SPIDER-MAN TORMENT : Το Μαρτύριο του Todd McFarlane.

by Αντρέι Κοτσεργκίν

Τον Νοέμβρη του 1991 ο Todd McFarlane έριξε την μεγάλη βόμβα. Ο ταλαντούχος και εξαιρετικά δημοφιλής σχεδιαστής αποχωρούσε από την Marvel για να σχηματίσει την Image Comics. Το ΣΟΚ ήταν τεράστιο τόσο για τους πρώην εργοδότες του, όσο και για τους αναγνώστες μιας και στα 90s οι ταλαντούχοι καλλιτέχνες αντιμετωπίζονταν κυριολεκτικά ως Rockstars και δεν θα ήταν υπερβολή να πούμε ότι ο McFarlane ήταν ανάμεσα στους κορυφαίους. Το πως και το γιατί αποφάσισε ο McFarlane να αποχωρήσει από την εταιρεία στην οποία αναδείχτηκε και μεγαλούργησε τα είπαμε στο προηγούμενο μας άρθρο. Χρειάστηκε η σωτήρια παρέμβαση του SPAWN για να γλιτώσει ο δημιουργός του από το ‘Μαρτύριο’ της Marvel για την οποία ο σχεδιαστής είχε αρχίσει να αισθάνεται ότι τον στραγγάλιζε δημιουργικά και εκφραστικά. Και η τραγική ειρωνεία είναι ότι αφορμή για το διαζύγιο στάθηκε ένα comic πραγματικό μαρτύριο. Το SPIDER-MAN : Torment κυκλοφόρησε τον καυτό Αύγουστο του 1990 και πραγματικά κανείς δεν φανταζόταν τι αλλαγές θα έφερνε μαζί του, όχι τόσο στον λατρεμένο Άνθρωπο Αράχνη αλλά όσο στον ίδιο τον καλλιτέχνη αλλά και ολόκληρη την βιομηχανία της ένατης τέχνης. Αλλά ας ξεκινήσουμε να ξετυλίγουμε τους ιστούς από την αρχή !

pt11

Όταν το 1990 ο McFarlane εξέφρασε την επιθυμία του να αποχωρήσει από το Amazing Spider-Man, όπου παρέα με τον David Michelinie μας χάριζαν κάθε μήνα μερικές από τις πιο απολαυστικές ιστορίες του ήρωα, και να αναλάβει τον δικό του Spidey τίτλο κανείς δεν τόλμησε να του φέρει αντίρρηση. Οι καινοτομίες που είχε φέρει ο σχεδιαστής στον Άνθρωπο Αράχνη τα προηγούμενα χρόνια ήταν απλά ανεπανάληπτες και όπως αποδείχτηκε στην συνέχεια άκρως διαχρονικές. Οι περισσότεροι αναγνώστες ίσως να τον έχουν συνδέσει με την σχεδίαση και διαμόρφωση του χαρακτήρα του Venom. Οι Michelinie και McFarlane πήραν την ιδέα της μαύρης στολής του Spider-Man, η οποία αρχικά γεννήθηκε μέσα από το μυαλό ενός αναγνώστη της Marvel ονόματι Randy Schueller και η εταιρεία την αγόρασε για 220 δολάρια, και την εξέλιξαν σε κάτι πραγματικά σκοτεινό και απειλητικό. Το τραγικό backstory μίσους του Eddie Brock , σε συνδυασμό με την τρομακτικά επιβλητική εξωτερική εμφάνιση του Venom χάρισαν στον Peter Parker ίσως τον μεγαλύτερο εφιάλτη της ζωής του και στον Spider-Man έναν από τους πιο σήμα κατατεθέν villains του. Όμως ο McFarlane έδωσε πολλά περισσότερα στον ήρωα από έναν ακόμη μεγάλο κακό. Ο σχεδιαστής στόλισε με την άκρως χαρακτηριστική και πρωτοποριακή του τέχνη τον ήρωα και του έδωσε μια εντελώς νέα υπόσταση. Προσέδωσε στον τίτλο του Amazing Spider-Man λεπτομέρεια και μια καλλιτεχνική ‘υπερβολή’ που έκανε τις ιστορίες του ήρωα να φαντάζουν μεγαλεπήβολες αλλά ταυτόχρονα άκρως ρεαλιστικές. Τα πιο χαρακτηριστικά σημάδια που άφησε ο δημιουργός πάνω στον Άνθρωπο Αράχνη ήταν ότι του προσέδωσε κινήσεις που αναδείκνυαν ακόμα περισσότερο την αραχνοειδή φύση του χαρακτήρα αλλά και η τρομερή λεπτομέρεια με την οποία απεικόνιζε τους ιστούς του που έμειναν στην ιστορία ως ‘spaghetti webbing’ ένας όρος που προήλθε δια στόματος Tom Defalco αν και υπάρχει μια σημαντική μερίδα οπαδών που συνεχίζει να υποστηρίζει θερμά, μέχρι και σήμερα, ότι η καινοτομία του Spaghetti webbing δεν ανήκει στον McFarlane αλλά στον Arthur «Art» Adams. Όμως αυτό είναι ιστορία για μια άλλη μέρα. Πάντως ο McFarlane σίγουρα κερδίζει τα εύσημα για την απόλυτη απεικόνιση της Mary Jane Watson που σίγουρα αποτέλεσε την χάρτινη φαντασίωση αμέτρητων fanboys ! Το συμπέρασμα είναι ότι με το σχέδιο του ο McFarlane έφερε μια νέα πνοή και υπόσταση στον ήρωα και κατέληξε να θεωρείται ένας από τους σπουδαιότερους σχεδιαστές των 90s και η κίνηση να αποκτήσει τον δικό του τίτλο ήταν μονόδρομος. Ο McFarlane ήταν πεπεισμένος ότι ο μοναδικός τρόπος για να αποκτήσει πλήρη ελευθερία σε  αυτά που σχεδίαζε ήταν να γράφει ο ίδιος τις ιστορίες του. Και κάπως έτσι ξεκίνησε το ‘Μαρτύριο’ του SPIDER-MAN

spiderman-toddmcfarlane8

‘Suddenly, Your Sanity is in Question’ το παραπάνω caption περιγράφει ιδανικά τόσο την νοητική κατάσταση του Spidey κατά την διάρκεια του Torment arc όσο και του ίδιου του McFarlane τον καιρό που δημιουργούσε τον τίτλο. Μέσα από τα πρώτα πέντε τεύχη του solo τίτλου του ο καλλιτέχνης περνάει τον ήρωα μέσα από ένα ατελείωτο μαρτύριο που όμοιο του ο Peter Parker δεν είχε ξανανιώσει. Το story του Torment είναι απλό αλλά συνάμα άκρως σκοτεινό και εντελώς διαφορετικό σε σχέση με όσα είχαμε διαβάσει μέχρι τότε. Ο Spidey βρίσκεται στο κατόπι του The Lizard που δολοφονεί ανεξέλεγκτα κοσμάκη στα σκοτεινά σοκάκια της Νέας Υόρκης. Σύντομα ο ήρωας θα ανακαλύψει με πόνο και με τρόμο ότι πίσω από τα φρικιαστικά φονικά της, πιο τρελαμένης απ’ όσο συνήθως σαύρας, κρύβεται μια μυστηριώδης μάγισσα που ακούει στο όνομα Calypso και η οποία επιθυμεί να πάρει εκδίκηση από τον Άνθρωπο Αράχνη για τον θάνατο του αγαπημένου της Kraven The Hunter (βλέπε το εξαιρετικό KRAVEN’S LAST HUNT των J.M. DeMatteis & Mike Zeck !) , o οποίος τότε ήταν ακόμη νεκρός και η μάγισσα θεωρούσε τον Spider-Man βασικό υπεύθυνο για την αυτοκτονία του τρελάρα κυνηγού. Όμως της Calypso δεν της αρκούσε απλά να βάλει την σαύρα να ξεκάνει τον ήρωα. Πρώτα ήθελε να τον κάνει να υποφέρει…

pt4

Το SPIDER-MAN #1 όταν κυκλοφόρησε πούλησε πάνω από 2,5 εκατομμύρια αντίτυπα. Αστρονομικό ποσό ! Για να καταλάβεις για τι μεγέθη μιλάμε απλά αναλογίσου ότι το πρόσφατο CIVIL WAR II θεωρείται εμπορικά επιτυχημένο αδυνατώντας κατά πολύ να αγγίξει το 1 εκατομμύριο σε πωλήσεις τευχών. Άλλες εποχές τότε για τα comics θα μου πεις… Η Marvel δεν χρειαζόταν να περιμένει το πρώτο τεύχος του SPIDER-MAN για να καταλάβει ότι κράταγε στα χέρια της ένα χρυσωρυχείο. Η δημοτικότητα του Todd McFarlane ήταν από μόνη της αρκετή. Η εταιρεία κυκλοφόρησε το τεύχος #1 με μια σειρά από variant εξώφυλλα με αποτέλεσμα αρκετοί αναγνώστες να σκάνε μέχρι και 20 δολάρια για να τα αγοράσουν μαζεμένα. Οι πιο διορατικοί ‘συλλέκτες’ τα σκάγανε ακόμα πιο χοντρά για να στοκάρουν τεύχη τα οποία θα μεταπωλούσαν στο μέλλον έναντι ενός γερού ποσού. Το SPIDER-MAN αποτέλεσε και μεγάλο εμπορικό πλεονέκτημα και για τις trade paperback εκδόσεις μιας και αποτελούνταν από ιστορίες που ολοκληρώνονταν μέσα σε 4 με 6 τεύχη αντί να συνεχίζονται για τεράστια διαστήματα, σαν σαπουνόπερες, κάτι που καθιστούσε την δημιουργία αυτοτελών τόμων εύκολη υπόθεση. Σε εμπορικό επίπεδο κανείς δεν μπορεί να αμφισβητήσει την επιτυχία του τίτλου. Στο δημιουργικό κομμάτι είναι που επήλθε ένας μεγάλος διχασμός μιας και ο τίτλος δεν εξελίχθηκε μονάχα σε ‘Μαρτύριο’ για τον δημιουργό του αλλά και για πολλούς αναγνώστες του… Βλέπεις στο Torment ο McFarlane μας δίνει μια πολύ σκληρή, σκοτεινή και ρεαλιστική απεικόνιση του Spider-Man και του περιβάλλοντος του. Τα πάντα στο σχέδιο του δημιουργού αποπνέουν μια πολύ πιο ενήλικη ατμόσφαιρα σε σχέση με τα όσα είχε συνηθίσει ο μέσος αναγνώστης του Spider-Man στα 90s. Το story του Torment βάδιζε στα μονοπάτια του μεταφυσικού και του Horror, ο δημιουργός έπαιζε επίπονα παιχνίδια με την ψυχολογία του ήρωα, ο The Lizard μακέλευε τους κατοίκους της Νέας Υόρκης με τρομαχτική αιματοβαμμένη ακρίβεια που όμοια της δεν είχαμε ξανασυναντήσει σε τίτλο του ήρωα, ενώ και οι μάχες μεταξύ Spidey και σαύρας ήταν άκρως βίαιες. Στο SPIDER-MAN ο ήρωας τα έβαζε με ανώμαλους τσαντάκηδες και με τρελαμένους από την εξάρτηση ναρκομανείς, η Mary Jane κυκλοφορούσε με άκρως αποκαλυπτικά νυχτικά, ο Peter Parker ήταν ένα βήμα πριν βαδίσει στα βουνά της τρέλας ενώ και η πόλη της Νέας Υόρκης ήταν πιο σκοτεινή, δαιδαλώδης και επικίνδυνη από ποτέ. Το όραμα του McFarlane ενώ ενθουσίασε πολλούς οπαδούς με την σκληράδα του σε πολλούς άλλους προκάλεσε αποστροφή μιας και δεν άντεχαν να βλέπουν τον αγαπημένο τους ήρωα να περνάει σε ένα πολύ πιο ωμό και τρομαχτικό επίπεδο. Ο ‘Friendly Neighborhood Spider-Man’ του McFarlane δεν ήταν και τόσο ‘Friendly’ πλέον και για πολλούς fans αυτό ήταν ασυγχώρητο. Η αλήθεια είναι ότι ξαναδιαβάζοντας τον τίτλο μετά από τόσα χρόνια έχεις την εντύπωση ότι το Torment ήταν μια SPAWN ιστορία που όμως επειδή ο Al Simmons δεν είχε ξεπηδήσει ακόμη από τα καζάνια της Κολάσεως την πήρε στις πλάτες του ο πάντα γκαντέμης αλλά και πάντα άξιος Peter Parker. Όμως ανεξάρτητα από το αν άρεσε σε κάποιον ή όχι το story του Torment το μόνο σίγουρο είναι ότι ο φιλόδοξος και αυτάρεσκος δημιουργός του μέσα από τον συγκεκριμένο τίτλο μας χάρισε μερικές από τις πιο υπέροχες σελίδες που έχουμε δει στην ιστορία της αγαπημένης μας τέχνης. Δυστυχώς αυτό δεν κράτησε για πολύ…

what_if__spider_man__torment_by_sqarr-d63ny2l

Το Torment παρά την εμπορική του επιτυχία πήρε αρκετές αρνητικές κριτικές που εστιάστηκαν κυρίως στο ύφος της σειράς, για τους λόγους που προαναφέραμε, και στην αμφισβήτηση της ικανότητας του McFarlane να γράφει και να αναπτύσσει σωστά τις ιστορίες του και κυρίως στην αδυναμία του να γράφει καλούς διαλόγους. Κατηγορίες που έχουν μια γερή βάση μιας και ο ίδιος ο καλλιτέχνης θεωρούσε βασικό του όπλο το σχέδιο του και επέλεγε την αφήγηση ως απλά μια μέθοδο για να το αναδείξει. Πάντως υπήρξαν και κάτι κακόγουστοι παλαβοί που τα έβαλαν και με το σχέδιο της σειράς αποκαλώντας το υπερβολικό και τερατώδες κάτι που προκάλεσε την αντίδραση του δημιουργού ο οποίος στα επόμενα τεύχη παρουσίαζε επίτηδες τους villains του ως τερατόμορφα όντα… Κάπου εκεί ξεκίνησε και η κατρακύλα του τίτλου μιας και οι ιστορίες που ακολούθησαν δεν ήταν τίποτε το ιδιαίτερο, η μπορεί και να ήτανε αλλά σε καμία περίπτωση δεν ταίριαζαν στο στυλ του Spider-Man ενώ και η τέχνη του εγωιστή McFarlane άρχισε όντως να γίνεται υπερβολική. Σαν να μην έφτανε αυτό η Marvel μόλις είδε το χρήμα που έφερνε ο τίτλος δεν άργησε να αρχίσει να παρεμβαίνει στο έργο του δημιουργού. ‘Μην ζωγραφίσεις αυτό είναι πολύ extreme’, ‘Μην χρησιμοποιήσεις τον συγκεκριμένο villain δεν πουλάει’, ‘Δεν μπορείς να κάνεις αυτό επειδή πουλάμε τρελά και δεν κάνει να δείχνουμε τέτοια πράγματα’ καταστρέφοντας έτσι εντελώς το όνειρο του McFarlane για έναν τίτλο που θα του επέτρεπε να εκφράσει απόλυτα και ελεύθερα την τέχνη του. Ο δημιουργός ένιωθε να τον στραγγαλίζουν με τους ‘spaghetti’ ιστούς που ο ίδιος δημιούργησε (ή καθιέρωσε αν ανήκεις στην πλευρά του Art Adams!). Κάπως έτσι η φυγή ήταν η μόνη λύση για τον σπουδαίο δημιουργό και αν κρίνουμε από την εξέλιξη της Image Comics το ‘Μαρτύριο’ του McFarlane ήταν ότι καλύτερο συνέβη τόσο στον δημιουργό και την βιομηχανία, όσο και σε εμάς τους αναγνώστες ! Κλείνοντας όσον αφορά το Torment απλά θα πω ότι είναι ένα comic που προσωπικά το λατρεύω αλλά αν έρθεις και μου πεις ότι το σιχαίνεσαι θα δείξω ψυχραιμία και κατανόηση. Ίσως στην τελική η αξία του συγκεκριμένου comic να μην βρίσκεται τόσο μέσα στις σελίδες του αλλά σε όλα όσα συνέβησαν γύρω από αυτό.

spider-man-1-cover-poster

Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Blog στο WordPress.com.

ΠΑΝΩ ↑

Αρέσει σε %d bloggers: