NEAR DARK : Το ‘Βαμπίρ’ φιλμ που κάνει τους THE LOST BOYS να μοιάζουν με αλητάκια που πίνουν ντοματόζουμο.

by Αντρέι Κοτσεργκίν 

Το NEAR DARK είναι μια ταινία με βαμπίρ που βγήκε πίσω στα λατρεμένα 80s και το μόνο που κατάφερε στο Box Office είναι να της στραγγίξει το αίμα το περιβόητο THE LOST BOYS του Joel Schumacher που κυκλοφόρησε ακριβώς την ίδια περίοδο. Απόλυτα λογική κατάληξη. Βλέπεις το NEAR DARK είναι μια ταινία με βαμπίρ που όμως σε ολόκληρη την διάρκεια της η λέξη ‘βαμπίρ’ δεν ακούγεται ούτε μια φορά ενώ και η ταινία πέρα από το αίμα είναι λουσμένη και με την ατμόσφαιρα του αμερικάνικου western. Σαν να μην έφταναν αυτά η ταινία αρνείται να σου παρουσιάσει τα βαμπίρ με το ρομαντικό πρίσμα του Δράκουλα του Μπραμ Στόκερ αλλά ούτε καταφεύγει στην ‘απέθαντα ατίθασα νιάτα’ εκδοχή του αγαπημένου και επιτυχημένου The Lost Boys. Αντίθετα το NEAR DARK σου παρουσιάζει τα ‘βαμπίρ’ του ως ένα τσούρμο από νομάδες Αμερικανούς rednecks που ζούνε σαν παρίες και θυμίζουν περισσότερο εξαρτημένους χρήστες ναρκωτικών παρά την γοητευτική goth εκδοχή που μας έχουν συνηθίσει οι ταινίες του είδους.Και αυτό είναι απλά τέλειο ! Πως όμως ένα ‘vampire western’ που αποφεύγει τα περισσότερα, επιτυχημένα και μη, κλισέ του είδους καταφέρνει να είναι τόσο διαφορετικά φοβερό ? Πολύ απλά βάζεις την Kathryn Bigelow να το σκηνοθετήσει. Ναι την ίδια Bigelow που αρκετά χρόνια μετά φόραγε τα χακί και σάρωνε βραβεία και διακρίσεις με τα εξαιρετικά THE HURT LOCKER και ZERO DARK THIRTY. Πριν όμως αρχίσει το ρούφηγμα πρέπει πρώτα να πέσει η δαγκωνιά οπότε πάμε να θυμηθούμε λίγο το story του NEAR DARK.

O Caleb (Adrian Pasdar) ένας νεαρός καουμπόης, εγκλωβισμένος σε μια μικρή βαρετή πόλη στην οποία όμως νιώθει ευτυχισμένος, συναντάει ένα βράδυ την όμορφη περιπλανώμενη May (Jenny Wright). O Caleb γοητευμένος από το γλυκό αλλά ταυτόχρονα άγριο και μυστηριώδες παρουσιαστικό της May της προτείνει να την πετάξει μέχρι το σπίτι της. Εκείνη με τα χίλια ζόρια δέχεται. Κάπου στην μέση της διαδρομής ο γόης καουμπόι προσπαθεί να μπαλαμουτιάσει λίγο την May και τα καταφέρνει. Όμως εκεί που φασώνονται ξαφνικά η May μην μπορώντας να αντισταθεί του τραβάει μια δαγκωματιά στον λαιμό και το βάζει στα πόδια… Ο Caleb πάει να την ακολουθήσει όμως ξαφνικά αισθάνεται μια έντονη αδιαθεσία και αποφασίζει να γυρίσει πίσω  στο σπίτι του. Όμως  το φορτηγάκι του παθαίνει βλάβη και ο καουμπόης αναγκάζεται να περπατήσει νυχτιάτικα μέσα στις ερημιές. Για καλή του τύχη αρχίζει να ξεπροβάλλει ο ήλιος. Όταν όμως οι πρώτες ακτίνες του ήλιου τον ακουμπάνε ο Caleb αρπάζει κυριολεκτικά φωτιά ! Πριν όμως ψηθεί ζωντανός εμφανίζεται ένα τροχόσπιτο και η πόρτα ανοίγει και κάποιος τον αρπάζει γλιτώνοντας τον από έναν άκρως επίπονο θάνατο. Μόλις συνέρχεται κάπως από το σοκ ο καουμπόης αντικρίζει την May αυτή την φορά παρέα με την ‘οικογένεια’ της που αποτελείται από τον ‘μπαμπά’ – αρχηγό Jesse (Lance Henriksen), τον μορφονιό – ψυχάκια ‘αδελφό’ Severen (Bill Paxton), την ‘μαμά’ Diamondback (Janette Goldstein) και το ‘παιδί’ Homer (Joshua J. Miller). O Jesse φανερά εκνευρισμένος που η May άφησε τον Caleb να ζήσει εξηγεί στον καουμπόη ότι πλέον δεν είναι πια ένας θνητός άνθρωπος αλλά κάτι πολύ διαφορετικό και πως αν θέλει να επιβιώσει έχει μια εβδομάδα προθεσμία για να του αποδείξει ότι είναι άξιος να γίνει μέλος της ιδιαίτερης ‘οικογένειας’ τους. Πως όμως θα καταφέρει ο Caleb να αποδείξει ότι είναι άξιος ? ‘It’s time to learn how to kill’ του λέει η May και ο Caleb καλείται να αποφασίσει αν θα διατηρήσει την ανθρωπιά του ή αν θα αποδεχτεί μια για πάντα το σκοτάδι…

near-dark-3

Στα μέσα των 80s οι ταινίες με βαμπίρ ήταν τρέντυ. Ταινίες σαν το FRIGHT NIGHT και το THE LOST BOYS, που κυκλοφόρησε μόλις δυο μήνες πριν το NEAR DARK, είχαν τεράστια απήχηση στο κοινό και σημείωναν δυνατές εισπράξεις στο Box Office γεγονός που σε συνδυασμό με το σχετικά χαμηλό μπάτζετ που απαιτούνταν για ανάλογες παραγωγές ήταν αρκετό για να ανοίξει την όρεξη των ‘βαμπίρ’ χρηματοδοτών. Εκείνη την εποχή η Bigelow, που σε καμία περίπτωση δεν είχε το στάτους που έχει σήμερα, οραματιζόταν να γυρίσει ένα εντελώς αντισυμβατικό western για το οποίο όμως αδυνατούσε να βρει χρηματοδότες μιας και οι παραγωγοί θεωρούσαν ότι τα εξάσφαιρα, τα πόντσο και τα σπιρούνια δεν χώραγαν πια στις κινηματογραφικές αίθουσες. Ο κόσμος διψούσε για κοφτερά δόντια, δερμάτινα τζάκετ, όμορφα πρόσωπα και γλυκό ευκολόπιοτο αίμα και αυτό ακριβώς τους σερβίρανε με το καλαμάκι τα στούντιο και οι παραγωγοί. Και η Bigelow αποφάσισε να τους δώσει ακριβώς αυτό που επιθυμούσαν προσαρμόζοντας το western της σε ένα στυλαρισμένο και βίαιο neo-western vampire φιλμ γεμάτο όμως νόημα και συμβολισμούς. Η μόνη διαφορά είναι ότι το αίμα του NEAR DARK μόνο ευκολόπιοτο δεν θα αποδεικνύονταν για τους θεατές…

near-dark-vampire-review-2-1

Ωμό, σκληρό αλλά ταυτόχρονα αρτιστικό και άκρως συναισθηματικό το NEAR DARK έθεσε εντελώς δικά του καινοτόμα στοιχεία σε ένα είδος που παραδοσιακά δεν καλοδέχονταν τους πειραματισμούς. Τα ‘βαμπίρ’ της Bigelow που δεν αυτοαποκαλούνται ποτέ τους βαμπίρ είναι ένα τσούρμο άπλυτων νομάδων που μετακινούνται στις επαρχίες της μαμάς Αμερικής αναζητώντας τα θύματα τους μέσα σε παρακμιακά μπαρ και ερημικές λεωφόρους. Δεν υπάρχει τίποτε το γοητευτικό ή το νοσταλγικό μέσα στην φονική ‘οικογένεια’ του Jesse που θυμίζει περισσότερο εξαρτημένους serial killers παρά ρομαντικά – αρχέγονα πλάσματα της νύχτας. Ο βαμπιρισμός στην εκδοχή της Bigelow δεν είναι χάρισμα ή κατάρα αλλά μια ασθένεια και μάλιστα θεραπεύσιμη.

Όμως η σκηνοθέτης δεν ξεχνάει ότι το NEAR DARK παραμένει ένα βαμπίρ φιλμ και δεν παγιδεύεται στους συμβολισμούς και τα νοήματα που θέλει να περάσει μιας και σε αρκετές στιγμές το αίμα ρέει άφθονο. Η ταινία έχει αρκετές δυνατές στιγμές με κορυφαία την σφαγή που προκαλεί ο χαρακτήρας του Bill Paxton μέσα σε ένα μπαρ όχι για να ικανοποιήσει την οργανική του ανάγκη για αίμα αλλά μόνο και μόνο για να δείξει τι μπορεί να κάνει. Και μιας και μιλάμε για Bill Paxton ο λατρεμένος φαφλατάς ηθοποιός  των 80s και 90s από την μια κάνει αυτό που ξέρει να κάνει καλύτερα, να είναι απολαυστικά ενοχλητικός, από την άλλη προσδίδει στον χαρακτήρα του και μια εξαιρετικά αιμοβόρα και παρανοϊκή νότα που τον κάνει να φαντάζει άκρως απειλητικός. Η ερμηνεία του ως αιμοδιψής μπάσταρδος ήταν τόσο cool που ενέπνευσε σε τεράστιο βαθμό τα καθάρματα τους Garth Ennis και Steve Dillon όταν έγραφαν το PREACHER, το καλύτερο comic όλων των εποχών.

Όμως την παράσταση κλέβει ο επιβλητικός Lance Henriksen που με την ψυχρή αλλά και πρωτόγονη του παρουσία καταλήγει να σε τρομοκρατεί. Σύμφωνα με τον ίδιο τον Henriksen ο ηθοποιός είχε μπει τόσο πολύ στο πετσί του ρόλου που την περίοδο των γυρισμάτων έπαιρνε το αυτοκίνητο του και έκοβε βόλτες νυχτιάτικα σε αυτοκινητοδρόμους τρομοκρατώντας ανυποψίαστους περαστικούς ! ‘He’s so nervous because of my staring at him … like he was a meal … ‘I wonder if I should take his face, his ear, what do I do? Do I rip his throat out?’ You know all those thoughts were going through my head, but in an artistic way.» είχε δηλώσει τότε σχετικά με το …method acting που ακολουθούσε. Μάλιστα σύμφωνα με τον Paxton μια μέρα ο Henriksen τον ανάγκασε να πάνε μέχρι την Αριζόνα για να ‘επισκεφτούν τους τάφους των χαρακτήρων τους’ και όταν κατά την διάρκεια της διαδρομής ένας μπάτσος τους έκανε νόημα να σταματήσουν για έλεγχο ο Henriksen γκάζωσε το αμάξι και σκεφτόταν πολύ σοβαρά να απειλήσει τον αστυνομικό με ένα ψεύτικο περίστροφο που κουβαλούσε μαζί του από τα γυρίσματα. Ευτυχώς τελικά ο Paxton τον έπεισε ότι δεν ήταν και τόσο καλή ιδέα… Πάντως η ανορθόδοξη μέθοδος του Henriksen είχε αποτέλεσμα μιας και ο χαρακτήρας του Jesse είναι από τα πιο τρομαχτικά και απειλητικά βαμπίρ που έχουμε αντικρίσει στην μεγάλη οθόνη.

Πέρα από τους Paxton και Henriksen, που κλέβουν χαλαρά την παράσταση και που ήταν ουσιαστικά ένα ‘δώρο’ του σκηνοθέτη James Cameron (είχε συνεργαστεί και με τους δυο ένα χρόνο νωρίτερα στο ALIENS) στην Bigelow μιας και ήταν τότε ζευγάρι, εξαιρετική δουλειά κάνει και το πρωταγωνιστικό δίδυμο των Adrian Pasdar και Jenny Wright που προσδίδουν στην ταινία ομορφιά, νεανική νότα και το απαραίτητο love story που όμως χάρη στην σκηνοθεσία και το σενάριο της Bigelow αλλά και στην εξαιρετική χημεία μεταξύ των δυο ηθοποιών αποτελεί το ιδανικό παράδειγμα του πως μπορείς να προσδώσεις ένα καλό ρομάντζο σε μια τέτοια ταινία χωρίς να την μετατρέψεις σε… TWILIGHT.

Και μιας και μιλάμε για σκηνοθεσία απλά να πούμε ότι βλέποντας την ταινία γίνεται απόλυτα κατανοητό πως και γιατί η Bigelow έφτασε στο επίπεδο που είναι σήμερα. Το παιχνίδι που κάνει με τους φωτισμούς, η απεικόνιση της νύχτας αλλά και η ματωμένη δράση που προσδίδει η σκηνοθέτης στην ταινία καθιστούν το NEAR DARK ποιητικό αλλά και ωμό, ιδιαίτερο αλλά ταυτόχρονα και εξαιρετικά όμορφο.  Ντύσε όλα αυτά και με το απόκοσμο, ηλεκτρονικό soundtrack των Tangerine Dream και έχεις μια τρομερή ‘βαμπίρ’ ταινία που όμως επειδή ακριβώς ΔΕΝ είναι βαμπίρ ταινία μπορούν να την δουν ακόμα και εκείνοι που ελάχιστη σχέση ή αγάπη έχουν προς το συγκεκριμένο είδος.

near_dark

Το NEAR DARK βγήκε μόλις δυο μήνες μετά το περίφημο THE LOST BOYS. Αντίθετα όμως με την ομολογουμένως καλή ταινία του Joel Schumacher που σημείωσε τεράστια επιτυχία και κατέληξε σήμερα να θεωρείται σημαντικό κομμάτι της pop κουλτούρας, το αιματοβαμμένο φοβερό φιλμ της Bigelow απέτυχε ακόμα να καλύψει το πενιχρό, μόλις 5 εκατομμυρίων, μπάτζετ του. Τελικά τα αληθινά χαμένα παιδιά των 80s δεν ήταν η διψασμένη για αίμα συμμορία του David, αλλά η εξαρτημένη και εξαθλιωμένη οικογένεια του Jesse…

zderdnopbwbdkozrhveaemueqxw

Advertisements

One thought on “NEAR DARK : Το ‘Βαμπίρ’ φιλμ που κάνει τους THE LOST BOYS να μοιάζουν με αλητάκια που πίνουν ντοματόζουμο.

Add yours

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Δημιουργήστε ένα δωρεάν ιστότοπο ή ιστολόγιο στο WordPress.com.

ΠΑΝΩ ↑

Αρέσει σε %d bloggers: