DREDD : Η ταινία που επανέφερε τον Νόμο του Δικαστή Dredd και ‘δίκασε’ τον Σταλόνε.

by Αντρέι Κοτσεργκίν 

Μέσα σε μόλις δέκα λεπτά το DREDD (2012) κατορθώνει να σου μεταφέρει ιδανικά την αισθητική του Judge Dredd comic, σου δίνει να καταλάβεις  ποίος ακριβώς είναι ο διαβόητος Δικαστής Dredd, σου χαρίζει πέντε-έξι βίαια και απολαυστικά θανατικά και σε κάνει να μην θες να ξεκολλήσεις την μούρη σου από την οθόνη. Με λίγα λόγια μέσα σε δέκα λεπτά κάνει όλα αυτά που απέτυχε να κάνει ο Judge Dredd του Σταλόνε το 1995… 

‘Control perps just wiped out an innocent, i’m taking them down’. Το DREDD σου δίνει ολόκληρη την κοσμοθεωρία του χαρακτήρα του μέσα σε μια μόνο πρόταση. Ο Δικαστής Dredd βλέπει το έγκλημα, βγάζει την ετυμηγορία του, επιλέγει την ποινή και σπεύδει να αποδώσει δικαιοσύνη επάνω στα Καθάρματα. Και δεν σταματάει καν να τσεκάρει αν ο άτυχος πεζός που έφαγε στην μάπα ολόκληρο φορτηγό είναι ζωντανός. Για τον Dredd προτεραιότητα έχει μονάχα ο Νόμος και η άμεση επιβολή του και το intro της ταινίας στο ξεκαθαρίζει με την πρώτη. Και δεν χρειάστηκε καν ο πρωταγωνιστής Karl Urban να βγάλει το κράνος του, να πάρει μια γελοία γκριμάτσα και να ουρλιάζει σαν σπαστικός βλάχος ‘Εγώ είμαι ο Νόμος!’όπως έκανε ο πολλά βαρύς Σταλόνε κάποτε…

Το DREDD είναι μια ταινία που κατανοεί και σέβεται απόλυτα το αυθεντικό υλικό της. Ταυτόχρονα όμως ξέρει τι να προσθαφαίρεσει σε αυτό ώστε να καταφέρει να το μεταφέρει σωστά και ρεαλιστικά στην κινηματογραφική πραγματικότητα. Πριν όμως βγάλουμε το κράνος του Δικαστή ας ρίξουμε μια ματιά στην υπόθεση της ταινίας !

d2

Στο μακρινό και δυστοπικό μέλλον η Αμερική έχει μετατραπεί σε έναν αφιλόξενο, ραδιενεργό ερημότοπο. Μέσα σε αυτή την ερημιά υπάρχει η, όχι  και τόσο ονειρική, ‘όαση’ της πόλης MEGA CITY One. Ένα πελώριο τοίχος χωρίζει την πόλη από την Καταραμένη Γη που την περιτριγυρίζει. Όμως και τα πράγματα μέσα στην τεράστια φουτουριστική πόλη δεν είναι και πολύ καλύτερα. Σύμφωνα με τις επίσημες στατιστικές, 12 σοβαρά εγκλήματα  συμβαίνουν ανά ένα λεπτό μέσα στην πόλη. 17,000 εγκλήματα μέσα σε μία μονάχα μέρα… Σε αυτό το χάος καλούνται να βάλουν μια τάξη οι ‘Δικαστές’. Ένα επίλεκτο σώμα του οποίου οι αρμοδιότητες συνδυάζουν ταυτόχρονα εκείνες του μπάτσου, του δικαστή και του ενόρκου. Με λίγα λόγια αν σε πιάσει δικαστής να παρανομείς, σε συλλαμβάνει και επί τόπου σε δικάζει , βγάζει ετυμηγορία και εκτελεί και την ποινή.

Ο πιο γνωστός από  τους Δικαστές είναι ο διαβόητος Dredd (Karl Urban) ο Φόβος και ο Τρόμος κάθε λογής Καθαρμάτων. Για τον αδέκαστο Dredd ο Νόμος είναι το Α και το Ω και είναι απαράβατος. Κάθε δικαστής μπορεί να ανταποκριθεί μονάχα στο 6% των ημερησίων εγκλημάτων. Ο Dredd αφήνει την ‘rookie’ Anderson (Olivia Thirlby) να διαλέξει την πρώτη τους κοινή υπόθεση. Η Anderson είναι μια υποψήφια Δικαστής που όμως απέτυχε οριακά στις εξετάσεις της για να μπει στο σώμα. Όμως οι πολύ ισχυρές τηλεπαθητικές ικανότητες που φαίνεται να κατέχει η νεαρή Anderson έπεισαν τους ανωτέρους της να της δώσουν μια δεύτερη ευκαιρία για να αποδείξει ότι έχει τις ικανότητες ώστε να μπει στο σώμα των Δικαστών. Κριτής της θα είναι ο Δικαστής Dredd που καλείται να την αξιολογήσει μέσα από την περιπολία τους. Και τι αιματηρή περιπολία θα είναι αυτή ! Βλέπεις η Anderson αποφασίζει να αναλάβουν μια υπόθεση σχετικά με την εξιχνίαση τριών, γδαρμένων, πτωμάτων που εμφανίστηκαν στο συγκρότημα κατοικιών γκέτο του Peach Trees. Εκείνο όμως που αγνοούν οι δυο Δικαστές είναι ότι στο Peach Trees κουμάντο κάνει η σκληροτράχηλη βαρόνη των ναρκωτικών  ‘Ma-Ma’ (Lena Headey) η οποία σε καμία περίπτωση δεν θα κάτσει να ανεχτεί την απρόσκλητη και ενοχλητική παρουσία των Δικαστών στο ‘Βασίλειο’ της….

d1

Θυμάστε που είπα πριν ότι θα βγάλουμε το κράνος του Dredd ? Είπα ψέματα.

Το γεγονός ότι ο σκληροτράχηλος ήρωας διατηρεί ,σε όλη την διάρκεια του φιλμ, το κράνος επάνω στο κεφάλι του είναι άκρως συμβολικό του πόσο καλά απεικονίζει η ταινία τον Θρύλο του Judge Dredd. Το DREDD είναι η καλύτερη ταινία όχι μόνο του ομώνυμου ήρωα αλλά είναι και από τις καλύτερες comic ταινίες όλων των εποχών. Και αυτό οφείλεται στην εξαιρετική και αξιοθαύμαστη ομαδική δουλειά των συντελεστών του. Ο σκηνοθέτης  Pete Travis και ο παραγωγός αλλά και σεναριογράφος Alex Garland κατανοούν και σέβονται απόλυτα τις comic ρίζες του Δικαστή Dredd. Κρατάνε όλα τα στοιχεία που καθιστούν τον χαρακτήρα τόσο διαχρονικό και αγαπητό αλλά ταυτόχρονα μετριάζουν αρκετά το περίφημο χοντροκομμένο χιούμορ και την σάτιρα του comic. Όμως σε καμία περίπτωση ΔΕΝ τα σνομπάρουν. Ίσα, ίσα τα φέρνουν σε ένα πολύ πιο ρεαλιστικό και ωμό πλαίσιο που εξυπηρετεί ιδανικά την ταινία τους. Η σκηνή όπου ο Dredd ψάχνει μέρος να οχυρωθεί κάπου προσωρινά και καταφεύγει σε ένα φαρμακείο όπου όμως ο χεσμένος φαρμακοποιός αρνείται να του ανοίξει την πόρτα, φοβούμενος τις επιπτώσεις που θα είχε από την συμμορία της ‘Ma-Ma’, αλλά αργότερα βρίσκει το κουράγιο να απευθυνθεί σε ένα Δικαστή μόνο και μόνο για φάει μια σφαίρα στο κεφάλι από τον διεφθαρμένο μπάτσο είναι ένα άκρως καυστικό και αποτελεσματικό κοινωνικοπολιτικό σχόλιο !

Τόσο ο σκηνοθέτης όσο και ο σεναριογράφος δείχνουν να ξέρουν ακριβώς ποία στοιχεία του ήρωα γράφουν καλά στην οθόνη και ποία πρέπει να αφήσουν στην άκρη. Επίσης δεν διστάζουν να προσθέσουν και δικά τους πράγματα. Το σενάριο του Dredd δεν είναι η τυπική συρραφή γνωστών και αγαπημένων ιστοριών που βλέπουμε συνήθως (με αποτυχία) σε αντίστοιχες ταινίες. Το story είναι απλό και πρωτότυπο. Ουσιαστικά πρόκειται για ένα τυπικό story αιματοχυσίας και επιβίωσης  : Δυο δικαστές βρίσκονται κλειδωμένοι σε ένα κτίριο που αποτελείται από διακόσιους ορόφους – σε κάθε όροφο έχουμε μια ομάδα από οπλισμένα αιμοδιψή καθίκια να τους περιμένουν – οι Δικαστές πρέπει να φτάσουν μέχρι τον τελευταίο όροφο – εκεί τους περιμένει ο Badass Villain… Το σενάριο του DREDD είναι κάτι που έχουμε ξαναδεί αρκετές φορές στον κινηματογράφο. Και όμως λειτουργεί ιδανικά για την ταινία και αυτό που θέλει να μας παρουσιάσει ο σκηνοθέτης. Αναδεικνύει απόλυτα τις άκρως αιματηρές σκηνές βίας, το βλοσυρό ύφος του ήρωα αλλά ταυτόχρονα, χάρη στο καλογραμμένο σενάριο και τους προσεγμένους διαλόγους, σε συστήνει στους χαρακτήρες και αναδεικνύει τις εντελώς διαφορετικές προσωπικότητες τους. Η ταινία μπορεί να λέγεται ‘DREDD’ όμως δεν περιστρέφεται αποκλειστικά γύρω από τον ομώνυμο ήρωα μιας και οι δυο γυναίκες της ταινίας διαδραματίζουν εξίσου σημαντικό ρόλο στην πλοκή και μάλιστα δεν είναι και λίγες οι φορές που επισκιάζουν τον κεντρικό ήρωα ! Επίσης η ταινία καταφέρνει να σου μεταφέρει την αίσθηση της φουτουριστικής και δυστοπικής μεγαλούπολης μέσα από ελάχιστα μόλις πλάνα. Και αυτό πραγματικά είναι αξιοθαύμαστο. Εξαιρετική δουλειά έχει γίνει και στον σχεδιασμό των στολών αλλά και των όπλων των Δικαστών που αποπνέουν ρεαλισμό και σε καμία περίπτωση δεν θυμίζουν το υπερβολικό 90s κιτσαριό του Τζιάνι Βερσάτσε. Μέχρι και η εκτεταμένη χρήση του slow motion την οποία στις περισσότερες ταινίες την θεωρώ άκρως κουραστική και ενοχλητική εδώ γίνεται με υποδειγματικό, ουσιώδες αλλά και άκρως θεαματικό τρόπο. Ο Zack Snyder θα μπορούσε να μάθει κάνα, δυο πραγματάκια από τον Pete Travis….

Το DREDD, χωρίς να περιλαμβάνει κανένα μεγάλο – εμπορικό όνομα, πέτυχε διάνα στην επιλογή του cast. O Karl Urban, αντίθετα με τον υπερόπτη Σταλόνε, δείχνει να κατανοεί απόλυτα τον χαρακτήρα που καλείται να ενσαρκώσει. Είναι λιγομίλητος και βλοσυρός. Τα βλέπει όλα άσπρα ή μαύρα. Απαντάει μονολεκτικά χωρίς όμως οι ατάκες του να καταλήγουν σε τυπικά, χαζά one liners των αλησμόνητων 80s και 90s εποχών. Απλά σύγκρινε την μία και μοναδική στιγμή που ο Dredd του Urban δηλώνει ‘I Am The Law’ με όλες εκείνες του Sly στην ταινία του 95. Η διαφορά είναι χαώδης. Ο Dredd του Urban είναι μια τρομαχτικά ρεαλιστική και αποτελεσματική μηχανή θανάτου. Ένας φονικός κριτής. Και όμως παρά την βία και τον θάνατο που τον περιτριγυρίζει υπάρχουν δυο, τρεις σκηνές που μέσα από την καφρίλα του θα σου προκαλέσει ένα ένοχο γέλιο. Και αυτό το κάνει αβίαστα. Σκηνοθέτης, σεναριογράφος και ηθοποιός ξέρουν καλά ότι παρά την αγριάδα του ο Dredd δεν παύει να αποτελεί και μια καρικατούρα που προκαλεί και γέλιο. Και αυτό το γέλιο στο βγάζουν όμορφα, απλά και αβίαστα. Και δεν χρειάζεται καν να σου χώσουν κάναν κλισαρισμένο και ενοχλητικό ‘comic relief’ χαρακτήρα όπως ήταν ο σπασαρχίδας Rob Schneider στο φιλμ του 95 ,που και καλά έχει σκοπό να προσδώσει νότες ‘χιούμορ’ στην ταινία καταλήγοντας να έχει το ακριβώς αντίθετο αποτέλεσμα. Επίσης το πιο σημαντικό απ’όλα είναι ότι ο Karl Urban ΔΕΝ βγάζει σε κανένα σημείο της ταινίας το ρημάδι το κράνος από το κεφάλι του αποδίδοντας έτσι τον καλύτερο φόρο τιμής στην comic εκδοχή του ήρωα που ποτέ του δεν μας έχει αποκαλύψει το αληθινό του πρόσωπο.

Όμως όπως ανέφερα και πιο πάνω, το DREDD ΔΕΝ είναι μονάχα ο χαρακτήρας του Karl Urban.

kinopoisk.ru

Οι γυναίκες της ταινίας παίζουν ενεργό ρόλο στην εξέλιξη της πλοκής. Η Anderson της Olivia Thirlby σε καμία περίπτωση δεν είναι η κλασσική – τυπική ‘ηρωίδα γλάστρα’ που θα πετυχαίναμε σε ανάλογες ταινίες του παρελθόντος. Η Anderson είναι το ιδανικό αντίθετο του Dredd. Άπειρη και συμπονετική, μιας και διστάζει να εκτελέσει επί τόπου τους εγκληματίες και είναι ελάχιστα σίγουρη για τον εαυτό της. Και όμως παρά την αρχική εντύπωση που σου δημιουργεί ότι θα αποτελέσει την αχίλλειο πτέρνα του Dredd καταλήγει μέσα από την εξέλιξη της ταινίας να σε διαψεύσει πανηγυρικά. Η Anderson δεν είναι ένας αναλώσιμος ‘Ρόμπιν’ αλλά μια άξια συνεργάτης του ήρωα που μπορεί να πάρει αρκετές σκηνές επάνω στους ώμους της. Το ίδιο ισχύει και για την σκληροτράχηλη ‘Ma-Ma’ της Lena Headey που μέσα από την τρελαμένη ερμηνεία της που εξισορροπεί ανάμεσα στο ψυχρό και το πρωτόγονο μας δίνει έναν πραγματικά ανταγωνιστικό Villain που κάνει τους μισούς και βάλε ‘Κακούς’ από τις πανάκριβες παραγωγές των DC και MARVEL να μοιάζουν μπροστά της με χαριτωμένα χνουδωτά γατάκια ! Σαν να μην έφταναν όλα αυτά η ταινία σου χώνει και τέσσερις ‘βρώμικους’ Δικαστές να τα βάζουν με τον αδιάφθορο Dredd χαρίζοντας σου έτσι μερικές εξαιρετικά  δυνατές σκηνές μάχης.

dredd_ver2

Το DREDD είναι ο ορισμός του πως γυρνάς μια πραγματικά καλή και ολοκληρωμένη comic αλλά και sci-fi ταινία επιβίωσης. Και όμως το φιλμ εμπορικά δεν πήγε καθόλου καλά. Αρχικά δεν μπόρεσε καν να καλύψει το σχετικά χαμηλό μπάτζετ του. Όμως για αυτό δεν φέρουν καμία ευθύνη οι δημιουργοί του. Η ‘διαφημιστική καμπάνια’ της ταινίας ήταν τραγική έως ανύπαρκτη. Εγώ προσωπικά πήρα χαμπάρι ότι υπάρχει η συγκεκριμένη ταινία όταν μια μέρα μπαίνοντας στο video club της γειτονίας μου πέτυχα μπροστά μου την αφίσα του φιλμ…

Ευτυχώς η δικαιοσύνη ΔΕΝ αποδείχτηκε τυφλή στην υπόθεση του DREDD και η ταινία διαδόθηκε από στόμα σε στόμα μέσα από τα social media και ρέφαρε κάπως την οικονομική ζημιά μέσω των home media πωλήσεων και απέκτησε το δικό της φανατικό κοινό εξασφαλίζοντας έτσι τον τίτλο του ‘Cult Classic’ φιλμ. Πολλοί άρχισαν να μιλάνε και για την δημιουργία sequel. Ο Alex Garland έχει δηλώσει ότι έχει υλικό για να κάνει μια ολόκληρη τριλογία ενώ και ο Karl Urban επιθυμεί απεγνωσμένα να ξαναβάλει το κράνος. Μέχρι και φήμες για τηλεοπτική σειρά έχουν ακουστεί. Δυστυχώς όμως οι αληθινοί ‘Δικαστές’ του κινηματογράφου είναι οι παραγωγοί και ο μόνος ‘Νόμος’ που τηρούν και υπερασπίζονται ευλαβικά είναι εκείνος του χρήματος. Οι απογοητευτικές εισπράξεις του DREDD δεν αφήνουν πολλά περιθώρια για μια συνεχεία. Όμως όσο υπάρχει η θέληση υπάρχει και η ελπίδα να ξαναδούμε τον Δικαστή Dredd να περιπολεί , καβάλα στην μηχανή του, την Mega City One παρέα με την Anderson και να επιβάλει το ιερό γράμμα του Νόμου επάνω στα Καθάρματα !

159582

Advertisements

One thought on “DREDD : Η ταινία που επανέφερε τον Νόμο του Δικαστή Dredd και ‘δίκασε’ τον Σταλόνε.

Add yours

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Blog στο WordPress.com.

ΠΑΝΩ ↑

Αρέσει σε %d bloggers: