DEMOLITION MAN : Ύστερα από 20 ολόκληρα χρόνια βγάζουμε τον Σταλόνε από την κατάψυξη.

by Αντρέι Κοτσεργκίν 

Πως θα σου φαινόταν ένα μέλλον όπου η κοινωνία μας έχει αλλάξει ριζικά και η εγκληματικότητα έχει εξαλειφθεί εντελώς ? Βασικά δεν ακούγεται καθόλου άσχημο εκτός αν ονομάζεσαι John Spartan… 

demolition-man-original

Αν το 1993 είχες την ατυχία να βρεθείς σε κάποιο από τα εστιατόρια της περίφημης αλυσίδας  Planet Hollywood και αφού κατανάλωσες λαίμαργα το Χολυγουντιανό σου cheeseburger είπες να την αράξεις στον καναπέ του εστιατορίου και να γείρεις το κεφάλι σου λιγάκι προς τα πάνω, για να χωνέψεις χαλαρά και ευχάριστα το φαγητό σου, πιθανότατα αντίκρισες ένα από τα πιο απρόσμενα, αλλόκοτα και αποτρόπαια θεάματα που έχεις συναντήσει στην ζωή σου : Ένα, ανατομικά ακριβές, γυμνό μανεκέν – αντίγραφο του Sylvester Stalone να κρέμεται από το ταβάνι μέσα σε έναν διάφανο πλαστικό κύλινδρο. Για ποιόν καταραμένο και άρρωστο λόγο, ένας ιδιοκτήτης εστιατορίου, αναγκάζει τους ίδιους του τους πελάτες να τρώνε υπό την επιβλητική σκιά του γυμνού πισινού του Ρόκυ Μπαλμπόα (ή του Ράμπο αν προτιμάς) ? Για να βρούμε την απάντηση θα πρέπει πρώτα να ταξιδέψουμε πίσω στο έτος 1996 και στην συνέχεια να μεταπηδήσουμε στο, όχι και τόσο μακρινό πλέον, 2032 μιας και σε αυτές τις δυο εποχές λαμβάνει μέρος το έπος του DEMOLITION MAN.

sylvester-stallone-demolitionman-cryo-prop

Το 1996 η αναρχία βασιλεύει στο Λος Άντζελες και η πόλη έχει τυλιχτεί στις φλόγες και βυθιστεί στο αίμα. Ο πιο επικίνδυνος ,καριερίστας ψυχοπαθής, εγκληματίας μεταξύ των επικίνδυνων,  καριεριστών ψυχοπαθών εγκληματιών, Simon Phoenix (Wesley Snipes) απαγάγει ένα τσούρμο από τους κατοίκους της πόλης και τους πιάνει ομήρους σε μια αποθήκη την οποία γεμίζει με εκρηκτικά. Η αστυνομία του L.A. δείχνει εντελώς ανήμπορη να σταματήσει τον παρανοϊκό εγκληματία και ο μοναδικός άνθρωπος που έχει τα κότσια να αναλάβει δράση και να σταματήσει τον Phoenix είναι ο Λοχίας με το επικό όνομα John Spartan (Sylvester Stallone) γνωστός στους γύρω του με το παρατσούκλι ‘The Demolition Man’ μιας και δεν διστάζει να γκρεμίσει κτίρια ολόκληρα για να συλλάβει – εξουδετερώσει τους στόχους του. Δυστυχώς ο Spartan δικαιώνει το παρατσούκλι του με τον χειρότερο τρόπο μιας και ενώ καταφέρνει να συλλάβει τον Phoenix κατά την διάρκεια της μεταξύ τους πάλης ο δεύτερος ανατινάζει το κτίριο και σκοτώνει τους ομήρους. Ο Spartan επειδή αψήφησε τις εντολές των ανωτέρων του καταλήγει να φάει το φταίξιμο για τον τραγικό θάνατο των ομήρων και μαζί με τον εχθρό του καταδικάζονται σε CryoPrison φυλάκιση όπου μέσω της κρυογονικής καταψύχονται ζωντανοί. 36 χρόνια μετά ο Phoenix βγαίνει προσωρινά από την κατάψυξη για να περάσει από την επιτροπή αναστολών και χάρη σε κάτι ικανότητες πολεμικών τεχνών, τις οποίες απέκτησε μυστηριωδώς ενώ ήταν στην κατάψυξη, και στην ευρηματική χρήση ενός στυλό, καταφέρνει να αποδράσει. Βγαίνοντας από την στενή ο Phoenix θα διαπιστώσει ότι τα πράγματα άλλαξαν ριζικά από την εποχή του. Η πόλη έχει μετονομαστεί σε San Angeles και η κοινωνία της ζει υπό ένα άκρως πασιφιστικό καθεστώς όπου το έγκλημα πλέον αποτελεί άγνωστη λέξη. Ο Phoenix αποφασίζει να το αλλάξει αυτό και ξεκινάει να σπέρνει το χάος και την καταστροφή προκαλώντας την απόγνωση της αστυνομίας του μέλλοντος η οποία δεν έχει την γνώση και την εκπαίδευση για να αντιμετωπίσει έναν επικίνδυνο ψυχοπαθή του βεληνεκούς του Simon Phoenix. Τελικά την λύση δίνει η αρχιφύλακας και fangirl των 80s και 90s ταινιών δράσης, Huxley (Sandra Bullock) η οποία προτείνει να αποφυλακίσουν τον ‘Demolition Man’ John Spartan και να τον ξαμολύσουν εναντίον του Phoenix. O Spartan βγαίνει από το ψυγείο αποφασισμένος να εξιλεωθεί για τα λάθη του παρελθόντος και η μεγάλη μάχη αρχίζει. ‘Send a maniac to catch a maniac!’. 

960

Το DEMOLITION MAN θα μπορούσε να χαρακτηριστεί ως ένα απολαυστικό μπαστάρδεμα των ταινιών ROBOCOP , TIMECOP και JUDGE DREDD (στο οποίο επίσης πρωταγωνιστούσε ο Stallone) μιας και συνδυάζει ταξίδια στον χρόνο, έναν αδέκαστο νταή μπάτσο που όμως δεν διστάζει να παρακούσει τις εντολές των ανωτέρων του όταν εκείνος το θεωρεί απαραίτητο, σατυρικό χιούμορ και φυσικά μπόλικο ξυλίκι. Και μπορεί το ειδυλλιακό San Angeles του John Spartan να απέχει πολύ από το δυστοπικό Detroit του Robocop όμως και εκεί τα πράγματα δεν είναι καθόλου ρόδινα. Ο πασιφισμός,τα αυστηρά μέτρα υγιεινής, και το political correctness ουσιαστικά δεν τηρούνται από επιλογή αλλά επιβάλλονται στους πολίτες με αποτέλεσμα να έχουμε στην ουσία ένα άκρως φασιστικό και καταπιεστικό καθεστώς. Στο ουτοπικό San Angeles οι πολίτες απαγορεύεται να βρίζουν (και αν το κάνουν τιμωρούνται αυτομάτως και επί τόπου με πρόστιμο) και να κάνουν γκράφιτι στους τοίχους, χαιρετιούνται μεταξύ τους σαν καθυστερημένα στρουμφάκια, δεν τρώνε βλαβερά για την υγεία φαγητά και το μοναδικό εστιατόριο που έχει απομείνει είναι η PIZZA HUT (ή τα TACO BELL αν βλέπεις την Αμερικάνικη έκδοση του DVD!) που κατάφερε να κερδίσει τα ‘franchise wars’, οι πολίτες περνάνε τις ώρες τους πλέκοντας πουλοβεράκια και κάνουν έρωτα μέσω εικονικής πραγματικότητας υπό τους χαζοχαρούμενους ήχους 60s oldies μουσικής. Α και το χειρότερο απ’όλα είναι ότι στις τουαλέτες το χαρτί υγείας έχει αντικατασταθεί με τρία μυστήρια μεταλλικά κοχύλια και κανείς δεν σου εξηγεί πως τα χρησιμοποιείς… Διάολε πλάκα, πλάκα δεν χρειάζεται να είσαι ο macho παλιομοδίτης/αγροίκος John Spartan για να τρελαθείς στο 2032.

Παρά το άκρως υπερβολικό και σε πολλές στιγμές χαζό σενάριο του, το DEMOLITION MAN είναι μια ταινία που σου παρουσιάζει μερικές άκρως πρωτότυπες και γαμάτες ιδέες που δυστυχώς δεν αξιοποιούνται ποτέ επειδή κυρίως την ταινία ΔΕΝ την σκηνοθέτησε ο θρύλος Paul Verhoeven. Ο Ολλανδός σκηνοθέτης των ROBOCOP, TOTAL RECALL και STARSHIP TROOPERS πραγματικά θα είχε κάνει παπάδες με ένα story σαν του DEMOLITION MAN. Το ειδυλλιακά φασιστικό μέλλον του San Angeles, οι γραφικοί χαρακτήρες και το χιούμορ που προσφέρει το σενάριο είναι στοιχεία τα οποία θα ταίριαζαν γάντι στο σατυρικό, βίαιο και προβοκατόρικο στυλ του Verhoeven ο οποίος πραγματικά  θα μπορούσε να είχε κάνει ένα ακόμα απολαυστικό και διαχρονικό sci-fi έπος. Όμως από την στιγμή που για την καρέκλα του σκηνοθέτη επιλέχθηκε ο εντελώς άσημος Marco Brambilla, που μέχρι τότε σκηνοθετούσε μονάχα διαφημίσεις στην tv, όλες οι προσδοκίες πήγαν άπατες. Ο Brambilla δεν λες ότι κάνει άσχημη δουλειά αλλά σε καμία περίπτωση δεν αναδεικνύει το υλικό του. Οι σκηνές βίας είναι καλογυρισμένες αλλά αναίμακτες και δεν σε πωρώνουν, το χιούμορ που θα μπορούσε να αποτελέσει μια εξαιρετική κοινωνική σάτιρα παραμένει εγκλωβισμένο στα πλαίσια του απλού χιούμορ και ο σκηνοθέτης αδυνατεί να σου μεταδώσει έστω και το παραμικρό συναίσθημα. Το πιο έντονο κοινωνικό μήνυμα που σου μεταφέρει η ταινία είναι όταν ο John Spartan ανακαλύπτει ότι στους υπονόμους του San Angeles ζει μια ομάδα από εξαθλιωμένους αναρχικούς που επιβιώνουν τρώγοντας burger από κρέας αρουραίου και σου πετάει την ατακάρα : ‘This isn’t the Wild West… The Wild West wasn’t even the Wild West. Hurting people’s not a good thing! Well, sometimes it is, but not when it’s a bunch of people looking for something to eat!’

Πάντως σε καμία περίπτωση δεν λες κακή ταινία το DEMOLITION MAN. Η ταινία πέρα από τις αρκετές καλές ιδέες που τσοντάρει αποτελεί και μια ένοχη κινηματογραφική απόλαυση και σου χαρίζει άπλετες στιγμές ξέφρενης δράσης και χαζού γέλιου. Ο Stallone είναι ο κλασσικός Stallone των 90s στην καλή του εκδοχή γιατί η αλήθεια είναι ότι εκείνη την εποχή οι ερμηνείες του και οι ταινίες του είχαν τρομερές μεταπτώσεις μιας και ενώ μπορούσε να παίξει σε καμιά δυνατή ταινία τύπου COP LAND και CLIFFHANGER στο ενδιάμεσο σου χάριζε και καμία επική πατάτα τύπου JUDGE DREDD ή το αλησμόνητα τραγικό Stop! Or My Mom Will Shoot … Στο DEMOLITION MAN ευτυχώς βλέπουμε τον ‘καλό Σταλόνε’ όμως την παράσταση κλέβει ο απολαυστικά τρελάρας και με ξεβαμμένο από το οξυζενέ μαλλί Wesley Snipes. Πολύ καλή και η Sandra Bullock που προσφέρει νάζι και χιούμορ ως χαζοχαρούμενη μπατσίνα που θεωρεί τα 90s ως μια vintage action και συναρπαστική εποχή αποτελώντας μια ευχάριστη παραφωνία στην μελλοντική, αποστειρωμένη εποχή της. Το υπόλοιπο support cast αποτελείται από τις κλασσικές και cult πλέον μορφές που πετυχαίναμε στις αμέτρητες action ταινίες της εποχής.

demolition_man_1993_3-1

 

Παρά την πεζότητα, την υπερβολή και την γραφικότητα του το DEMOLITION MAN κατάφερε να κάνει δυο τεράστιες προβλέψεις. Η πρώτη ήταν ότι ο Arnold Schwarzenegger θα έκανε καριέρα στην πολιτική μιας και η ταινία τον παρουσιάζει ως τον μελλοντικό Πρόεδρο των Η.Π.Α. και στην πραγματικότητα λίγο καιρό μετά ο TERMINATOR μετατράπηκε σε GOVERNATOR και εκλέχθηκε Κυβερνήτης της Καλιφόρνια και που ξέρεις ίσως στο μέλλον να γίνει και Πλανητάρχης μιας και ύστερα από την εκλογή Τραμπ όλα είναι πλέον πιθανά. Και η δεύτερη μεγάλη πρόβλεψη ήταν ο χαρακτήρας του John Spartan που παρουσιάζεται ως ένας action, οπισθοδρομικός δεινόσαυρος που αρνείται να συμβιβαστεί με την νέα εποχή και να μπει στον πάγο. Ο John Spartan είναι η ιδανική απεικόνιση του ίδιου του Sylvester Stallone, ενός ηθοποιού που μέχρι και σήμερα επιμένει να κάνει το μοναδικό πράγμα που ξέρει να κάνει καλά και ας μην έχει πια την ίδια πέραση στο κοινό. Μόνο τυχαίο δεν είναι που η τελική μάχη του DEMOLITION MAN λαμβάνει μέρος σε ένα μουσείο… Οι ξέφρενες και macho ταινίες δράσης των 80s και 90s που λατρέψαμε μικροί συνάντησαν την εποχή των παγετώνων τους με τον ερχομό του πιο casual action ήρωα John McClane με το εξαιρετικό και σαφώς πιο ρεαλιστικό DIE HARD του 1988 και σήμερα πλέον ζούμε την εποχή του ‘ήρωα της διπλανής πόρτας’ Jason Bourne. Η βαρβατίλα, η καφρίλα και τα σεξιστικά αστεία είναι πλέον ξεπερασμένα και μαζί τους παρασύρθηκαν στην λήθη αρκετοί από τους εφηβικούς μας ήρωες. Steven Seagal, Chuck Norris, Jean-Claude Van Damme ακόμα και ο Πολύ Σκληρός για να Πεθάνει Bruce Willis μπήκαν στον πάγο. Και όμως συγκριτικά με τους περισσότερους από αυτούς ο Stallone στέκεται ακόμα γερά στα πόδια του. Γιατί σε αυτή την ζωή υπάρχουν και τα πράγματα που, ενώ πλέον φαντάζουν ξεπερασμένα, αρνούνται πεισματικά να πεθάνουν επειδή ακριβώς μεγαλώσαμε και γαλουχηθήκαμε με αυτά και θα τα έχουμε για πάντα στην καρδιά μας. Σε αυτή την κατηγορία μπαίνει και το DEMOLITION MAN. Μια ταινία που μπορεί να την θυμόμαστε μονάχα κάθε φορά που την βάζει το STAR και πλέον μας φαίνεται χαζή και ξεπερασμένη όμως κάθε φορά θα κάτσουμε να την παρακολουθήσουμε, να την κράξουμε αλλά ταυτόχρονα και να την απολαύσουμε νοσταλγώντας τα υπερβολικά αλλά λατρεμένα 80s και 90s. Και στο δικό μου το βιβλίο αυτό μόνο ως θετικό πιάνεται. Ειλικρινά το μόνο αρνητικό που έχω να καταλογίσω στο DEMOLITION MAN είναι ότι ποτέ δεν μπαίνει στον κόπο να σου εξηγήσει πως λειτουργεί το ρημάδι το σύστημα με τα τρία κοχύλια και πλέον το 2032 δεν φαντάζει και τόσο μακρινό…

tumblr_mp852zgicx1s198vzo1_500

Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Δημιουργήστε ένα δωρεάν ιστότοπο ή ιστολόγιο στο WordPress.com.

ΠΑΝΩ ↑

Αρέσει σε %d bloggers: