Στις όχθες του ποταμού Πιέδρα κάθισα και έκλαψα για την απόσυρση του The Undertaker…

by Αντρέι Κοτσεργκίν 

Ύστερα από 27 ολόκληρα χρόνια η καμπάνα του WWE παύει να χτυπά. Ο Mark William Calaway, ευρύτερα γνωστός στο κοινό του ως The Undertaker αποφάσισε να μας χαρίσει την τελευταία του παράσταση. Και το φινάλε όπως θα περίμενε κανείς γράφτηκε μέσα στο ρινγκ της WRESTLEMANIA, ενός θεσμού που ο «Dead Man» υπηρέτησε για χρόνια με αφοσίωση και επαγγελματισμό και μέσα από τον οποίο μας πρόσφερε αμέτρητες συγκινήσεις και άπλετο θέαμα. Διάολε αν δεν υπήρχε ο Undertaker ο θεσμός αυτός δεν θα είχε ούτε την μισή αίγλη από αυτή που έχει σήμερα. Και όμως η τελευταία μάχη του φαινομένου του WWE μόνο ως επική δεν μπορεί να χαρακτηριστεί. Ο Taker έχασε από τον νεώτερο και πιο φιλόδοξο Roman Reigns όμως ειλικρινά αυτό δεν έχει καμία σημασία. Το μόνο που μετράει είναι αυτό που ακολούθησε στην συνέχεια… 

under3

O Undertaker σηκώθηκε από το καναβάτσο του ρινγκ στο οποίο τον είχε ξαπλώσει μόλις πριν μερικά λεπτά ο Roman Reigns, φόρεσε το σήμα κατατεθέν καπέλο και την καμπαρτίνα του, έριξε μια γρήγορη ματιά στο κοινό του και ξεκίνησε να βγαίνει από το ρινγκ. Και όμως τελευταία στιγμή κάτι μέσα του πάγωσε. Ο Undertaker επέστρεψε στο κέντρο του ρινγκ της WRESTLEMANIA, ένα ρινγκ στο οποίο είχε κατορθώσει να κάνει ένα ανεπανάληπτο ρεκόρ σημειώνοντας 21 συνεχόμενες νίκες, έβγαλε τα γάντια, την καμπαρντίνα και το καπέλο του, τα ακούμπησε συμβολικά στο καναβάτσο, έριξε μια τελευταία ματιά στο κοινό που τον λάτρεψε για πάνω από μια εικοσαετία, κατέβηκε από το ρινγκ ,φίλησε την γυναίκα του και αποχώρησε μέσα στο ίδιο σκοτάδι από το οποίο τον είχαμε συνηθίσει να εμφανίζεται πριν τους αγώνες του. Η αρένα της WRESTLEMANIA κατακλύστηκε από εκκωφαντικά χειροκροτήματα, ιαχές αλλά και από τα… κλάματα ενήλικων, μαντραχαλάδων , αντρών οι οποίοι έβλεπαν μπροστά τους να έρχεται το, αναπόφευκτο, τέλος μιας εποχής. Το τέλος ενός Θρύλου.

Δεν ήταν και λίγοι εκείνοι που εξοργίστηκαν με την ήττα του Undertaker στο τελευταίο του ματς. Όμως η αλήθεια είναι πως ήταν κάτι το αναμενόμενο μιας και αυτή η άτυπη διαδικασία της «παράδοσης της σκυτάλης» από τον παλαιστή «Θρύλο» στον φιλόδοξο και ανερχόμενο νέο είναι ένα έθιμο το οποίο έχουμε δει να διαδραματίζεται αρκετές φορές στο παρελθόν. Το ίδιο ακριβώς είχε συμβεί και σε έναν άλλο, σαφώς πιο «βρώμικο» Θρύλο των γηπέδων του WWE, τον περίφημο και αξέχαστο «Nature Boy» Rick Flair ο οποίος το 2008 στο ματς της (πρώτης) απόσυρσης του είχε χάσει από τον νέο μεγάλο, τότε Superstar, «HBK» Shawn Michaels, σε ένα από τα καλύτερα ματς στην ιστορία του WWE.

 

«I’m sorry, I love you.» φαίνεται να λέει ο HBK στο είδωλο και φίλο του και στην συνέχεια τον ξαπλώνει με την περίφημη «Sweet Chin Music» κλωτσιά του, τελειώνοντας με αυτόν τον τρόπο την σπουδαία καριέρα του Rick Flair. Τουλάχιστον μέχρι ο τελευταίος να αποφασίσει να ξαναγυρίσει στο ρινγκ μερικά χρονάκια μετά…

Αυτή η ένδειξη αγάπης του Michaels απέναντι στον φίλο, αντίπαλο και συνεργάτη του ήταν 100% ειλικρινής όμως έγινε και επειδή εξυπηρετούσε το σενάριο της μεταξύ τους μάχης. Ήταν ένα επικό φινάλε που ικανοποίησε τους πάντες. Ο Rick Flair έδωσε την τελευταία του σπουδαία παράσταση, ο HBK απέδειξε ότι είναι το επόμενο μεγάλο αστέρι του WWE και το κοινό αποχαιρέτησε έναν Θρύλο που έπεσε μαχόμενος ενώ ταυτόχρονα ψυχαγωγήθηκε με τον καλύτερο τρόπο. Το ματς αυτό ήταν το ιδανικό σενάριο για όλους.

Στην περίπτωση του Undertaker τα πράγματα εξελίχθηκαν αρκετά διαφορετικά…

 

under1

 

Βλέποντας την τελευταία παράσταση του «Dead Man» απέναντι στον Roman Reigns μου ήρθε κατευθείαν στο μυαλό το φινάλε της ταινίας WRESTLER του Darren Aronofsky. Σε αυτό το φιλμ ένας γερασμένος και ξοφλημένος παλαιστής, τον οποίο υποδύεται αριστουργηματικά και με πόνο ψυχής ο Mickey Rourke, αποφασίζει να δώσει την τελευταία του παράσταση με ένα μεγάλο ματς κόντρα στον παλιό του αντίπαλο τον «Αγιατολάχ» . Λίγες μέρες πριν την μεταξύ τους αναμέτρηση ο χαρακτήρας του Rourke, γνωστός ως «Ράντι το Κριάρι» παθαίνει σοβαρό καρδιακό επεισόδιο και οι γιατροί του απαγορεύουν να αγωνιστεί μιας και υπάρχει σοβαρός κίνδυνος να μην αντέξει η καρδιά του την κούραση και την συγκίνηση ενός τέτοιου ματς. Ο Ράντι μην έχοντας κάτι άλλο ώστε να πιαστεί στην ζωή του αποφασίζει να κάνει το ματς. Κατά την διάρκεια του αγώνα η καρδία του τον προδίδει για δεύτερη φορά και ο Ράντι αρχίζει να καταρρέει μέσα στο ρινγκ. Ο «Αγιατολάχ» βλέποντας τον αντίπαλο-συνεργάτη του να μην μπορεί να πάρει τα πόδια του αποφασίζει να πάρει τον αγώνα επάνω του και κυριολεκτικά χάνει το ματς από μόνος του και «σέρνει» τον Ράντι προς την νίκη που τόσο πολύ έχει ανάγκη για να ικανοποιήσει τον διαλυμένο εγωισμό του. Ακριβώς έτσι ένιωσα βλέποντας την τελευταία παράσταση του The Undertaker.

Ευτυχώς ο Mark William Calaway δεν πάσχει από καρδιακά προβλήματα. Όμως αυτό δεν σημαίνει ότι βγήκε αλώβητος ύστερα από 27 ολόκληρα χρόνια μέσα στις αρένες του WWE. Το Wrestling μπορεί να είναι ένα θέαμα και όχι αληθινή πάλη όμως και πάλι απαιτεί από  τους αθλητές-ερμηνευτές του κάποιες τεράστιες θυσίες. Ύστερα από 27 χρόνια γεμάτα λαβές, πτώσεις από ατσάλινα κλουβιά επάνω σε τραπέζια και άλλα επικίνδυνα ακροβατικά, τα γόνατα του Calaway επιτέλους «λύγισαν». Ναι μπορεί τα περίφημα  Tombstone Piledriver που έκανε στους αντιπάλους του να μην έσπαγαν στην πραγματικότητα τα κεφάλια τους όμως το βάρος από την πτώση στο καναβάτσο είχε το τίμημα της στα γόνατα του παλαιστή.

Στην WRESTLEMANIA 33 ο The Undertaker έδωσε τον τελευταίο του αγώνα και αυτός ο αγώνας δεν ήταν και τόσο καλός. Ο «Dead Man» ήταν σκιά του παλιού καλού εαυτού του. Το κορμί του δεν άντεχε όλη αυτή την διαδικασία και  αυτό φάνηκε στην κάμερα ουκ ολίγες φορές. Ήταν απίστευτα αργός και έχασε αρκετές λαβές. Μάλιστα σε μια στιγμή προσπάθησε να σηκώσει τον αντίπαλο του και το κορμί του τον πρόδωσε. Ευτυχώς ο Roman Reigns έσωσε την κατάσταση αντιστρέφοντας την λαβή και ξαπλώνοντας απαλά τον αντίπαλο του στο καναβάτσο. Και ναι το να βλέπεις τον μισητό Roman να ξαπλώνει τον Θρύλο του WWE με … ασφάλεια είναι ένα θέαμα άκρως λυπηρό. Όμως ταυτόχρονα είναι και ένα θέαμα εξαιρετικά συγκινητικό και ανθρώπινο επειδή ακριβώς δεν ήταν σκηνοθετημένο. Ήταν μια εξαιρετικά αληθινή στιγμή σε ένα show το οποίο από τότε που δημιουργήθηκε προσπαθεί να αποτινάξει με κάθε τρόπο τις αληθινές στιγμές από πάνω του.

Ο σεβασμός που έδειξε ο Reigns στον αντίπαλο του είναι κάτι το πραγματικά αξιοθαύμαστο επειδή δεν ήταν μια ακόμη φτιαχτή στιγμή του WWE. Ήταν μια ειλικρινής κίνηση. Και το παράδοξο της υπόθεσης είναι ότι πιθανότατα ο Roman Reigns από δω και πέρα θα γίνει ο αποδέκτης του μίσους των φανατικών οπαδών του The Undertaker επειδή το σενάριο τον ήθελε νικητή της αναμέτρησης. Για τους οπαδούς ο Roman Reigns είναι απλά ο τύπος που νίκησε το είδωλο τους στο τελευταίο του ματς…

Η τραγική αλήθεια είναι ότι ο Undertaker έχασε από τον ίδιο του τον εαυτό μερικά χρονάκια πριν όταν δεν ανακοίνωσε την απόφαση του να αποσυρθεί μετά την WRESTLEMANIA 31 όπως θα έπρεπε να είχε κάνει. Ακόμα και τότε ήταν ξεκάθαρο ότι το σώμα του δεν άντεχε πλέον. Όμως τότε διατηρούσε ακόμα το αήττητο σερί/ρεκόρ των 21 νικών στον θεσμό. Προς πείσμα όλων, ακόμα και του ίδιου του του εαυτού, επέλεξε να παρατείνει την καριέρα του. Μια κίνηση που πιθανότατα προξένησε και την δυσαρέσκεια των διοργανωτών του WWE οι οποίοι στην επόμενη WRESTLEMANIA προχώρησαν σε μια κίνηση που μέχρι τότε φάνταζε αδιανόητη. Αποφάσισαν ο Undertaker να χάσει από τον Brock Lesnar (αφού ο «Legend Killer» Randy Orton αρνήθηκε να αναλάβει αυτό το …έργο) τερματίζοντας του με αυτό τον τρόπο το ιστορικό σερί του. Μια κίνηση που απλά άφησε τους οπαδούς του WWE με ανοιχτό το στόμα…

Undertaker-lose-Lesnar-Wrestlemania-fan-reaction-1

 

Και όμως όσο οξύμωρο και αν φαντάζει το γεγονός ότι ο The Undertaker αποχωρεί ως «ηττημένος» από τον τελευταίο του αγώνα ίσως να είναι και το ιδανικό φινάλε για τον ίδιο. Η τελευταία αυτή μάχη μας θύμισε γιατί επί 27 χρόνια λατρέψαμε και αγαπήσαμε τον συγκεκριμένο χαρακτήρα. Μας θύμισε ότι επί 27 χρόνια παρακολουθούσαμε έναν τύπο που γούσταρε και αγαπούσε αυτό που έκανε και που δεν δίσταζε να θυσιάσει το ίδιο του το κορμί για να μας δίνει κάθε εβδομάδα μια παράσταση που θα μας έμενε αξέχαστη. Μας έδωσε μια σπάνια αληθινή στιγμή μέσα σε ένα show το οποίο απλά προσποιείται ότι είναι αληθινό. Και αυτό είναι απλά υπέροχο. Άλλωστε όπως είχε πει και ο ίδιος : «There is no shame in going out fighting and getting your ass kicked, but there is no honor in not fighting at all.»

Δεν θα γράψω σήμερα την παραμικρή αράδα σχετικά με την ιστορία και τις καλύτερες στιγμές του The Undertaker στα 27 χρόνια που υπηρέτησε το WWE. Έχουμε μπόλικο χρόνο να μιλήσουμε για όλα αυτά στο μέλλον. Το κείμενο αυτό είναι το αντίο και το ευχαριστώ μου σε έναν από τους τελευταίους παιδικούς μου ήρωες.  Mark William Calaway ,για έναν τύπο που παρίστανε τον νεκροζώντανο μηχανόβιο ο οποίος θάφτηκε ζωντανός σε έναν αγώνα και στην συνέχεια επέστρεψε από την Κόλαση είναι πραγματικά αξιοθαύμαστο το πόση ζωή μπόρεσες να δώσεις σε αυτόν τον χαρακτήρα.

pb

ud8ud7

ud5ud3ud2udud4uundunder2d

 

 

 

Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Δημιουργήστε ένα δωρεάν ιστότοπο ή ιστολόγιο στο WordPress.com.

ΠΑΝΩ ↑

Αρέσει σε %d bloggers: