Η Warner Bros πρότεινε στον Μελ Γκίμπσον την «Λάθος» ταινία.

by Αντρέι Κοτσεργκίν 

Άσχετα με το αν σου αρέσει ή όχι μέχρι στιγμής το DCEU, είναι πλέον ξεκάθαρο σε όλους ότι κάπου η Warner Bros το χει χάσει το «παιχνίδι» με τους σκηνοθέτες. Όταν σου αποχωρούν δυο σκηνοθέτες από την ταινία του FLASH και τρως άκυρο από έναν αξιόλογο αλλά όχι και πρώτο όνομα σκηνοθέτη όπως είναι ο Matt Reeves για να κάνει το γαμημένο το BATMAN, τότε απλά κάτι κάνεις λάθος και ήρθε η ώρα να αλλάξεις την προσέγγιση σου. Πριν μερικές μέρες βγήκε η είδηση ότι το στούντιο σκέφτεται πολύ σοβαρά να αναθέσει την σκηνοθεσία του sequel του Suicide Squad στον Mel Gibson. Προσωπικά θεωρώ ότι το ενδεχόμενο μιας τέτοιας συνεργασίας θα είχε άκρως θετικό αντίκτυπο, τουλάχιστον στο δημιουργικό κομμάτι, για το DCEU. Ο Mel Gibson είναι ένας καταξιωμένος και εξαιρετικός σκηνοθέτης με όραμα και αρχίδια και  θα μπορούσε άνετα να μας προσφέρει μια απολαυστική αλλά και δυνατή comic ταινία. Το μόνο πρόβλημα είναι ότι η Warner θέλει να του δώσει την «λάθος» ταινία….

gif-harleen-quinzel-harley-quinn-joker-favim-com-4640513

Δεν ξέρω αν ο Mel έχει δει το πρώτο Suicide Squad αλλά αν κρίνουμε από την άποψη «a piece of Shit» που έχει για το αμφιλεγόμενο BATMAN v SUPERMAN : Dawn of Justice μάλλον φαντάζει δύσκολο να σχηματίσει καλύτερη άποψη για το απαράδεκτο φιλμ του David Ayer.Ο Gibson δεν έχει κρύψει την απέχθεια του για το μεγαλύτερο μέρος των «Superhero» ταινιών με την αναίμακτη και ανούσια βία τους, τους αδιάφορους καλογυαλισμένους χαρακτήρες και για την αλόγιστη χρήση του CGI και των green screens που παρατηρείται σε τέτοιου είδους ταινίες. Όμως δεν είναι αυτό το αγκάθι που «τσιγκλάει» μια πιθανή συνεργασία μεταξύ WB και του σκηνοθέτη. Το βασικό πρόβλημα είναι ότι το όλο εγχείρημα του Suicide Squad φαντάζει έξω από τα δημιουργικά νερά του σκηνοθέτη.

Το να προτείνεις στον Mel Gibson να σκηνοθετήσει το Suicide Squad με το γραφικό στυλ και τους  πεζούς χαρακτήρες όπως αυτά έχουν διαμορφωθεί από την προηγούμενη ταινία μπορεί μονάχα να χαρακτηριστεί ως σπατάλη δυνατοτήτων. Όταν έχεις έναν σκηνοθέτη που στα 90s άλλαξε για πάντα τον τρόπο με τον οποίο αντιλαμβανόμασταν τις πολεμικές-επικές ταινίες με το οσκαρικό και ανεπανάληπτα διαχρονικό BRAVEHEART, που στα 00s συνέθεσε μια από τις πιο απολαυστικές και αιματοβαμμένες ωδές στην επιβίωση με το APOCALYPTO και που μόλις πέρυσι μας έδωσε το HACKSAW RIDGE ένα από  τα πιο δυνατά πολεμικά δράματα (και υποψήφιο για Oscar) στην ιστορία του κινηματογράφου, απλά ΔΕΝ του λες να σκηνοθετήσει το «τσίρκο» του Suicide Squad. Το να περιμένεις ένας δημιουργός όπως ο Mel να κατανοήσει χαρακτήρες όπως οι Katana, Captain Boomerang, Killer Croc και το υπόλοιπο σινάφι είναι απλά ευσεβείς πόθοι. Και ναι σίγουρα ο , άσχετος από comics, Gibson θα κάνει πολύ καλύτερη δουλειά από τον Ayer αλλά αρκεί αυτό ?

Δεν νομίζω ο Mel Gibson να έχει κάναν μεγάλο καημό να σκηνοθετήσει μια πεζή superhero ταινία. Ίσως αν δεν είχε κάνει την θεαματική επιστροφή του με το HACKSAW RIDGE τότε να χρησιμοποιούσε την πρόταση της WB σαν σανίδα σωτηρίας όμως πλέον δεν έχει ιδιαίτερη ανάγκη. Κατά τη γνώμη μου ο μοναδικός τρόπος ώστε να δώσει κίνητρο η WB στον σκηνοθέτη για να συνεργαστεί μαζί τους είναι να του αναθέσει μια ταινία με θέμα έναν χαρακτήρα που θα συμβαδίζει με το ύφος και τις δυνατότητες του Gibson. Και αυτός ο χαρακτήρας δεν είναι τα σούργελα της Task Force X αλλά ο διαχρονικά ηρωικός Superman.

Η πλειοψηφία του κοινού και των οπαδών αποδέχτηκε τον Henry Cavill στον ρόλο του Ανθρώπου από ατσάλι μιας και αντικειμενικά του ταιριάζει γάντι. Οι μοναδικές ενστάσεις έχουν να κάνουν σχεδόν αποκλειστικά με την απεικόνιση του ίδιου του χαρακτήρα τον οποίο το DCEU θέλει να τον παρουσιάσει σε μια πιο «σύγχρονη και ώριμη εκδοχή» χωρίς όμως να τα καταφέρνει ιδανικά. Στο Man of Steel αυτή η τακτική λειτούργησε κάπως όμως στο BVS κάπου ο Superman έπαψε να φαντάζει ηρωικός… Το να παρουσιάζεις τον χαρακτήρα ως έναν ψυχρό, βλοσυρό και απόμακρο «Θεό» που πετάει πάνω από πλημμυρισμένα σπίτια και σταματάει πάνω από ανθρώπους που κλαίνε και προσεύχονται σε εκείνον για να τους σώσει και εκείνος τους κοιτάει με απορία και βλοσυρότητα σε καμία περίπτωση δεν προσφέρει στον χαρακτήρα «ωριμότητα και βάθος». Όπως ακριβώς και το να τον αφήσεις να σκάει που και που κάνα χαμόγελο δεν σημαίνει ότι παρουσιάζεις μια «ξεπερασμένη/ανάλαφρη» παραδοσιακή εκδοχή του. Ο Superman κατέληξε να αποτελεί έναν από τους πιο αγαπημένους και διαχρονικούς comic χαρακτήρες επειδή πολύ απλά αν και στην ουσία είναι ένας πανίσχυρος,σχεδόν άτρωτος Superhero που μας ήρθε από τον μακρινό πλανήτη Κρύπτον τελικά κατέληξε να είναι πιο «ανθρώπινος» και συμπονετικός από τους περισσότερους ανθρώπους. Έγινε κυριολεκτικά ο ήρωας που δεν μας αξίζει αλλά που τον έχουμε ανάγκη και που θα θέλαμε να γίνουμε. Και αυτόν ακριβώς τον Ήρωα μπορεί να τον αναγεννήσει και να μας τον ξανά συστήσει ο Mel Gibson με τον καλύτερο τρόπο.

Ο μύθος του Superman περιλαμβάνει όλα εκείνα τα στοιχεία επάνω στα οποία μπορεί να πατήσει σκηνοθετικά ο Mel : Ηρωισμός, πατριωτισμός, αμφιβολία και αμφισβήτηση από τους γύρω, έντονες θρησκευτικές προεκτάσεις και φυσικά υπάρχει πάντα η λεπτή γραμμή που χωρίζει τον ήρωα από την σκοτεινή του πλευρά. Ο Superman ανέκαθεν ήταν πολύ περισσότερα πράγματα από έναν απλά πανίσχυρο τύπο που ρίχνει μπουνιές σε Villains. Είναι ένας χαρακτήρας με βάθος, ουσία και συναίσθημα και ο Gibson ξέρει καλύτερα από τους περισσότερους συναδέλφους του πως να αναδεικνύει τέτοιους χαρακτήρες. Διάολε ο χαρακτήρας του Andrew Garfield  στο HACKSAW RIDGE είναι πιο «Superman» από εκείνη την μανιοκαταθλιπτική εκδοχή του ήρωα που μας πάσαρε το DCEU… Είναι γενναίος, ηρωικός , μαχητικός αλλά ταυτόχρονα ευαίσθητος και συμπονετικός και ποτέ του δεν φοβάται να σου σκάσει ένα χαμόγελο. Τα μόνα στοιχεία που του λείπουν είναι οι υπερδυνάμεις και η στολή.

Ένα από τα μεγαλύτερα «εγκλήματα» που έχει κάνει το DCEU είναι ότι ποτέ δεν σε έκανε να νοιαστείς για τον Superman. Ο θάνατος του στο BVS με άφησε εντελώς αδιάφορο ενώ αντίθετα κάθε φορά που ξαναδιαβάζω το The Death of Superman ,φτάνοντας στην τελευταία σελίδα, πιάνω τον εαυτό μου να συγκινείται ακόμα και ύστερα από τόσα χρόνια.

bloodwynd4

Και η αντίθεση αυτή δεν έχει να κάνει με το γεγονός ότι δεν μου άρεσε το BVS αλλά οφείλεται αποκλειστικά στο γεγονός ότι ο Zack Snyder σε καμία από τις δυο ταινίες του, ποτέ δεν σου δίνει έναν καλό λόγο ώστε να νοιαστείς για τον «ήρωα» του. Και αυτό είναι απλά τραγικό. Από την άλλη πάλι πέτυχα χθες στο STAR και είδα το BRAVEHEART, μια ταινία του 1995 , την οποία έχω δει πάνω από 12 φορές, και φτάνοντας στο φινάλε ,το οποίο πλέον θυμάμαι απ’έξω, δεν μπόρεσα να συγκρατήσω ένα δάκρυ στο ύστατο «Freeedooom» του William Wallace…. Και για αυτό ακριβώς πρέπει ο Mel Gibson να σκηνοθετήσει μια ταινία SUPERMAN. Επειδή δεν θέλουμε έναν άτρωτο, αγέλαστο, ψυχρό και απόμακρο «Θεό» να μας κοιτάει υποτιμητικά αλλά έναν «πολεμιστή ποιητή» που θα μας θυμίζει ότι μπορούμε να γίνουμε καλύτεροι άνθρωποι.

sm_2_4

 

 

 

 

 

Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Blog στο WordPress.com.

ΠΑΝΩ ↑

Αρέσει σε %d bloggers: