The Walking Dead #167 : Το Τέλος μιας εποχής σηματοδοτεί την Αρχή μιας άλλης.

by Αντρέι Κοτσεργκίν 

Προσοχή το άρθρο που ακολουθεί περιλαμβάνει τεράστια SPOILERS για το The Walking Dead #167.

Το τεύχος #167 του The Walking Dead είναι ότι πιο έντονο, συγκινητικό, δραματικό, σκατόψυχο αλλά και ελπιδοφόρο μας έχει «χαρίσει» ο Robert Kirkman τα τελευταία χρόνια. Είναι ένα «δώρο» που θα δέσει κόμπο το στομάχι σου και διάολε ίσως να κάνει και κάνα δυο δάκρυα να κυλήσουν στο μάγουλο σου. Επίσης είναι η καλύτερη απόδειξη-υπενθύμιση του πόσο αγαπητό είναι αυτό το comic και της ανεξάντλητης επίδρασης που διατηρεί απέναντι στους αναγνώστες του εδώ και σχεδόν 14 χρόνια. 

01

Στο νέο τεύχος του The Walking Dead η Andrea πεθαίνει.

Δεν είναι κάτι που δεν το περιμέναμε μιας και στο φινάλε του προηγούμενου τεύχους την είδαμε να κονομάει μια δαγκωνιά στον λαιμό από κάποιον απέθαντο Μπάσταρδο. Και ναι ίσως μερικοί από εμάς να είχαμε και μια ελπίδα ότι ο αγαπημένος αυτός χαρακτήρας κάπως θα την σκαπουλάρει (διάολε θα μπορούσε να την είχε γαζώσει μια αδέσποτη σφαίρα!) όμως έχοντας γνωρίσει από πρώτο χέρι την τάση του Robert Kirkman να σκοτώνει ακόμα και τους πιο σημαντικούς και ενδιαφέροντες χαρακτήρες του σύμπαντος του, δίχως τον παραμικρό δισταγμό, η αλήθεια είναι ότι η ελπίδα αυτή ήταν περισσότερο πλασματική…

Δεν χρειάζεται να πω πολλά για την τεράστια απώλεια της Andrea. Η τύπισσα ήταν ένας από τους μακροβιότερους, πιο σημαντικούς , συμπαθής αλλά και Badass χαρακτήρες στο σύμπαν του The Walking Dead. Η εξέλιξη της από ένα κακομαθημένο κοριτσάκι που χαμουρεύονταν με τον γέρο Dale για να εξασφαλίσει, αρχικά, μια θέση στο άνετο και ασφαλές τροχόσπιτο του σε μια από τις πιο επιβλητικές και δυναμικές γυναικείες προσωπικότητες του post Apocalyptic κόσμου του Kirkman είναι άκρως εντυπωσιακή και καθοριστική. Η Andrea είναι ένα τέλειο προϊόν της νέας τάξης πραγμάτων. Μια ηρωίδα που κατάφερε όχι μονάχα να επιβιώσει σε έναν σκληρό και επικίνδυνο κόσμο αλλά μέχρι και το τέλος μπόρεσε να διατηρήσει την ανθρωπιά της. Και ας αναγκαζόταν πολλές φορές να την κρύβει πίσω από ένα σκληροτράχηλο παρουσιαστικό και μέσα από την διόπτρα ενός τουφεκιού.

Όμως το πιο σημαντικό κατόρθωμα της είναι ότι κατάφερε να σταθεί επάξια στο πλευρό του ηγέτη Rick Grimes.  Η Andrea κάλυψε το κενό που υπήρχε στην καρδία του από την απώλεια της Laurie και έγινε το δεξί του χέρι ενώ μέχρι και ο Carl την αγκάλιασε σαν δεύτερη μητέρα. Η ασφαλής , λαμπρή και πολιτισμένη «Αλεξάνδρεια» που κατόρθωσε να χτίσει ο Rick μέσα σε έναν κόσμο γεμάτο νεκρούς που περπατάνε, θάνατο, πείνα, εξαθλίωση αλλά και παράνοια κατά μεγάλο ποσοστό οφείλεται και στην παρουσία της Andrea στο πλευρό του.

Όμως το ερώτημα είναι : Θα καταφέρει ο Rick να παραμείνει δυνατός τώρα που χάνει το βασικό στήριγμα του ? 

19

Και η απάντηση είναι μάλλον «Ναι».

Δεν έχει άλλη επιλογή άλλωστε μιας και η αγαπημένη του σύντροφος φρόντισε να του θυμίσει ποίος ακριβώς είναι και γιατί τον έχει ανάγκη ο κόσμος και οι άνθρωποι του  ακόμα και την στιγμή που η ίδια βρίσκεται στο κατώφλι του θανάτου και με το ζόρι μπορεί να μιλήσει.

2021 (1)22 (1)

«Yoy made an Oasis in a world of Shit»… 

Όμως όπως πολύ καλά γνωρίζουμε πλέον, στο The Walking Dead κανείς δεν πεθαίνει γαλήνια την πρώτη φορά. Και ο Rick βρίσκεται στο πλευρό της Andrea για να εξασφαλίσει ότι η αγαπημένη του θα αναπαυτεί οριστικά.

Και όμως όταν έρχεται η ώρα να δώσει ένα τέλος , με τρόμο διαπιστώνουμε ότι ο «πανίσχυρος» Rick Grimes ίσως τελικά επιτέλους να λύγισε κάτω από την πίεση που του ασκεί η καθημερινότητα του βίαιου κόσμου στον οποίο ζει τα τελευταία χρόνια…

2427 (1)

Πραγματικά πάγωσα όταν έφτασα στην παραπάνω σελίδα. Ήμουν απόλυτα σίγουρος ότι το Κάθαρμα ο Kirkman, μέσα από το πάντα υπέροχο και δυνατό σχέδιο του Charlie Adlard, θα πεθάνει επιτέλους τον βασικό του χαρακτήρα….

Τελικά απλά για ακόμη μια φορά, ευτυχώς, έπαιξε άκρως σαδιστικά με την ψυχολογία και τα συναισθήματα μας. Ο Rick τελικά παίρνει την δύσκολη απόφαση να συνεχίσει να ζει και να οδηγεί τους συντρόφους του όχι μονάχα στην επιβίωση αλλά και σε έναν καλύτερο και πιο ελπιδοφόρο τρόπο ζωής. Ο τραγικός θάνατος της Andrea μπορεί να σηματοδοτεί το τέλος μιας εποχής όμως ταυτόχρονα προμηνύει το ξεκίνημα μιας νέας.

42

Το τι επιφυλάσσει το μέλλον για τον Rick και για τους υπόλοιπους χαρακτήρες του The Walking Dead προς το παρών παραμένει μυστήριο. Μονάχα ο χρόνος θα δείξει. Και μιας και μιλάμε για χρόνο είναι πραγματικά αξιοθαύμαστο το πως το comic των Kirkman και Adlard παραμένει τόσο ενδιαφέρον και ποιοτικό ύστερα από τόσα χρόνια. Μιλάμε για ένα comic που κατά την γνώμη μου όχι μόνο δεν έχει κάνει την παραμικρή κοιλιά αλλά και που με κάθε νέο τεύχος εξελίσσεται και προχωράει μπροστά μια ιστορία με δύναμη και νόημα. Το βασικό συστατικό πίσω από την επιτυχία και το μεγαλείο του συγκεκριμένου comic ήταν ανέκαθεν η δυνατότητα, το χάρισμα, του Robert Kirkman να σου παρουσιάζει χαρακτήρες οι οποίοι θα έχουν έντονη επίδραση επάνω σου, άσχετα με το αν τους συμπαθείς ή τους μισείς. Και το γεγονός αυτό αποτυπώνεται ιδανικά στην σκηνή όπου ο συγγραφέας βάζει όλους αυτούς τους χαρακτήρες (εκείνους που έμειναν ζωντανοί τουλάχιστον…) να αποχαιρετήσουν την Andrea, ο καθένας με τον τρόπο του.

Από τον Carl για τον οποίο η Andrea προβλέπει αυτό που πιστεύαμε όλοι μας, ότι ο πιτσιρικάς θα εξελιχθεί στον Badass «Μεσσία» της ανθρωπότητας, μέχρι και τον αδιόρθωτο τον Negan που αποφάσισε να πει «αντίο» με τον δικό του εκνευριστικά απολαυστικό και μοναδικό τρόπο.

11 (1)14

Ολόκληρο το τεύχος #167 του The Walking Dead είναι ένα σπαραχτικό αλλά και άκρως ιδανικό αντίο σε έναν χαρακτήρα που μας κράτησε συντροφιά για πάνω από μια δεκαετία. Επίσης είναι η πιο τρανή απόδειξη ότι το The Walking Dead έχει ακόμα να μας προσφέρει πολλές έντονες στιγμές και συγκινήσεις μέσα στα χρόνια που έρχονται.

Πάντως η πιο συγκινητική στιγμή του τεύχους δεν έρχεται μέσα από τα υπέροχα πάνελ του Adlard αλλά από ένα… γράμμα του συγγραφέα το οποίο συναντάμε στην τελευταία σελίδα. Σε αυτό το γράμμα ο Robert Kirkman απολογείται δημόσια τόσο σε εμάς τους αναγνώστες αλλά όσο και στην ίδια την Andrea, έναν χαρακτήρα τον οποίο δημιούργησε, ανάπτυξε, τον πέρασε από αμέτρητες λύπες και βάσανα αλλά και λίγες χαρές και στο τέλος τον σκότωσε για χάρη της ιστορίας του. Καμία φορά η τέχνη είναι εξίσου επιδραστική και επίπονη για τον ίδιο της τον δημιουργό όσο και για εμάς που την απολαμβάνουμε.

Όπως και να χει «The Story Moves On»… 

43

Αν σας άρεσε το παραπάνω άρθρο ρίχτε μας και ένα like στην επίσημη σελίδα του The Bat Country Press στο Facebook ώστε να διαβάσετε περισσότερα. 

 

Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Blog στο WordPress.com.

ΠΑΝΩ ↑

Αρέσει σε %d bloggers: