PROMETHEUS : Υπάρχει κάτι το ουσιώδες στην ‘έρημο’ του Προμηθέα ?

by Αντρέι Κοτσεργκίν

‘There is Nothing in The Desert and No Man Needs Nothing’. Η φράση αυτή που αποστήθισε ο συνθετικός David ,βλέποντας τον Peter O’Toole στον Λόρενς της Αραβίας, χαρακτηρίζει πανέμορφα και ιδανικά την ανθρώπινη φύση, την ανάγκη μας να βρούμε ικανοποιητικές απαντήσεις στα υπαρξιακά μας ερωτήματα. Από την πρώτη στιγμή που γεννηθήκαμε και πατήσαμε το πόδι μας στην Γη υπάρχει ένα πολύ συγκεκριμένο ερώτημα που βασανίζει το μυαλό μας : ‘Ποίοι είμαστε ?’. Ολόκληρη η ύπαρξη μας θα μπορούσε πολύ ποιητικά να χαρακτηριστεί ως μια συνεχής αναζήτηση για απαντήσεις μέσα στην έρημο. Φαντάσου πόσο απογοητευτικό θα ήταν να ανακαλύψεις στο τέλος ότι μέσα σε αυτή την έρημο δεν υπάρχει απολύτως τίποτα…

Το PROMETHEUS του Ridley Scott μοιάζει ακριβώς σαν μια τέτοια περιπλάνηση. Το ερώτημα όμως είναι αν η ‘έρημος’ την οποία στρώνει τόσο θεαματικά και φιλόδοξα μπροστά στα πόδια μας έχει να μας δώσει κάτι το ουσιώδες.

eng

Στο PROMETHEUS ο Ridley Scott μας επιβιβάζει στον ‘Προμηθέα’ του και μας στέλνει σε ένα ταξίδι υπαρξιακής αναζήτησης στην άλλη άκρη του γαλαξία. Φτάνοντας στον τελικό προορισμό ο σκηνοθέτης μας βομβαρδίζει με φιλοσοφικά ερωτήματα σχετικά με τις απαρχές της ανθρωπότητας, την πίστη μας σε μια ανώτερη δύναμη αλλά και για την προέλευση του τρομερού Xenomorph. Όμως οι απαντήσεις σε αυτά τα μεγάλα ερωτήματα ενδέχεται να συνοδεύονται από ένα τεράστιο τίμημα.

Οπτικά η ταινία του Scott είναι αναμφισβήτητα ένα μεγαλοπρεπές αριστούργημα. Ο πλανήτης – «νεκροταφείο»  LV-223 που αποπνέει μυστήριο, θανατίλα και απελπισία, οι επιβλητικοί Engineers, οι τοιχογραφίες, τα ολογράμματα και τα διαστημόπλοια τους, η εναρκτήρια σεκάνς όπου ένας από τους ‘Μηχανικούς’ του Scott βρίσκει έναν φριχτό θάνατο μόνο και μόνο ώστε μέσα από αυτόν να δημιουργήσει ζωή, τα φριχτά εξωγήινα έμβρυα με τα πλοκάμια και τα αποκρουστικά στόματα τους, τα φιαλίδια με το ‘ζωντανό’ μαύρο υγρό που μετατρέπει απλά σκουλήκια σε αμείλικτες και αιμοβόρες διαστημικές κόμπρες που θυμίζουν αντρικό πέος αλλά και γυναικείο κόλπο ταυτόχρονα, όλες αυτές οι εικόνες είναι ο Ridley Scott και το τεχνικό του επιτελείο στα καλύτερα τους. Το φιλμ του Scott αιχμαλωτίζει τα μάτια σου και τα στέλνει σε ένα διαστημικό ταξίδι όπου θα αντικρίσουν ανεπανάληπτες εικόνες τις οποίες θα θέλεις να φυλάξεις για πάντα στην μνήμη σου.

Δυστυχώς ο Scott φαίνεται να έριξε το βάρος αποκλειστικά στην εικόνα και τις φιλοσοφικές προεκτάσεις της ιστορίας του με αποτέλεσμα κάπου να ξεχάσει ότι μια ταινία χρειάζεται να έχει και ένα στιβαρό σενάριο-χαρακτήρες και ηθοποιούς της προκοπής. Και το PROMETHEUS υστερεί αρκετά σε αυτούς τους τομείς.

Η κεντρική ιστορία του PROMETHEUS αν και εξαιρετικά ενδιαφέρουσα και συναρπαστική σε αρκετά σημεία βρίσκει «τοίχο» στο θέμα της ανάπτυξης του σεναρίου με αποτέλεσμα να μην είσαι σίγουρος αν σε κάποια σημεία ο σεναριογράφος σε αφήνει στο σκοτάδι ηθελημένα ή επειδή πολύ απλά δεν ξέρει πως να προχωρήσει την ιστορία του μπροστά. Αυτή η ανισορροπία του σεναρίου πάντως δεν προκαλεί και μεγάλη έκπληξη αν αναλογιστείς πως ο ένας από τους σεναριογράφους επί χρόνια έγραφε τα επεισόδια του LOST, μιας τηλεοπτικής σειράς που επί έξι ολόκληρες σεζόν στήριξε την επιτυχία της στο να σου δημιουργεί συνεχόμενα ερωτήματα τα οποία και τελικά άφησε εντελώς αναπάντητα. Επίσης στις σκηνές όπου ο Προμηθέας αποφασίζει από μια φιλοσοφημένη ταινία διαστημικής και υπαρξιακής εξερεύνησης να μεταμορφωθεί σε ένα φιλμ τρόμου, ακολουθώντας τις ρίζες των προκατόχων του, αποτυγχάνει οικτρά μιας και με ελάχιστες εξαιρέσεις αδυνατεί να σου μεταφέρει το σασπένς του ALIEN. Σε αυτές τις στιγμές ο σκηνοθέτης φαντάζει ως ένας άλλος Προμηθέας δέσμιος του Horror παρελθόντος του.

Σε επίπεδο ερμηνειών το Α και το Ω του PROMETHEUS ακούει στο όνομα Michael Fassbender. Ο συνθετικός David είναι η ιδανική μηχανική ενσάρκωση της τεχνητής νοημοσύνης του Hal 9000 της Οδύσσειας του Διαστήματος του Stanley Kubrick. Ο David παρακολουθεί με περιέργεια και κυνισμό τις προσπάθειες των θνητών, ανθρώπων, συντρόφων του να δώσουν ένα βαθύτερο νόημα και εξήγηση στην ύπαρξη τους και αποφασίζει να τους «βοηθήσει» σε αυτή την αναζήτηση έστω και αν η παρέμβαση του σημάνει τον βίαιο και φριχτό θάνατο τους. Οι πράξεις του David δεν χαρακτηρίζονται από δόλο ή κακία. Ο David είναι απλά ένα παιδάκι που θέλει να ικανοποιήσει την περιέργεια του. Αν κάποιος του δώσει ένα κουτί με σπίρτα τι ποίο λογικό από το να τα χρησιμοποιήσει ώστε να κάψει κάτι μόνο και μόνο για να δει τι θα συμβεί ? Η ψυχοσύνθεση του αυτή αποτυπώνεται ιδανικά στην σκηνή όπου λίγο πριν «νοθεύσει» το ποτό ενός μέλους του πληρώματος με το μυστηριώδες μαύρο υγρό που ανακαλύπτουν μέσα στο εξωγήινο σκάφος τον ρωτάει πρώτα μέχρι ποίο σημείο θα έφτανε για να πάρει τις απαντήσεις που θέλει. Όταν εκείνος του απαντά ότι θα έκανε τα πάντα είναι ουσιαστικά σαν να του δίνει την έγκριση του να τον μολύνει με το μαύρο υγρό μιας και οι παρενέργειες του πιθανότατα στο τεχνητό μυαλό του David είναι ο πιο άμεσος τρόπος για να πάρουν τις απαντήσεις που θέλουν. Ο Fassbender είναι τόσο απολαυστικός ως ρομπότ που ειλικρινά δεν θα είχα κανένα πρόβλημα να παρακολουθώ επί δυο ολόκληρες ώρες τον χαρακτήρα του David να τριγυρνάει μόνος του στο σκάφος, να διαβάζει τις σκέψεις και τα όνειρα των κοιμισμένων συντρόφων του, να κάνει ποδήλατο ενώ παράλληλα παίζει μπάσκετ, να μαθαίνει ξεχασμένες διαλέκτους και να κοπιάρει τις ατάκες και το κούρεμα του Peter O’Toole στον Λόρενς της Αραβίας. Παραδόξως ο συνθετικός David είναι πολύ πιο ενδιαφέρον και συναισθηματικός χαρακτήρας από εκείνους τους «ανθρώπινους» της ταινίας….

prom

Πέρα από την πρωταγωνίστρια Noomi Rapace, η πλειοψηφία του cast της ταινίας περνάει εντελώς απαρατήρητη και αδιάφορη. Η Rapace μπορεί να μην σου βγάζει την συμπάθεια και τον ηρωισμό της Ellen Ripley της Sigourney Weaver όμως δεν είναι αυτός και ο ρόλος της. Είναι ένας χαρακτήρας εντελώς διαφορετικός από την Ripley. Η Elizabeth Shaw είναι μια αρχαιολόγος-εξερευνήτρια-επιστήμονας και πιστή χριστιανή που μπορεί να μην είναι πάντα συμπαθής στο κοινό όμως σίγουρα κατορθώνει να αντεπεξέλθει στις υπαρξιακές απαιτήσεις της ιστορίας. Όμως το συμπληρωματικό cast αδυνατεί να την ακολουθήσει. Ο συνεργάτης-γκόμενος της, τον οποίο υποδύεται ένας τύπος που αν ήμασταν κακοί και πικρόχολοι άνθρωποι θα μπορούσαμε να τον χαρακτηρίσουμε ως «Tom Hardy από τα Lidl» είναι εντελώς και αδικαιολόγητα ενοχλητικός ενώ μέσα στο πλήρωμα του Προμηθέα συναντάμε και έναν… πάνκη χαρτογράφο με αδικαιολόγητα ξεσπάσματα θυμού ο οποίος παραδόξως έχει μια απαράδεκτη αίσθηση του προσανατολισμού, έναν βιολόγο ο οποίος είναι αρκετά ηλίθιος ώστε να επιχειρήσει να χαϊδέψει μια …διαστημική κόμπρα και κάνα  άλλους δυο τύπους τους οποίους τους παίρνουμε χαμπάρι προς το φινάλε της ταινίας όταν και πεθαίνουν χωρίς να έχουν το παραμικρό αντίκτυπο επάνω μας. Αρκετά άστοχη και περίεργη ήταν και η επιλογή του, αρκετά ταλαντούχου, Guy Pearce στον ρόλο του, γερασμένου αλλά αποφασισμένου να κρατηθεί με κάθε τρόπο στην ζωή δισεκατομμυριούχου και ιδρυτή της Weyland Corp, Peter Weyland. Σε μερικές σκηνές το προσθετικό make-up που χρησιμοποιήθηκε ώστε να μοιάζει μεγαλύτερος σε ηλικία τον κάνει κυριολεκτικά να φαντάζει με… λείψανο και ειλικρινά δεν μπορώ να καταλάβω γιατί απλά δεν προτιμήθηκε ένας μεγαλύτερος σε ηλικία ηθοποιός για τον συγκεκριμένο ρόλο. Πάντως οι χαρακτήρες του Καπετάνιου του σκάφους Janek και της εντελώς μηδενίστριας και πικρόχολης «κόρης» του Weyland και αρχηγού της αποστολής, , Meredith Vickers, τους οποίους υποδύονται οι Idris Elba και Charlize Theron αντίστοιχα παρουσιάζουν κάποιο ενδιαφέρον κυρίως χάρη στο υποκριτικό ταλέντο των δυο ηθοποιών. Ο Καπετάνιος του Elba είναι η ηρωική φυσιογνωμία της ταινίας ενώ η Vickers αν και παρουσιάζεται ως η «Κακός» της ιστορίας στην πραγματικότητα είναι απλά η φωνή της λογικής και της αυτοσυντήρησης. Πάντως το σενάριο αφήνει μια αμφιβολία σχετικά με την θνητή φύση της μιας και δεν αποκλείεται να είναι και η ίδια ρομπότ όπως ο David με τον οποίο μοιράζονται υπερβολικά πολλές ομοιότητες και όχι μονάχα στο θέμα της εξωτερικής εμφάνισης. Πάντως το ότι φαίνεται να κάνει σεξ με τον Janek και το γεγονός  ότι αποκαλεί τον Weyland «πατέρα» και δείχνει να τρέφει μερικά άκρως ανθρώπινα αισθήματα προς το πρόσωπο του πιθανότατα να καταργεί αυτή την θεωρία. Από την άλλη όμως ποίος δεν μας λέει ότι ο υπερβολικά ματαιόδοξος και μεγαλομανής δισεκατομμυριούχος δεν αποφάσισε να φτιάξει το απόλυτο ρομπότ, ένα συνθετικό ρομπότ που αγνοεί παντελώς την τεχνητή του φύση και έχει την ψευδαίσθηση ότι είναι άνθρωπος ? Άλλωστε μην ξεχνάμε ότι ο Ridley Scott είναι ο ίδιος τύπος που σκηνοθέτησε και το Blade Runner.

Το ερώτημα όμως είναι αν το PROMETHEUS μπορεί ,πέρα από το μάτι σου,να εξιτάρει και να ικανοποιήσει με τον ίδιο τρόπο και το μυαλό σου…

e

 

Το PROMETHEUS είναι μέχρι στιγμής το πιο αμφιλεγόμενο φιλμ του σύμπαντος του ALIEN. Είναι μια ταινία που μπέρδεψε και δίχασε ακόμη και τους πιο φανατικούς οπαδούς. Εκείνοι που απογοητεύτηκαν από την ταινία εστίασαν τις κατηγορίες τους σε δυο πολύ συγκεκριμένα θέματα. Το πρώτο έχει να κάνει με το γεγονός ότι η ταινία δεν είχε σχεδόν καθόλου το στοιχείο του Xenomorph μέσα της. Το δεύτερο αφορούσε τα αρκετά ερωτήματα που σου δημιουργούσε η ταινία εκ των οποίων τα περισσότερα δεν απαντήθηκαν ποτέ μέσω του σεναρίου. Προσωπικά δεν με ενόχλησε κανένα από τα δυο αυτά θέματα.

Όσον αφορά την κατηγορία ότι «η ταινία δεν είχε σχεδόν καθόλου Alien» απλά να θυμίσω ότι ότι ο τίτλος του φιλμ ΔΕΝ είναι «ALIEN : Prometheus» αλλά PROMETHEUS σκέτο. Ναι ο Scott μας έταξε ότι ο Προμηθέας του θα ρίξει φως στην σκοτεινή φύση του πλάσματος που σκαρφίστηκε ο H.R. Giger και την μυστηριώδη προέλευση του όμως ποτέ του δεν μας είπε ότι η αποκάλυψη αυτή θα προκύψει μέσα από μια ιστορία που θα είναι τιγκαρισμένη στα Xenomorphs και λουσμένη μέσα στο αίμα και τον διαστημικό τρόμο. Αντίθετα προς τιμήν του ο Scott ως ο φιλόδοξος και οραματιστής δημιουργός που είναι επέλεξε να μας δώσει μια ιστορία που ενώ σχετίζεται με το λατρεμένο σύμπαν του ALIEN ταυτόχρονα θα μας οδηγήσει και σε νέα, διαφορετικά και εντυπωσιακά, υπαρξιακά μονοπάτια. Και να πω την αλήθεια ενθουσιάστηκα όταν είδα αυτή την νέα προσέγγιση να ξεδιπλώνεται απρόσμενα μπροστά μου αντί να παρακολουθήσω μια μοντέρνα αναθεώρηση της πρώτης ταινίας του 1979. Δυστυχώς ή ευτυχώς, ανάλογα με το πως το βλέπει κανείς, ο ίδιος ο σκηνοθέτης δεν έμεινε ανεπηρέαστος από την «γκρίνια» μιας αρκετά μεγάλης μερίδας των οπαδών και αποφάσισε μέσα από το επερχόμενο ALIEN : Covenant να κάνει μια απότομη επιστροφή στις Sci-Fi Horror ρίζες του franchise. Το αν θα του βγει σε καλό ή όχι θα το μάθουμε σε λίγες μέρες που θα βγει η ταινία στους κινηματογράφους.

Το δεύτερο σκέλος σχετικά με τα αναπάντητα ερωτήματα είναι αρκετά πιο σύνθετο και η αλήθεια είναι ότι θα μπορούσαμε να το αναλύουμε επί ώρες ολόκληρες. Ναι το PROMETHEUS σε βομβαρδίζει με ένα κάρο υπαρξιακά, φιλοσοφικά αλλά και τεχνικά ερωτήματα όμως αντίθετα με τον μυθικό Τιτάνα Προμηθέα που έφερε την φωτιά και την γνώση στην ανθρωπότητα, ο σκηνοθέτης αρνείται να ρίξει φως στα κρίσιμα ερωτήματα που σου παρουσιάζει. Την ίδια ακριβώς τακτική ακολουθούν και οι ‘Μηχανικοί’ του που φαίνεται ότι δημιούργησαν το ανθρώπινο είδος όμως ποτέ τους δεν μας εξηγούν γιατί μας έδωσαν πνοή ζωής και για ποιόν λόγο αποφάσισαν αργότερα να μας την στερήσουν. Μήπως δεν έμειναν ικανοποιημένοι από το ίδιο τους το δημιούργημα ? Μήπως ξέσπασε ένας εμφύλιος πόλεμος μεταξύ τους και νίκησαν εκείνοι που δεν μας θέλουν ? Τι συνέβη στους δημιουργούς μας ? Τι ακριβώς είναι το μαύρο υγρό και πως συνδέει τους Engineers με τους ανθρώπους και τους ανθρώπους με το εφιαλτικό Xenomorph ? Είναι οι Engineers Θεοί ? Πως γίνεται αν είναι όντως Θεοί το DNA τους να ταιριάζει 100% με το θνητό δικό μας γενετικό κώδικα ? Δεν θα έπρεπε ένας Θεός να βρίσκεται σε μια ανώτερη εξελικτική κλίμακα ? Διάολε πρέπει ένας Θεός να έχει καν DNA ?

Τεράστια ερωτήματα στα οποία δίνονται ελάχιστες έως μηδαμινές απαντήσεις. Πιθανότατα ο Scott να τις κρατάει για το μέλλον. Σίγουρα στο ALIEN : Covenant θα απαντηθούν μερικά από αυτά. Υπάρχει όμως και η πιθανότητα πολλές από αυτές τις απαντήσεις να μας δόθηκαν και μέσα από το PROMETHEUS όμως απλά να μην τις πήραμε χαμπάρι επειδή ο σκηνοθέτης επέλεξε πολύ ύπουλα και προβοκατόρικα να μην τις «φωτίσει» και να τις αφήσει να υπονοούνται μέσα από τους διαλόγους των πρωταγωνιστών. Ίσως η απάντηση στο τεράστιο ερώτημα του «ποίοι είμαστε και γιατί μας δημιούργησαν ?» να έρχεται μέσα από τον διάλογο μεταξύ του συνθετικού David και του, εριστικού σε σημείο εκνευρισμού, αρχαιολόγου Charlie Holloway.

Charlie Holloway: What we hoped to achieve was to meet our makers. To get answers. Why they even made us in the first place.

David: Why do you think your people made me?

Charlie Holloway: We made you because we could.

David: Can you imagine how disappointing it would be for you to hear the same thing from your creator?

Charlie Holloway: I guess it’s good you can’t be disappointed.

Αυτός ο άκρως μηδενιστικός διάλογος ίσως να είναι και η μεγάλη απάντηση στα ερωτήματα της ταινίας. Όμως είναι μια απάντηση την οποία ποτέ μας δεν θα δεχτούμε επειδή πρώτον ο σκηνοθέτης δεν μας την παρουσιάζει μέσα από κάποια θεαματική-αποκαλυπτική σκηνή και δεύτερον επειδή πολύ απλά ως άνθρωποι είμαστε υπερβολικά ρομαντικοί ή αυτάρεσκοι για να δεχτούμε μια τέτοια κυνική απάντηση.

Πάντως εμένα προσωπικά όλο αυτό το άλυτο πέπλο μυστηρίου που σκεπάζει τον Προμηθέα του Ridley Scott όχι μόνο δεν με ενοχλεί καθόλου αλλά αντίθετα το θεωρώ ίσως το πιο δυνατό και ενδιαφέρον κομμάτι της ταινίας του. Οι περισσότερες από τις σπουδαιότερες ταινίες επιστημονικής φαντασίας, ή τουλάχιστον εκείνες με το μεγαλύτερο ενδιαφέρον, παραδοσιακά χαρακτηρίζονται από το μυστήριο και τα αναπάντητα ερωτήματα. Απλά θυμήσου ταινίες όπως το Event Horizon που ποτέ δεν μας δείχνει τι φρίκη παραμονεύει στην σκοτεινή διάσταση στην οποία ταξίδευε για χρόνια το ‘Σκάφος του Τρόμου’, τι συνέβη στο φινάλε των Δώδεκα Πιθήκων του Terry Gilliam, ποίος και γιατί δημιούργησε τον Κύβο στο πρώτο CUBE, τι απέγινε ο χαρακτήρας του Ethan Hawke στο Gattaca αφού πραγματοποίησε το όνειρο του να ταξιδέψει στο διάστημα, αν τελικά σώθηκε η ανθρωπότητα επειδή ο Clive Owen με αυτοθυσία παρέδωσε την μικρή Dulan στο ‘Human Project’ στο πιθανότατα ανησυχητικά προφητικό Children Of Men του Alfonso Cuaron και φυσικά αναλογίσου ολόκληρη την Οδύσσεια του Διαστήματος του Stanley Kubrick. Όλες αυτές οι σπουδαίες και αγαπημένες ταινίες οφείλουν τεράστιο μέρος της αξίας τους στο μυστήριο, τους συμβολισμούς και την αλληγορία που τις περιβάλλουν. Και φυσικά εξαίρεση δεν θα μπορούσε να αποτελεί και το πρώτο ALIEN που στηρίχθηκε σε τεράστιο βαθμό στην ατμόσφαιρα μυστηρίου που σκέπαζε τις τοποθεσίες και τα πλάσματα του. Και ναι το ξέρω ότι είναι τραγική ειρωνεία που το PROMETHEUS είναι ένα φιλμ που προσπαθεί να ξεσκεπάσει μέρος αυτού του μυστηρίου. Για την ακρίβεια ένα από τα λίγα πράγματα που με ενόχλησαν στην ταινία είναι μια από τις ελάχιστες πραγματικά σαφείς απαντήσεις που σου δίνει.

space

Από μικρός ένα από τα πράγματα που με ενθουσίαζαν και με ιντρίγκαραν στο πρώτο ALIEN ήταν εκείνη η επιβλητική εικόνα του τεράστιου και απολιθωμένου «Space Jockey» που ανακαλύπτει το πλήρωμα του Nostromo. Η συγκεκριμένη εικόνα επί χρόνια εξίταρε την φαντασία μου και είναι μια από τις αγαπημένες μου σκηνές της ταινίας. Το γεγονός ότι η ταινία δεν σου αποκάλυπτε ποτέ τι ήταν αυτό το απόκοσμο πλάσμα ήταν ένα από τα στοιχεία που έκαναν το ALIEN μια τόσο συναρπαστική και επιβλητική ταινία. Και να όμως που ύστερα από καμιά 30 χρόνια έρχεται ο Scott και σου λέει ότι είναι απλά ένας τεράστιος πεθαμένος τύπος μέσα σε μια διαστημική στολή. Δεν μπορώ να πω ότι με ενθουσίασε ιδιαίτερα αυτή η εξήγηση. Και είναι απολύτως λογικό αυτό. Η φαντασία μας πάντα θα θέτει τις μεγαλύτερες απαιτήσεις μιας και είναι κυριολεκτικά αστείρευτη και βασίζεται στα προσωπικά γούστα και βιώματα μας και είναι πραγματικά πολύ δύσκολο να ικανοποιηθεί στον απόλυτο βαθμό. Ευτυχώς όμως και ο κινηματογράφος δεν είναι μια απόλυτη τέχνη. Δεν σου λέει σε τι πρέπει να πιστέψεις και σε τι όχι. Στο τέλος εσύ είσαι εκείνος που καλείσαι να επιλέξεις τι θα πιστέψεις και τι θα αγνοήσεις, τι θα κρατήσεις και τι θα πετάξεις.

Για πολλούς το PROMETHEUS του Ridley Scott είναι ένα φαινομενικά μεγαλοπρεπές και φιλόδοξο εγχείρημα που όμως ως prequel του ALIEN στάθηκε απρόσμενα απογοητευτικό και «μικρό».

Εγώ πάλι απλά θα συμφωνήσω με τον David :   ‘Big Things Have Small Beginnings’. 

 

 

Αν σας άρεσε το παραπάνω άρθρο ρίχτε μας και ένα like στην επίσημη σελίδα του The Bat Country Press στο Facebook ώστε να διαβάσετε περισσότερα. 

 

 

Advertisements

One thought on “PROMETHEUS : Υπάρχει κάτι το ουσιώδες στην ‘έρημο’ του Προμηθέα ?

Add yours

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Blog στο WordPress.com.

ΠΑΝΩ ↑

Αρέσει σε %d bloggers: