ALIEN 3 : Ο Θάνατος της Ellen Ripley.

by Αντρέι Κοτσεργκίν 

Με το ALIENS μπορεί ο σκηνοθέτης James Cameron να έδωσε ένα ιδανικό και εξιλεωτικό φινάλε για την ταλαιπωρημένη και αγαπημένη μας ηρωίδα Ellen Ripley χαρίζοντας της μια νέα οικογένεια μέσα από τον χαρακτήρα της Newt αλλά και ένα πατρικό πρότυπο για την μικρή στο ,σημαδεμένο πλέον πρόσωπο, του Dwane Hicks (και ίσως και έναν «θείο» αν τελικά μπήκαν στον κόπο να ξανασυναρμολογήσουν τον διαλυμένο Bishop) όμως για το στούντιο της 20th Century Fox το φινάλε αυτό σε καμία περίπτωση δεν ήταν οριστικό. Για τους παραγωγούς η επιτυχία των πρώτων δυο ταινιών έκανε στα μάτια τους το αμείλικτο και εφιαλτικό Xenomorph του H.R.Giger να φαντάζει με μια παχιά αγελάδα έτοιμη για σφάξιμο ώστε να σερβιριστεί στο αδηφάγο καταναλωτικό κοινό. Ίσως τελικά μόνο τυχαίο δεν είναι που το τρομερό πλάσμα της τρίτης ταινίας δεν γεννιέται μέσα από τα σπλάχνα κάποιου γκαντέμη ανθρώπου αλλά ξεπετάγεται από τα σωθικά ενός.. βοδιού (που στην θεατρική εκδοχή αντικαταστάθηκε από έναν σκύλο για κάποιον ακατανόητο λόγο…). Όμως για να τα κονομήσει για ακόμη μια φορά το άπληστο στούντιο έπρεπε πρώτα η Ellen Ripley να πληρώσει ένα υπερβολικά βαρύ τίμημα…

 

Ολόκληρη η πρώτη πράξη του ALIEN 3 είναι μια τεράστια γροθιά στα δόντια των οπαδών των δυο προηγούμενων ταινιών. Το σκάφος που μετέφερε τους γενναίους επιζήσαντες του ALIENS προσγειώνεται απότομα σε έναν έρημο και άγονο πλανήτη/φυλακή του οποίου οι μοναδικοί κάτοικοι είναι ένα τσούρμο από θρησκόληπτους εγκληματίες που όλοι τους πάσχουν από το σύνδρομο του διπλού χρωμοσώματος Y το οποίο τους καθιστά όλους εξαιρετικά επιρρεπείς σε βίαιες αντικοινωνικές συμπεριφορές μέσα στις οποίες συμπεριλαμβάνονται ο φόνος και ο βιασμός. Η μόνη που επιβιώνει από την σύγκρουση του σκάφους είναι η Ellen Ripley η οποία ξεβράζεται στην κατάμαυρη από την πίσσα ακτή και καταλήγει να την περιμαζέψουν οι νέοι της «οικοδεσπότες» που έχουν να δουν γυναίκα πάνω από δέκα χρόνια και όπως είναι λογικό η απρόσμενη παρουσία της γοητευτικής καλεσμένης τους είναι αρκετή ώστε να τους αναστατώσει για τα καλά. Όμως εκείνη που θα αναστατωθεί περισσότερο απ’όλους είναι η ίδια η Ripley όταν θα ξυπνήσει και θα διαπιστώσει με πόνο και τρόμο ότι η μικρή Newt και ο γενναίος Dwane Hicks δεν επιβίωσαν από την μοιραία σύγκρουση…

«Why? Why are the innocent punished? Why the sacrifice? Why the pain? There aren’t any promises. Nothing certain. Only that some get called, some get saved. She won’t ever know the hardship and grief for those of us left behind. We commit these bodies to the void with a glad heart.».Τα αποχαιρετιστήρια λόγια του καταδίκου/πνευματικού ηγέτη Dillon στην κηδεία των αδικοχαμένων Newt και Hicks πέρα από άκρως συγκινητικά καταλήγουν να χαρακτηρίζουν ιδανικά την ατμόσφαιρα του ALIEN 3. Η Ripley δίνει το τελευταίο αντίο στα μοναδικά δυο οικεία και αγαπημένα πρόσωπα που της είχαν απομείνει όμως επειδή η ζωή συνεχίζεται ταυτόχρονα γινόμαστε μάρτυρες της γέννησης ενός νέου φριχτού πλάσματος. «For within each seed, there is a promise of a flower, and within each death, no matter how small, there’s always a new life. A new beginning. Amen.«…

Ο εντελώς απρόσμενος, απότομος και άδοξος θάνατος, εκτός οθόνης, των Newt και Hicks όπως ήταν φυσικό εξόργισε τους οπαδούς μιας και ήταν δυο άκρως ενδιαφέροντες και αγαπητοί χαρακτήρες που συμβόλιζαν και την προσωπική κάθαρση για τον χαρακτήρα της Ellen Ripley ύστερα από όλα τα βάσανα που τράβηξε στις προηγούμενες ταινίες. Και το ALIEN 3 της το στέρησε αυτό. Αυτά τα πρώτα λεπτά του ALIEN 3 είναι ικανά να σε κάνουν να μισήσεις και να απαρνηθείς το φιλμ του David Fincher για το υπόλοιπο της ζωής σου. Και όμως αν κατορθώσεις να δώσεις τόπο στην οργή και αποδεχθείς μέσα σου τον τραγικό χαμό των Hicks και Newt τότε και μόνο τότε θα μπορέσεις να δεις ότι το ALIEN 3 είναι μια αρκετά ενδιαφέρουσα και ιδιαίτερη ταινία.

Ripley-Alien-3

Το φιλμ του Fincher μπορεί να πάσχει από αρκετά σεναριακά (κυρίως) και σκηνοθετικά ψεγάδια όμως αν αναλογιστούμε ότι «γεννήθηκε» μέσα από τα σωθικά μιας αρκετά στρυφνής και ταραχώδους παραγωγής τότε πραγματικά πρόκειται για ένα μικρό θαύμα που βγήκε όπως βγήκε. Το αρχικό πλάνο της 20th Century Fox προέβλεπε την δημιουργία όχι ενός αλλά δυο sequels του ALIENS στα πλαίσια του οράματος που είχε το στούντιο για ένα τεράστιο και εμπορικά επικερδές franchise. Αρχικά το sequel του ALIENS αναμενόταν να είχε για βασικό ήρωα-πρωταγωνιστή τον σκληροτράχηλο Dwane Hicks του Michael Biehn με την Ellen Ripley της Sigourney Weaver να περιορίζεται σε δεύτερο ρόλο και στην συνέχεια να αναλαμβάνει πάλι τα ηνία της ιστορίας στην τέταρτη ταινία. Μάλιστα είχε γραφτεί και ένα πρώτο σενάριο το οποίο έσπρωχνε το franchise σε μια αρκετά πιο action αλλά και … σοσιαλιστική κατεύθυνση. Ο παραγωγός David Giler παρέα με τον σκηνοθέτη και σεναριογράφο Walter Hill ετοίμασαν ένα σενάριο που θα επικεντρώνονταν περισσότερο στην ψύχωση της πολυεθνικής εταιρείας Weyland-Yutani να χρησιμοποιήσει το Xenomorph ως βιολογικό όπλο μια κίνηση που θα προκαλούσε την οργισμένη αντίδραση μιας παραστρατιωτικής ομάδας που θα αποτελούνταν από ανθρώπους που είχαν αποκοπεί εντελώς από την Γη εξαιτίας της σοσιαλιστικής ιδεολογίας τους ! Ο Hicks θα συμμαχούσε μαζί τους για να δώσει ένα οριστικό τέλος στα σχέδια της αδίστακτης και άπληστης εταιρείας. Μάλιστα το στούντιο επιθυμούσε την επιστροφή του Ridley Scott στην καρέκλα του σκηνοθέτη κάτι που όμως στάθηκε αδύνατον να συμβεί μιας και ο σκηνοθέτης είχε άλλες υποχρεώσεις εκείνον το καιρό. Πάντως στην Sigourney Weaver άρεσε η αλληγορία που έκανε το σενάριο για τον Ψυχρό Πόλεμο και δέχτηκε να επιστρέψει στον ρόλο της Ripley.

Τον Σεπτέμβρη του 1987 οι Giler και Hill προσέγγισαν τον Cyberpunk συγγραφέα William Gibson ώστε να αναλάβει να γράψει ένα ολοκληρωμένο σενάριο της ιδέας τους. Ο Gibson συνεπαρμένος από την ιδέα μιας «Μαρξιστικής αυτοκρατορίας του διαστήματος» παρέδωσε ένα σενάριο που όμως κινούνταν σε πολύ περισσότερο action μονοπάτια ενώ προσπάθησε να κάνει και έναν περίεργο αλλά και σίγουρα πρωτότυπο παραλληλισμό μεταξύ του ALIEN και της ασθένειας του HIV. Το στούντιο δεν ενθουσιάστηκε καθόλου με το σενάριο του Gibson το οποίο θεωρούσε εξαιρετικά δομημένο όμως όχι και ιδιαίτερα ενδιαφέρον και τελικά του ζήτησε να το ξαναγράψει. Εκείνος αρνήθηκε πεισματικά και κάπως έτσι έληξε άδοξα η συνεργασία τους.  Πάντως μέχρι και σήμερα υπάρχει μια τεράστια μερίδα οπαδών που θεωρούν ότι η ιστορία του Gibson ήταν πολύ καλύτερη από εκείνη που είδαμε τελικά στην ταινία.

Στην συνέχεια το στούντιο στράφηκε στον σεναριογράφο Eric Red που στο παρελθόν είχε γράψει τα σενάρια για εξαιρετικές και αγαπημένες Cult ταινιάρες όπως το απολαυστικά αιματηρό και αλληγορικό βαμπίρ φιλμ Near Dark της Kathryn Bigelow αλλά και το ξέφρενο Slasher φιλμ Hitcher με τον ανεπανάληπτο ψυχάκια-φονιά του Rutger Hauer. Ο Red άλλαξε εντελώς την ιστορία του Gibson και επέλεξε μια διαφορετική προσέγγιση από εκείνη που επιθυμούσαν οι Giler και Hill με αποτέλεσμα να απορριφθεί και το δικό του σενάριο. Πάντως ο Red αργότερα δήλωσε αγανακτισμένος από την όλη διαδικασία μια και το στούντιο ουσιαστικά του έδωσε διορία μόλις δυο μηνών για να ολοκληρώσει το σενάριο του και στο ενδιάμεσο κάθε λίγο και λιγάκι τον καλούσαν σε έκτακτα meetings για να δουν πως τα πηγαίνει και για να παρέμβουν στο έργο του γεγονός που κόντεψε να τον τρελάνει. Ο επόμενος στην λίστα με τους σεναριογράφους ήταν ο  συγγραφέας David Twohy ο οποίος έκανε αρκετές αλλαγές μιας και ο Ψυχρός Πόλεμος είχε αρχίσει να …παγώνει με αποτέλεσμα να αλλάξει το πολιτικό σκηνικό της εποχής. Ο Thowy μετέφερε το story σε έναν απομακρυσμένο πλανήτη φυλακή όπου η Weyland-Yutani θα διεξήγαγε παράνομα πειράματα επάνω στους αβοήθητους κρατούμενους. Το σενάριο αυτό δεν άρεσε ιδιαίτερα στον σκηνοθέτη Renny Harlin, ο οποίος τότε ήταν ο εκλεκτός του στούντιο για να γυρίσει το νέο φιλμ, μιας και το θεωρούσε μια από τα ίδια και ένα μεγάλο πισωγύρισμα για το franchise και έχοντας κουραστεί από την στασιμότητα που χαρακτήριζε το εγχείρημα αποφάσισε να αποχωρήσει από την ταινία. Όλη αυτή η αναστάτωση ανάγκασε το στούντιο να εγκαταλείψει το πλάνο για την δημιουργία δυο sequels. Όμως τα προβλήματα δεν τελειώσαν εκεί μιας και όταν ο ίδιος ο πρόεδρος της FOX, o Joe Roth, διάβασε το σενάριο το απέρριψε μιας και θεωρούσε αδιανόητο να βγει μια ταινία ALIEN στην οποία η Ellen Ripley δεν θα ήταν η βασική ηρωίδα-πρωταγωνίστρια !

Τελικά μετά από αμέτρητες αλλαγές και με χίλια ζόρια το σενάριο εγκρίθηκε και ας μην ήταν καν ολοκληρωμένο. Ενώ επίσης βρέθηκε νέος σκηνοθέτης στο πρόσωπο του  Vincent Ward τον οποίο χρειάστηκε οι παραγωγοί να τον προσεγγίσουν τρεις φορές για να δεχτεί την δουλεία μιας και δεν ήταν ενθουσιασμένος με την ιδέα του να γυρίσει ένα sequel. Όμως ο Ward ήταν αποφασισμένος να μην περιοριστεί σε μια ακόμη ALIEN ιστορία και ήθελε να κάνει κάτι πραγματικά διαφορετικό με το franchise. Ο σκηνοθέτης οραματίστηκε έναν παράξενο πλανήτη του οποίου το εσωτερικό θα αποτελούνταν από έναν αρχαϊκό και… ξύλινο σχεδιασμό και που θα κατοικούνταν από διαστημικούς μοναχούς που θα έβρισκαν καταφύγιο και ψυχική ηρεμία μέσα σε τεράστιες κινούμενες, ξύλινες, βιβλιοθήκες μακριά από την αμαρτωλή τεχνολογία ! Όπως ήταν αναμενόμενο το στούντιο δεν συμμερίστηκε το όραμα του σκηνοθέτη το οποίο θεώρησε εξαιρετικά ενδιαφέρον από αρτιστικής σκοπιάς όμως υπερβολικά ριψοκίνδυνο για το εμπορικό κομμάτι της ταινίας και του ζήτησαν να παραμείνει πιστός στο αρχικό τους πλάνο. Προς τιμήν του ο Ward αρνήθηκε και στην συνέχεια παραιτήθηκε. Και ναι η ιδέα ενός… ξύλινου πλανήτη μπορεί να φαντάζει εξωφρενική και παράλογη όμως διάολε ειλικρινά είναι μια εξαιρετικά μοναδική και πρωτότυπη ιδέα την οποία θα ήθελα να δω κάποτε να υλοποιείται στην μεγάλη οθόνη !

vincent-ward

Τον Ward τον διαδέχτηκε ο σχετικά άγνωστος τότε David Fincher που μέχρι τότε σκηνοθετούσε μονάχα μουσικά videos. Το μεγάλο σκηνοθετικό ντεμπούτο του Fincher μόνο ως ειδυλλιακό δεν θα μπορούσε να χαρακτηριστεί. Έχοντας στα χέρια του ουσιαστικά ένα μισοτελειωμένο σενάριο και με το στούντιο να παρεμβαίνει κάθε λίγο και λιγάκι στο δημιουργικό κομμάτι είναι πραγματικά ένα μικρό θαύμα που ο σκηνοθέτης δεν τα παράτησε και δεν πήρε το πρώτο λεωφορείο για να την κάνει από την «Κόλαση» του Hollywood. Μάλιστα αυτή η εμπειρία μπορεί να ζημίωσε αισθητά το τελικό αποτέλεσμα του ALIEN 3 όμως τουλάχιστον σφυρηλάτησε τον Fincher στον υπερβολικά δυνατό σκηνοθέτη που είναι σήμερα. Ύστερα από την εμπειρία του με τους σπασαρχίδες παραγωγούς της 20th Century Fox ο σκηνοθέτης αποφάσισε να μην σηκώσει ποτέ ξανά μύγα στο σπαθί του με αποτέλεσμα στις επόμενες φοβερές ταινίες του όπως ήταν τα Fight Club και Seven να μην δεχτεί την παραμικρή παρέμβαση στο έργο του.

Ο Fincher προσπάθησε να επαναφέρει το franchise στην ατμοσφαιρική, κλειστοφοβική  και Horror αισθητική της πρώτης ταινίας του Ridley Scott και σε έναν βαθμό τα κατάφερε αρκετά καλά. Τα τοπία του απομονωμένου, άγονου πλανήτη και τα σκηνικά της ψυχρής, σκοτεινής και μεταλλικής φυλακής λειτουργούν ιδανικά ως το «τερέν» για να εκδηλώσει το νέο Xenomorph την επιθετική του φύση. Δυστυχώς είναι το ίδιο το πλάσμα που αυτή τη φορά υστερεί κάπως αισθητικά. Ο Fincher αντίθετα με τους προκατόχους του αποφάσισε να μας δώσει αρκετά πλάνα με ολόκληρο το τέρας του το οποίο έντυσε και ψηφιακά με αποτέλεσμα σε αρκετά σημεία όχι μόνο να μην δείχνει ιδιαίτερα απειλητικό αλλά να φαντάζει και ελάχιστα ρεαλιστικό. Η εικόνα αυτή έρχεται αναπόφευκτα σε αντίθεση με την διαχρονική απεικόνιση που έκανε ο Scott το 1979 στο Xenomorph. Ο πανούργος Ridley ποτέ του δεν μας έδειξε το πλάσμα του ολόκληρο, περιορίστηκε μονάχα σε μικρά, σύντομα και πανέξυπνα πλάνα που επικεντρώνονταν σε συγκεκριμένα σημεία του σώματος του με αποτέλεσμα μέχρι και σήμερα όχι μόνο να μην παίρνεις χαμπάρι ότι το Xenomorph του ήταν ουσιαστικά ένας πανύψηλος τύπος με μια συνθετική στολή αλλά να εξακολουθεί να φαντάζει κάτι πραγματικά φριχτό, μακάβριο και βγαλμένο μέσα από τους χειρότερους εφιάλτες σου. Πάντως το ALIEN 3 αποτέλεσε και την μικρή επιστροφή του H.R.Giger στο δημιουργικό κομμάτι μιας και ο σουρεαλιστής καλλιτέχνης δημιούργησε αρκετές νέες εκδοχές της νέας πιο ζωώδους μορφής του Xenomorph και μάλιστα μια από αυτές παρουσίαζε το πλάσμα του χωρίς τα περίφημα δευτερεύοντα σαγόνια να εξέχουν από το στόμα του και τα οποία αντικατέστησε με μια μακριά γλώσσα. Δυστυχώς τελικά από όλες τις ιδέες του χρησιμοποιήθηκε μονάχα μια που απεικόνιζε ένα τετράποδο νεογέννητο Xenomorph το οποίο οι τεχνικοί αποκαλούσαν χαϊδευτικά «Bambi Burster».

Αρκετό ενδιαφέρον είχε και η ιδέα πίσω από την φυλακή-καταφύγιο και γύρω από τους σχεδόν αιρετικούς κατάδικους αρκετούς από τους οποίους υποδύονταν υπερβολικά αξιόλογοι ηθοποιοί Β’Ρόλων όπως ο μακαρίτης ο Pete Postlethwaite και ο Charles S. Dutton ενώ άκρως απολαυστικός ήταν και ο Paul McGann στον ρόλο του τρελαμένου – βρομιάρη Golic ο οποίος αφού την σκαπουλάρει κυριολεκτικά τελευταία στιγμή από τα σαγόνια του Xenomorph παθαίνει μια τρομερή ψύχωση με το πλάσμα που παραλίγο να αποβεί μοιραία για τους υπόλοιπους χαρακτήρες. Όμως το σενάριο ποτέ δεν αναδεικνύει την δυναμικότητα και τις θρησκευτικές ιδιαιτερότητες τους αλλά ούτε και την αλληλεπίδραση τους με την Ripley ενώ και ο νέος της «σύντροφος» ο γιατρός της φυλακής Jonathan Clemens, τον οποίο υποδύεται ο Charles Dance, περνάει σχετικά απαρατήρητος και σε καμία περίπτωση δεν σου προκαλεί την ίδια συμπάθεια με εκείνη που κατάφερε να σου περάσει ο Michael Biehn στο ALIENS. Και μιας και τον αναφέραμε, τόσο ο Biehn όσο και ο James Cameron κατέκριναν το ALIEN 3 επειδή ουσιαστικά αναιρούσε όλα όσα είχαν κάνει στο ALIENS για να βοηθήσουν την Ellen Ripley να πετύχει την κάθαρση της. Μέχρι και ο Lance Henriksen που κάνει την επανεμφάνιση του στην ταινία την κατέκρινε για την «μηδενιστική προσέγγιση της» και όπως υποστηρίζει ο μόνος λόγος για τον οποίο συμμετείχε ήταν για να κάνει μια χάρη στον φίλο του και παραγωγό της ταινίας Walter Hill. Μάλιστα ο Biehn δέχτηκε με τα χίλια ζόρια να τους επιτρέψει να χρησιμοποιήσουν μια φωτογραφία του στην ταινία και απαίτησε και πήρε μια αμοιβή που ισοδυναμούσε με τον μισθό που είχε πάρει στο ALIENS !

Όπως έγραψα και πριν το ALIEN 3 του David Fincher είναι μια ταινία γεμάτη ελαττώματα και που σου δίνει από την αρχή όλους τους λόγους για να την μισήσεις. Και όμως αν ξεπεράσεις τον θάνατο των Newt και Hicks και δεις το φιλμ σαν την ταινία που ολοκληρώνει μια τριλογία τότε πιθανότατα να εκτιμήσεις την σκατόψυχη, μηδενιστική αλλά και άκρως συμβολική αισθητική του ALIEN 3. Αν το ALIEN του Ridley Scott ήταν μια ταινία σχετικά με την γέννηση και το ALIENS του Cameron ήταν μια ταινία σχετικά με την θέληση να διατηρηθείς στην ζωή, τότε το ALIEN 3 είναι η αναπόφευκτη ολοκλήρωση αυτού του κύκλου μιας και ουσιαστικά είναι μια ταινία που μιλάει για τον θάνατο. Με αυτή την λογική το φιλμ του Fincher συμπληρώνει και ολοκληρώνει , ίσως όχι ιδανικά, σίγουρα όμως άκρως συμβολικά την επική και τραγική ιστορία του χαρακτήρα της Ellen Ripley. Στο φινάλε του ALIEN 3 η Ripley πηδάει στην φωτιά παίρνοντας μαζί της το ίδιο το πλάσμα που της στέρησε την οικογένεια της αλλά ταυτόχρονα πλέον αποτελεί το μοναδικό «παιδί» της.

 

Αυτό το σκατόψυχο φινάλε του ALIEN 3 δεν γίνεται να σε αφήσει ασυγκίνητο έστω και να ταυτόχρονα σε τσαντίσει.  Όπως και να χει δίνει στην Ellen Ripley ένα οριστικό τέλος που μπορεί να είναι θλιβερό και τραγικό όμως ταυτόχρονα φαντάζει ηρωικό και ιδανικό. Και για να έχει όλο αυτό επίδραση επάνω σου ήταν αναγκαίο κακό να πεθάνουν πρώτα οι Hicks και Newt.

Το ALIEN 3 απογοήτευσε και εξόργισε αρκετούς από τους οπαδούς του franchise, αρκετούς από τους συντελεστές των προηγούμενων ταινιών, μέχρι και τον ίδιο τον σκηνοθέτη του που αποκήρυξε εντελώς την ταινία επειδή δεν θέλει να θυμάται την σχεδόν μαρτυρική διαδικασία παραγωγής του που ουσιαστικά πρεσβεύει όλα τα στραβά της βιομηχανίας του Hollywood και της ηλιθιότητας και της απληστίας που διακατέχει τους περισσότερους παραγωγούς. Το 2003 η 20th Century Fox σχεδίαζε να κυκλοφορήσει μια «Director’s Cut» Dvd εκδοχή της ταινίας όμως ο Fincher τους είπε ότι δεν θέλει την παραμικρή συμμετοχή. Τελικά για ευνόητους λόγους το dvd κυκλοφόρησε ως «Assembly Cut» και η αλήθεια είναι ότι βελτιώνει αισθητά το τελικό αποτέλεσμα αν και για κάποιον εντελώς ακατανόητο λόγο αποφασίστηκε στην σκηνή του θανάτου της Ripley να μην ξεπετάγεται από τα σωθικά της, το «μωρό της», η Alien Queen

Πριν ολοκληρώσουμε αυτό το αφιέρωμα αξίζει να αναφέρουμε επίσης ότι στο ALIEN 3 αρχικά η σκηνή της νεκροψίας της μικρής Newt (για την οποία χρησιμοποιήθηκε ένα ομοίωμα της Carrie Henn μιας και η πιτσιρίκα αποφάσισε ότι προτιμούσε να γίνει δασκάλα παρά ηθοποιός) ήταν αρκετά πιο λεπτομερής και μάλιστα άγγιζε τα επίπεδα του σκληρού Gore με αποτέλεσμα ένα μεγάλο μέρος της να κοπεί στο μοντάζ αλλά και αξίζει να δώσουμε τα εύσημα μας για τον εκπληκτικό τρόπο με τον οποίο χρησιμοποιήθηκε το logo της 20th Century Fox που καταφέρνει και σε βάζει πανέξυπνα κατευθείαν μέσα στην ψυχρή ατμόσφαιρα της ταινίας.

 

Το ALIEN 3 παρά τα αρκετά ατοπήματα του είχε τουλάχιστον τα κότσια να δώσει ένα οριστικό φινάλε στον χαρακτήρα της Ellen Ripley και να πω την αμαρτία μου θαυμάζω την αγνότητα αυτού του φινάλε και ας με βρίζετε μερικοί αυτή τη στιγμή. Δυστυχώς τα ίδια κότσια δεν τα είχαν και οι παραγωγοί. Όπως είπε και ο Dillon στην αρχή της ταινίας «and within each death, no matter how small, there’s always a new life. A new beginning.» έτσι και για την Ripley τον θάνατο της θα διαδέχονταν η «Αναγέννηση» της. Μονάχα που στο τέλος κανείς δεν θα βρισκόταν να πει και ένα «Αμήν».

Όμως το κεφάλαιο για την μάλλον αχρείαστη επιστροφή της Ripley θα το αναλύσουμε την επόμενη φορά. Στο μεταξύ αν σας άρεσε το παραπάνω άρθρο ρίχτε μας και ένα like στην επίσημη σελίδα του The Bat Country Press στο Facebook ώστε να διαβάσετε περισσότερα. 

Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Δημιουργήστε ένα δωρεάν ιστότοπο ή ιστολόγιο στο WordPress.com.

ΠΑΝΩ ↑

Αρέσει σε %d bloggers: