30 Days of Night : 15 Χρόνια μετά το σκοτάδι δεν λέει να φύγει…

by Αντρέι Κοτσεργκίν 

Πριν από 15 χρόνια το 30 Days Of Night comic των Steve Niles και Ben Templesmith αποτέλεσε την απαραίτητη, ωμή και βίαιη μετάγγιση ζεστού ανθρώπινου αίματος που ο οργανισμός μας είχε τόσο πολύ ανάγκη την εποχή εκείνη. 

30b

Σε μια περίοδο όπου κάποιοι προσπάθησαν και κατάφεραν να πείσουν τεράστια μερίδα του κοινού ότι τα βαμπίρ πρέπει  να είναι κάτι μορφονιοί, ευαισθητούληδες που αντί να καταβροχθίζουν λαίμαργα τα θύματα τους, καταλήγουν να τα ερωτεύονται, το δίδυμο των Niles και Templesmith αποφάσισε να μας θυμίσει την φρικτή αλήθεια που παραμονεύει όλα αυτά τα χρόνια, υπομονετικά μέσα στο σκοτάδι. Τα βαμπίρ δεν είναι οι «εναλλακτικοί και σκοτεινοί» φίλοι μας που κατά καιρούς έχουν ανάγκη από ένα σφηνάκι αίμα αλλά είναι τα αρχέγονα και κτηνώδη αρπακτικά που δεν θα σταματήσουν μπροστά σε τίποτα και κανέναν ώστε να εξασφαλίσουν την ανθρώπινη λεία τους. Και άμα έχεις την ατυχία να πέσεις στα χέρια τους μην περιμένεις να την σκαπουλάρεις μονάχα με μια «ερωτική» δαγκωνιά στο λαιμουδάκι σου…

Το story του 30 Days of Night είναι απλό αλλά και αποτελεσματικό και όμορφο μέσα από την ωμή αγριάδα του. Σε μια μικρή και απομονωμένη πόλη της Αλάσκα ο ήλιος δύει για 30 ολόκληρες ημέρες και η πόλη βυθίζεται στο απέραντο και παγωμένο σκοτάδι. Μια αγέλη από διψασμένα βαμπίρ αποφασίζει να εκμεταλλευτεί αυτό το ιδιαίτερο φαινόμενο ώστε να ικανοποιήσει την ακόρεστη δίψα της με το ζεστό αίμα των κατοίκων της πόλης. Στον δρόμο τους όμως θα συναντήσουν τον σερίφη της πόλης Eben ο οποίος όμως  όταν γίνεται μάρτυρας της φριχτής και υπερφυσικής αγριάδας που διακατέχει τα πλάσματα του σκότους θα βρεθεί μπροστά σε ένα τεράστιο αλλά και λογικό ηθικό δίλημμα : Να πάει κόντρα σε όλες τις πιθανότητες και να προσπαθήσει να προστατεύσει την πόλη και τους συμπολίτες του από την αμείλικτη μανία των βρικολάκων ή να πάρει τον εύκολο δρόμο και να προσπαθήσει να σώσει το τομάρι του και την γυναίκα που αγαπά ?

30c

 

Το 30 Days of Night είναι μια ιστορία επιβίωσης λουσμένη μέσα στο ψύχος, το σκοτάδι και το αίμα. Ο συγγραφέας Steve Niles στήνει απλά και ωραία το περιβάλλον, τους κυνηγούς και τα θηράματα του. Δεν σου αποκαλύπτει σχεδόν τίποτα για τα τέρατα του πέρα από το γεγονός ότι ζουν εδώ και χιλιάδες χρόνια ανάμεσα μας κρυμμένα. Τα βαμπίρ του είναι αμείλικτα αρπακτικά και ελάχιστη γοητεία έχουν. Είναι αδίστακτα αλλά ταυτόχρονα και άκρως πανούργα. Αποφασίζουν να κάνουν μια επίσκεψη στην πόλη του Barrow ώστε να διοργανώσουν ένα συμπόσιο 30 νυχτών που θα τους μείνει αξέχαστο και που θα τους κάνει να ικανοποιήσουν την πείνα τους αλλά και να ξανανιώσουν σαν τα παντοδύναμα και τρομερά πλάσματα που είναι. Το μεγάλο φαγοπότι στην Αλάσκα είναι η ευκαιρία τους να σταματήσουν επιτέλους να κρύβονται από την ανθρωπότητα και από την μάστιγα του ήλιου και να απελευθερώσουν επιτέλους τον πραγματικό τους εαυτό.

Από την άλλη οι ανθρώπινοι χαρακτήρες παρουσιάζονται εντελώς αδύναμοι και δίχως πολλές πιθανότητες για επιβίωση. Οι σταυροί,  τα ξύλινα παλούκια και οι σφαίρες δεν μπορούν να βλάψουν τους απέθαντους εισβολείς. Η μόνη τους ελπίδα για να επιβιώσουν είναι να κρυφτούν μέσα σε υπόγεια και κάτω από καλύβες. Όμως πόσο γίνεται να αντέξει ένας θνητός άνθρωπος μέσα στο πολικό ψύχος αλλά και την πείνα από την οποία υποφέρει και ο ίδιος. Μια πείνα που είναι πολύ διαφορετική από εκείνη των πλασμάτων της νύχτας όμως είναι εξίσου απαραίτητο να ικανοποιηθεί.

Όμως το πιο ενδιαφέρον στοιχείο που αναδεικνύει ο συγγραφέας είναι το περιβάλλον στο οποίο εκτυλίσσεται η ιστορία του. Το κρύο είναι βάσανο αλλά ταυτόχρονα και σωτηρία για τους κατοίκους της μικρής πόλης. Από την μια αποτελεί ένα σημαντικό πρόβλημα μιας και άμα μείνουν εκτεθειμένοι σε αυτό κινδυνεύουν να παγώσουν και να πεθάνουν από την άλλη είναι και το μοναδικό τους όπλο. Τουλάχιστον μέχρι ο σερίφης Eben να πάρει μια αξιοθαύμαστη απόφαση ζωής και θανάτου στο φινάλε, δεν υπάρχει η παραμικρή αχτίδα ελπίδας σε τούτο το comic.

Οι καιρικές συνθήκες είναι το πέπλο που σκεπάζει και προστατεύει τους ελάχιστους εναπομείναντες κατοίκους της πόλης μιας και εμποδίζουν τα βαμπίρ να χρησιμοποιήσουν όλες τους τις αισθήσεις με αποτέλεσμα να ζορίζονται να εντοπίσουν τα θύματα τους. Όμως ταυτόχρονα είναι και ο μεγαλύτερος εχθρός των κατοίκων. Βλέπεις το μοναδικό όπλο με το οποίο μπορούν να νικήσουν τους απέθαντους Μπάσταρδους είναι το φως του ήλιου. Όμως ο αδίστακτος συγγραφέας στερεί από τους ήρωες του αυτή την ελπίδα σβήνοντας την ολοκληρωτικά για 30 ατελείωτες νύχτες…

Παρά την απλή και πολύ καλή κεντρική ιδέα, το story του Niles σε αφήνει με μια τελική γεύση ότι κάπου δεν αξιοποιήθηκε όσο θα μπορούσε. Η ανάπτυξη, ειδικά των θνητών, χαρακτήρων φαντάζει βιαστικά πρόχειρη. Ενώ και το γεγονός ότι το comic ολοκληρώνεται μονάχα μέσα από 3 τεύχη στο φινάλε σε αφήνει κάπως νηστικό. Σε αυτό πιθανότατα να έπαιξε ρόλο το γεγονός ότι αρχικά η ιστορία γράφτηκε ως προσχέδιο για ταινία αλλά ο Niles έφαγε πόρτα. Τελικά το 30 Days of Night βρήκε καταφύγιο κάτω από την στέγη της IDW και εκδόθηκε ως mini-series το 2002.

Το comic του Niles σημείωσε μια σχετική επιτυχία και τράβηξε την προσοχή των Sam Raimi και Rob Tapert που βρήκαν το story συναρπαστικό και αποφάσισαν να το μεταφέρουν στην μεγάλη οθόνη το 2007 με διανομή από την Columbia Pictures και με τον Josh Hartnett στον πρωταγωνιστικό ρόλο του σερίφη Eben. Το αρκετά τίμιο Horror/Slasher φιλμ πάτησε σχεδόν πιστά στην ιστορία του comic όμως δεν δίστασε να κάνει μερικές αλλαγές. Κάποιες προς το καλύτερο και άλλες προς το χειρότερο. Το σημαντικό είναι όμως ότι διατήρησε αυτή την έντονη ατμόσφαιρα αγωνίας για επιβίωση και δεν μπαστάρδεψε την ωμή και σκληρή εικόνα των απέθαντων κυνηγών του Niles. Ο σκηνοθέτης David Slade κατόρθωσε να αναδείξει περισσότερο τους χαρακτήρες του ,μας έδωσε και μερικές αρκετά αξιόλογες αιματηρές στιγμές και μπόρεσε και μας μετέφερε ιδανικά την παγωμένη και μακάβρια ατμόσφαιρα του comic. Παραδόξως μετά την επιτυχία της ταινίας στο Box Office ο Slade εξαργύρωσε την δόξα περνώντας στην άλλη, την καλογυαλισμένη και ρομαντική, πλευρά των ταινιών με βαμπίρ και σκηνοθέτησε το απαράδεκτο The Twilight Saga : Eclipse. Το 2010 κυκλοφόρησε και ένα, κατευθείαν σε Dvd, sequel με τίτλο 30 Days Of Night : Dark Days το οποίο προσπάθησε να συνεχίσει την ιστορία του πρώτου φιλμ και να μας συστήσει καλύτερα στον κόσμο των βαμπίρ του Niles όμως ήταν απαράδεκτο από όλες τις απόψεις.

thirty_days_of_night_ver3

 

Εκείνο πάντως που καμία από τις δυο ταινίες δεν κατάφερε να αποτυπώσει είναι το πολύ ιδιαίτερο artwork του Ben Templesmith που περισσότερο θυμίζει ψυχρούς πίνακες παρά comic. Ο σχεδιαστής σε κάνει να νιώσεις στο πετσί σου το αφόρητο ψύχος και το χιόνι που κατακλύζουν την μικρή πόλη και όταν γεμίζει το μουντό τοπίο του με πινελιές από κατακόκκινο αίμα η αντίθεση που δημιουργείται είναι απλά φονικά επιβλητική. Αυτή η καλλιτεχνική αγριάδα με την οποία ποτίζει τα τοπία και τα πλάσμα του ο Templesmith είναι ο βασικός λόγος για τον οποίο θα γουστάρεις ή θα μισήσεις αυτό το comic.

30f

 

Το μεγαλύτερο κατόρθωμα όμως των Niles και Templesmith είναι ότι όσο φτάνεις προς το τέλος του 30 Days of Night πιάνεις τον εαυτό σου να παρακαλά από μέσα του να ξημερώσει επιτέλους ο ήλιος και να διώξει αυτό το καταραμένο σκοτάδι από την πόλη του Barrow και να πάρει μαζί του τα διαολεμένα πλάσματα που κατοικούν μέσα σε αυτό. Όμως αυτή η αχτίδα ελπίδας φαίνεται να αργεί να ξημερώσει υπερβολικά πολύ…

 

30d30

 

 

Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Blog στο WordPress.com.

ΠΑΝΩ ↑

Αρέσει σε %d bloggers: