι ξεπερασμένα όμως ειλικρινά τώρα πόσα σύγχρονα games μπορούν να υπερηφανεύονται ότι έκαναν την σπονδυλική σου στήλη να παγώσει και να σε αφήσουν με το στόμα ανοιχτό και τα χέρια να τρέμουν ? Το SILENT HILL 2 με την κυκλοφορία του κατάφερε να πάει τον τρόμο και το μυστήριο στα video games στο επόμενο level. Από το φορητό ραδιόφωνο – walkie talkie που βρίσκεις στην αρχή του παιχνιδιού και σε προειδοποιεί μέσα από τα παράσιτα για την ενδεχόμενη απειλή που κρύβεται πίσω ή και μπροστά σου μέχρι και τον αναθεματισμένο φακό με τον οποίο καταλήγεις να έχεις μια σχέση αγάπης – μίσους μιας και από την μια τον έχεις ανάγκη για να δεις τι σκατά συμβαίνει μέσα στην ομίχλη και το βαθύ σκοτάδι και από την άλλη το ξέρεις πολύ καλά ότι αν κρατήσεις το ρημάδι ανοιχτό για πολύ ώρα όλο και κάποιο επικίνδυνο και σάπιο πλάσμα θα τραβήξεις προς το μέρος σου….Και μιας και μιλάμε για πλάσματα η δουλεία που έχουν κάνει οι σχεδιαστές του game στον σχεδιασμό των τεράτων παραμένει φοβερή ακόμη και σήμερα. Από τα Lying Figures που είναι τα πρώτα τέρατα που συναντάς και που θα κάνουν την ζωή σου Κόλαση με τους απόκοσμους ήχους που προκαλούν οι κινήσεις τους και τα … ξερατά τους, στα ακέφαλα Mannequin που θα ζωντανεύουν ξαφνικά μπροστά σου καταδιώκοντας σε με τις ψεύτικες – ξύλινες κινήσεις τους και από κει στις ‘Νοσοκόμες’ δίχως πρόσωπο που έρχονται μέσα από το πονεμένο παρελθόν του James Sutherland για να τον στοιχειώσουν. Και όμως ο James επιμένει να βαδίζει προς τον κίνδυνο παρακινούμενος από την αγάπη που νιώθει για την γυναίκα του και από την ανάγκη του να βρει απαντήσεις και ίσως την κάθαρση που έχει τόσο πολύ ανάγκη. Όμως τα χειρότερα τον περιμένουν μπροστά του. Όταν μιλάμε για το SILENT HILL 2 το μυαλό σου πάει κατευθείαν σε μια φιγούρα τόσο συμβολική για την σειρά πλέον που ακόμα και άλλα 15 χρόνια να περάσουν είναι κυριολεκτικά αδύνατον να την ξεχάσεις….

oh_hai_sexy

 

Τον Pyramid Head τον συναντάς για πρώτη φορά σε έναν ασφυκτικά στενό και σκοτεινό διάδρομο. Το ραδιόφωνο – walkie talkie τρελαίνεται αλλά ειλικρινά τίποτα δεν μπορεί να σε προετοιμάσει για τον Εφιάλτη που θα αντιμετωπίσεις κατάματα. Και αντί να ευχαριστείς τον Θεό που υπάρχουν κάτι σκουριασμένα κάγκελα να σας χωρίζουν εσύ απλά περιμένεις εκεί παγωμένος και σίγουρος ότι ο τριγωνοκέφαλος Μπάσταρδος δεν το χει σε τίποτα να διαλύσει τα κάγκελα με μια μόνο κίνηση και να σου αποδείξει ότι έκανες ένα τεράστιο ΛΑΘΟΣ που τόλμησες να πατήσεις το πόδι σου στην διαολεμένη πόλη του . Και όμως εκείνος δεν κάνει απολύτως τίποτα. Απλά κάθεται εκεί αμίλητος και ακίνητος και απλά σε … κοιτάει ? Μπαίνοντας και βγαίνοντας από το διπλανό δωμάτιο διαπιστώνεις ότι ο Pyramid Head έχει εξαφανιστεί. Αντί όμως να νιώσεις ανακούφιση ο τρόμος και η αγωνία σου τριπλασιάζονται μιας και μέσα σου ξέρεις ότι αργά ή γρήγορα θα τον ξαναπετύχεις  μπροστά σου και αυτή τη φορά χωρίς την ‘ασφάλεια’ των σκουριασμένων κάγκελων. Και αυτή ακριβώς η αίσθηση συνεχούς ανασφάλειας και αγωνίας είναι που κάνει το SILLENT HILL 2 διαχρονικό, ανεκτίμητο και αθάνατο ή μάλλον πιο σωστά ‘απέθαντο’ μέσα στον χρόνο.

silent-hill_00424232

In my restless dreams, I see that town.

Πότε πέρασαν 15 ολόκληρα χρόνια από την πρώτη φορά που έπαιξα το Καταραμένο τούτο παιχνίδι ούτε που το πήρα χαμπάρι. Ακόμα θυμάμαι τον τρόμο που με είχε κυριεύσει παιδάκι. Και σήμερα μετά από τόσα χρόνια δεν έχει αλλάξει τίποτε απολύτως. Έχοντας μόλις πατήσει ‘New Game’ συνειδητοποιώ ότι ο Τρόμος δεν με εγκατέλειψε ποτέ απλά παραμόνευε κάπου βαθιά μέσα στις σκοτεινές πτυχές του μυαλού μου. Και τώρα πλέον στα 28 μου καλούμαι να τον αντιμετωπίσω ξανά μέσα από την ομίχλη, το σκοτάδι, τους απειλητικούς ήχους, τους κλειστοφοβικούς διαδρόμους, το επικίνδυνα ατμοσφαιρικό soundtrack του Akira Yamaoka,  τα ραδιόφωνα που τρεμοπαίζουν και τους φακούς που αναβοσβήνουν υπό τον φόβο να μην προκαλέσω την προσοχή κάποιου ανίερου πλάσματος που με περιμένει πίσω από κάποια γωνία.

 

Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Δημιουργήστε ένα δωρεάν ιστότοπο ή ιστολόγιο στο WordPress.com.

ΠΑΝΩ ↑

Αρέσει σε %d bloggers: