James Bond : Θυμόμαστε τον Sir Roger Moore στο Live and Let Die.

by Αντρέι Κοτσεργκίν 

Δεν έχω πολλές αναμνήσεις από τον πατέρα μου, μιας και αυτές περιορίζονται κυρίως στα καλοκαίρια που περνούσαμε μαζί στην Μόσχα όταν πήγαινα να τον επισκεφτώ στις σχολικές διακοπές μου, όμως στην πλειοψηφία τους είναι καλές έως εξαιρετικές. Ένα τεράστιο ποσοστό αυτών των καλών αναμνήσεων επικεντρώνεται στην μανιώδη παρακολούθηση των ταινιών του James Bond. Με τον γέρο μου είχαμε περισσότερο μια σχέση στενής φιλίας παρά την κλασσική σχέση πατέρα με γιου. Και ως ο καλός φίλος που ήταν ο πατέρας μου φρόντισε να με γαλουχήσει από πολύ μικρό στον κινηματογραφικό κόσμο του James Bond. Ο πατέρας μου είχε μια σχέση λατρείας με τον φλεγματικό Βρετανό κατάσκοπο και αυτό του το πάθος φρόντισε να μου το μεταδώσει. Ανέκαθεν συμφωνούσα με τον γέρο μου σε δυο πράγματα σχετικά με τον Bond. Το πρώτο ήταν ότι ο Sean Connery ήταν ο καλύτερος James Bond. Το δεύτερο ήταν ότι ο Sir Roger Moore ήταν μακράν ο αγαπημένος μας Bond.

live

Μετά το αρκετά μέτριο Diamonds Are Forever του 1971 ο Sean Connery αποχωρούσε για δεύτερη φορά από τον ρόλο σήμα κατατεθέν του και αυτή τη φορά δεν έδειχνε διατεθειμένος να επιστρέψει.Ο Connery ,που είχε λατρευτεί από τους οπαδούς, είχε ταυτιστεί απόλυτα με τον ρόλο γεγονός που έκανε την διαδικασία της αντικατάστασης του μια αρκετά δύσκολη υπόθεση. Το παράδειγμα του καημένου του George Lazenby που είχε προσπαθήσει να μπει στο κουστούμι του εμβληματικού πράκτορα της MI6 ήταν ακόμη νωπό. Ο Lazenby μπορεί να έδωσε μια εξαιρετικά τίμια ερμηνεία μέσα από μια αρκετά δυνατή και συναισθηματική ταινία, όπως ήταν το On Her Majesty’s Secret Service του 1969, όμως ποτέ του δεν μπόρεσε να κερδίσει τον σεβασμό και την αγάπη των οπαδών. Το αντίθετο μάλιστα μιας και οι περισσότεροι από αυτούς τον απαξίωσαν και τον χλεύασαν ενώ και η στάση των κριτικών κινηματογράφου απέναντι του δεν ήταν και πολύ καλύτερη. Σίγουρα δεν βοήθησε και το γεγονός ότι ήταν Αυστραλός. Μέχρι και οι παραγωγοί – Θρύλοι Harry Saltzman και Albert R. Broccoli δεν τον έβλεπαν με καλό μάτι επειδή οι τρόποι και το στυλ του δεν ανταποκρίνονταν στην εικόνα του χαρακτήρα… Κατά τραγική ειρωνεία ο George Lazenby ήταν ο μοναδικός Bond που προτάθηκε για βραβείο Χρυσής Σφαίρας το οποίο τελικά και έχασε από τον Jon Voight. Αυτή η παρολίγον διάκριση δεν στάθηκε αρκετή ώστε να αλλάξει η εικόνα που είχε το κοινό προς την ερμηνεία του και όπως ήταν λογικό ο Lazeby πήρε την απόφαση να μην επιστρέψει για μια δεύτερη ταινία.

Έχοντας ως παράδειγμα την μάλλον αποτυχημένη επιλογή του Lazenby, οι Saltzman και Broccoli ,αφού αρχικά προσπάθησαν να πείσουν τον Sean Connery να επιστρέψει και εισέπραξαν άκυρο, αποφάσισαν να στραφούν σε πιο καταξιωμένους και εμπορικούς ηθοποιούς και μάλιστα δεν δίστασαν να ψαχτούν και στην άλλη πλευρά του Ατλαντικού. Ω ναι παραλίγο να είχαμε και «Αμερικανό Bond» ! Οι πιο χαρακτηριστικές επιλογές τους ήταν ο… «Batman» Adam West αλλά και ο Burt Reynolds μαζί με το εμβληματικό μουστάκι του. Ευτυχώς ο δεύτερος αρνήθηκε επειδή πίστευε ακράδαντα ότι ο ρόλος έπρεπε να δοθεί σε έναν Βρετανό ηθοποιό. Στο παρελθόν οι παραγωγοί είχαν προσεγγίσει και τον πολλά βαρύ Clint Eastwood, όντας εντυπωσιασμένοι από την ερμηνεία του στο Dirty Harry, όμως και ο πάντα δίκαιος Clint είχε αρνηθεί επειδή θεωρούσε ότι ο ρόλος άνηκε αποκλειστικά και δικαιωματικά στον συνάδελφο του Sean Connery. Τελικά ο επίμονος Broccoli έπεισε το στούντιο ότι ο νέος James Bond πρέπει να είναι Βρετανός και κάπως έτσι ο Άγγλος ηθοποιός, και γνωστός από την επιτυχημένη τηλεοπτική σειρά «Ο Άγιος» , Roger Moore έλαβε την «άδεια να σκοτώνει». Μια νέα εποχή για τον πράκτορα 007 είχε μόλις ξεκινήσει.

Το άκρως θεαματικό ντεμπούτο του Roger Moore ως νέος James Bond έμελλε να γίνει μέσα από το Live And Let Die του 1973, μια από τις πιο απολαυστικές, ξέφρενες αλλά και … ιδιαίτερες Bond ταινίες που έχουμε δει μέχρι και σήμερα.

Live-And-Let-Die-Poster-04

Ο Bond του Roger Moore στην ταινία του σκηνοθέτη Guy Hamilton ήταν ένα πάντρεμα του κλασσικού και οικείου με το άγνωστο και καινοτόμο. Τα περισσότερα από τα χαρακτηριστικά που αγαπήσαμε στην εκδοχή του Sean Connery ήταν εκεί. Ο Bond εξακολουθούσε να είναι ένας φλεγματικός κατάσκοπος με στυλ, τρόπους, ευρηματικότητα αλλά και γοητεία. Δεν δίσταζε να κοιτάξει τον θάνατο κατάμουτρα και όχι μονάχα έμενε απαθής αλλά και τον χλεύαζε κατάμουτρα με το μοναδικό Βρετανικό του χιούμορ. Τα σικ κουστούμια, το ύφος του τζέντλεμαν, τα ευρηματικά και υπερβολικά gadgets, το σήμα κατατεθέν Walther PPK, τα γαμάτα αυτοκίνητα και οι ξέφρενες καταδιώξεις, ο M, η στωική και ηρωική Miss Moneypenny, όλα τα στοιχεία που έκαναν τις προηγούμενες ταινίες τόσο αγαπητές ήταν εκεί. Η για την ακρίβεια σχεδόν όλα μιας και από την ταινία έλειπε ο εμβληματικός και λατρεμένος χαρακτήρας του Q. Ευτυχώς μετά από μαζική συσπείρωση και απαίτηση των οπαδών ο ηθοποιός  Desmond Wilkinson Llewelyn επέστρεψε στις επόμενες ταινίες και έκανε τις αποστολές του 007 μια σαφώς πιο εύκολη δουλειά για εκείνον και πιο ευχάριστη για τους θεατές υπόθεση. Και φυσικά όπως πάντα στην πορεία ο James Bond δεν χάνει την ευκαιρία να σαγηνεύσει μερικά πανέμορφα «Bond Girls» !

Όμως ταυτόχρονα ο Moore έφερε μαζί του και πολλά νέα στοιχεία τα οποία έδωσαν μια νέα πνοή ζωής στον χαρακτήρα προσδίδοντας του εξαιρετικό ενδιαφέρον. Ο «νέος» , μεγαλύτερος σε ηλικία, James Bond είχε και αρκετές νέες συνήθειες. Δεν έπινε το παραδοσιακό «Shaken, not stirred» βότκα μαρτίνι αλλά προτιμούσε αμερικάνικο μπέρμπον «neat», με νερό και χωρίς πάγο ή κάνα τζιν-τόνικ. Κάπνιζε τεράστια πούρα, είχε στο διαμέρισμα του μια εξαιρετικά περίπλοκη μηχανή του εσπρέσο σε μια εποχή όπου οι οικιακές μηχανές του εσπρέσο άγγιζαν τα όρια της επιστημονικής φαντασίας και ήταν πιο «τσαχπίνης» απέναντι στις γυναίκες που έριχνε στο κρεβάτι. Μάλιστα δεν δίσταζε ο αθεόφοβος να χρησιμοποιεί τα gadgets του καημένου του Q ως… σεξουαλικά βοηθήματα !

Ο Roger Moore έφερε μαζί του έναν πιο ανέμελο και διασκεδαστικό αέρα που τον καθιστούσε πολύ πιο «ανθρώπινο» και προσιτό James Bond στα μάτια του θεατή. Αντίθετα με τον τίμιο όμως άπειρο και ψαρωμένο George Lazenby, ο Moore δεν κώλωσε να προσδώσει στον ήρωα τα δικά του μοναδικά χαρακτηριστικά. Δεν προσπάθησε να φορέσει το κουστούμι του προκατόχου του Sean Connery και προτίμησε απλά να φορέσει το πιο φανταχτερό δικό του. Και οι συντελεστές της σειράς φρόντισαν να φέρουν το ύφος των ταινιών στα μέτρα του. Και ο κόσμος τον αποδέχτηκε, τον αγάπησε και τον λάτρεψε για αυτό του το «θράσος». Το αποτέλεσμα ήταν ο Roger Moore να παίξει σε συνολικά 7 Bond ταινίες και να αποτελέσει τον αγαπημένο James Bond μιας ολόκληρης γενιάς.

Όμως ο Roger Moore δεν ήταν η μοναδική πρωτοπορία του Live and Let Die καθώς η ταινία πέρα από τον νέο πρωταγωνιστή έφερε αρκετές άλλες καινοτομίες στο franchise. Ήταν η πρώτη ταινία όπου το χιούμορ ήταν τόσο έντονο ,η πρώτη που η δράση διαδραματιζόταν σε ένα φανταστικό κρατίδιο και για πρώτη φορά έπαιξε και το «μεταφυσικό» στοιχείο. Βλέπουμε τον νέο Bond να πηδάει επάνω σε κροκόδειλους για να διασχίσει έναν βάλτο ενώ παλιά πιθανότατα θα βλέπαμε τον Sean Connery να παλεύει μαζί τους, τον βλέπουμε να γνωρίζει για πρώτη φορά τον σατανικό του αντίπαλο και εκεί που ετοιμάζεται να συστηθεί με το κλασσικό «Bond ,Jam…» ο κακός τον διακόπτει και του πετάει την ατακάρα «Names is for tombstones, baby» και διατάζει τα τσιράκια του να τον πάνε στο πίσω σοκάκι και να τον εκτελέσουν, βλέπουμε έναν από τους μπράβους του κεντρικού κακού, τον Βαρόνο Samedi να πεθαίνει και να «ανασταίνεται» στο φινάλε της ταινίας ! Ενώ για πρώτη φορά στην ιστορία της σειράς έχουμε και την παρουσία ενός χαρακτήρα καθαρά για «comic relief» λόγους και φυσικά αναφέρομαι στον ανεκδιήγητο και αξέχαστο, για όλου τους λάθους λόγους, σερίφη J.W.Pepper, τον πιο ενοχλητικό χαρακτήρα ολόκληρης της σειράς τον οποίο ενσάρκωσε ο ηθοποιός Clifton James ο οποίος μας άφησε επίσης πρόσφατα στην γεμάτη ηλικία των 96 ετών. Μέχρι και το intro της ταινίας ήταν διαφορετικό μιας και ο Moore έγινε ο πρώτος Bond που δεν φόραγε καπέλο στην περίφημη-σήμα κατατεθέν «Gunbarell» εισαγωγή ενώ και η εναρκτήρια σεκάνς με το μπαράζ δολοφονιών των πρακτόρων της MI6 μοιάζει περισσότερο βγαλμένη από μαφιόζικη ταινία τύπου Νονός. Ενώ στην συνέχεια έχουμε και τους τίτλους αρχής όπου ο σπουδαίος Paul McCartney και το συγκρότημα του οι Wings ανέλαβαν να μας χαρίσουν το πρώτο ροκ Bond Theme μέσα από το υπέροχο «Live and Let Die» κομμάτι.

Επίσης το Live and Let Die ήταν η πρώτη Bond ταινία που κινήθηκε στο ύφος και την αισθητική του Blaxploitation κινηματογράφου… 

live2

Στο Live and Let Die βλέπουμε τον 007 να τα βάζει με τον, πανούργο και διεφθαρμένο υπουργό από την Καραϊβική, Δόκτωρ Kanaga ο οποίος θέλει νεκρό τον James ώστε να διαφυλάξει ένα μεγάλο μυστικό. Βλέπεις ο Kanaga κυριολεκτικά ζει μια διπλή ζωή μιας και ταυτόχρονα είναι ο ,μεγαλοβαρόνος ηρωίνης του Χάρλεμ, Mr. Big ! Ο Dr.Kanaga/Mr. Big είναι μια από τις πιο ενδιαφέρουσες και ιδιαίτερες περιπτώσεις Κακών που έχουμε δει στην ιστορία της σειράς. Η διπλή του ταυτότητα τον καθιστά μια άκρως αινιγματική προσωπικότητα αν και δυστυχώς το όχι και τόσο καλά δομημένο σενάριο δεν εμβαθύνει ποτέ σε αυτή την πτυχή του χαρακτήρα. Ο Kanaga είναι άπληστος, πανούργος και αδίστακτος όμως έχει και μερικές «ιδιαιτερότητες». Πιστεύει στην δύναμη του βουντού και στα ταρώ και μάλιστα έχει στην υπηρεσία του μια μάντισσα την Solitaire (Jane Seymour) η οποία δείχνει να κατέχει την ικανότητα να προβλέπει το μέλλον. Φυσικά ο πανούργος Bond κατορθώνει να εξουδετερώσει το «χάρισμα» της Solitaire … ξεπαρθενιάζοντας την ! Όταν ο Kanaga διαπιστώνει την προδοσία της Solitaire στέλνει τους μπράβους του, τον Βαρόνο Samedi, ο οποίος φυσικά είναι ένας ιερέας βουντού με βαμμένη μούρη και υπάρχει μια μικρή υποψία ότι κατέχει υπερφυσικές δυνάμεις, και τον  Tee Hee Johnson έναν τεράστιο, χαμογελαστό σωματοφύλακα με ιδιαίτερες στυλιστικές επιλογές και που αντί για δεξί χέρι έχει μια τεράστια μεταλλική δαγκάνα, να ξεκάνουν τους δυο άσπονδους εραστές. Φυσικά ο Bond την γλιτώνει επειδή εκείνοι αντί να τον πυροβολήσουν στο κεφάλι προτιμούν να προσπαθούν να τον δηλητηριάσουν με φίδια ή να τον πάνε σε μια φάρμα με αλιγάτορες για να τον ταΐσουν στα ζωάκια που κατοικούν εκεί…

 

Για την ιστορία η συγκεκριμένη σκηνή δεν ήταν στο αρχικό σενάριο. Όταν οι παραγωγοί ταξίδεψαν στην Τζαμάικα ,για να βρουν τοποθεσίες για τα γυρίσματα , πέτυχαν εντελώς κατά τύχη μια φάρμα με κροκόδειλους έξω από την οποία υπήρχε μια επιγραφή – προειδοποίηση που έγραφε  «trespassers will be eaten.» και εκεί τους υποδέχτηκε ο ιδιοκτήτης, μια πολύ ιδιαίτερη μορφή που άκουγε στο όνομα Ross Kanaga. Οι παραγωγοί και ο σεναριογράφος εντυπωσιασμένοι από το σκηνικό αποφάσισαν να συμπεριλάβουν την φάρμα στο σενάριο τους. Μάλιστα ο Kanaga ήταν εκείνος που τους πρότεινε να γράψουν την σκηνή με τα άλματα επάνω στους κροκόδειλους και την γύρισε ο ίδιος ντουμπλάροντας τον Roge Moore. Χρειάστηκε πέντε προσπάθειες για να τα καταφέρει και μάλιστα στην τελευταία ένα από τα πεινασμένα ζωάκια παραλίγο να του αρπάξει το πόδι. Για να τον ευχαριστήσουν ο σεναριογράφος αποφάσισε να δώσει το όνομα του στον μεγάλο Κακό της ιστορίας !

Εξαιρετική δουλειά έκανε και ο κινηματογραφικός «Kanaga» τον οποίο ενσάρκωσε απολαυστικά ο ηθοποιός Yaphet Kotto. Αν και η αλήθεια είναι ότι ο χαρακτήρας του παρά τα πολύ ενδιαφέροντα στοιχεία που τον περιβάλλουν δεν αναπτύχθηκε ποτέ στο σημείο που θα μπορούσε. Το σχέδιο του να κατακλύσει την Αμερική με ηρωίνη ,την οποία θα διένειμε δωρεάν μέσω των εστιατορίων «Fillet of Soul» των οποίων ήταν ο ιδιοκτήτης, ώστε να μπορέσει να εθίσει στην πρέζα ακόμη περισσότερο πληθυσμό και στην συνέχεια να πάρει το μονοπώλιο στο εμπόριο ναρκωτικών ήταν κάπως περίπλοκο και αρκετά ηλίθιο όμως με βάση τους κανόνες της προσφοράς και της ζήτησης ίσως να είχε και μια μικρή βάση. Όπως και να χει σε ένα κινηματογραφικό franchise όπου κατά καιρούς έχουμε δει τύπους που σχεδίαζαν να εξαλείψουν τον πληθυσμό της Γης από το διάστημα ώστε στην συνέχεια να αποικίσουν από την αρχή τον πλανήτη ίσως τελικά το σχέδιο του Kanaga να ήταν αρκετά λογικό… Όπως και να χει ο Yaphet Kotto έγινε ο πρώτος και τελευταίος μαύρος μεγάλος κακός στην ιστορία του Bond και μας χάρισε μια πολύ δυνατή ερμηνεία που όμως δυστυχώς πιθανότατα θα την θυμόμαστε κυρίως για την εντελώς παράλογη και γελοία σκηνή του θανάτου του που αποτελεί μια από τις πιο παλαβές σκηνές στην ιστορία του 007 και πιθανότατα μια από τις χειρότερες σκηνές θανάτου στην ιστορία του κινηματογράφου…

 

Η αλήθεια είναι ότι το Live and Let Die περιλαμβάνει μερικές αρκετές στερεοτυπικές σκηνές σχετικά με την Αφροαμερικάνικη κουλτούρα (και τις πρακτικές του βουντού), την οποία απεικονίζει με έναν αρκετά υπερβολικό και γραφικό τρόπο. Όμως από την άλλη ο James Bond δεν ήταν ποτέ ιδιαίτερα «πολίτικα ορθός» τύπος και αυτός είναι ένας από τους λόγου που τον αγαπάμε. Το να κατηγορήσεις μια παλιά ταινία James Bond  για ρατσισμό είναι σαν να προσπαθείς να πείσεις κάποιον ότι η μύγα που βλέπει είναι στην πραγματικότητα ένας πελώριος ελέφαντας. Το χιούμορ του Bond μπορεί πολλές φορές να ήταν σεξιστικό και στερεοτυπικό ήταν όμως άκρως ενδεικτικό του φλεγματικού χαρακτήρα του και της εποχής στην οποία δρούσε.

Το Live and Let Die βγήκε στις αίθουσες το καλοκαίρι του 1973, έσπασε τα ταμεία, απέσπασε σχετικά αξιόλογες κριτικές και το πιο σημαντικό σήμανε την νέα εποχή του 007. Ο Roger Moore αντίθετα με τους προκατόχους και τους διαδόχους του ήταν ο μοναδικός ηθοποιός που πάντα απολάμβανε να υποδύεται τον πράκτορα 007 και δεν φοβόταν να «τσαλακωθεί» για τις ανάγκες του ρόλου. Ο Sean Connery κατά καιρούς είχε ανάμικτα συναισθήματα για τον ρόλο, ο Lazenby πιθανότατα ούτε που θέλει να θυμάται ότι κάποτε είχε την άδεια να σκοτώνει, ο επαγγελματίας Timothy Dalton πέρασε και έφυγε, ο Daniel Craig έφτασε στο σημείο να δηλώνει ότι προτιμά να κόψει τις φλέβες του παρά να ξανακάνει ταινία James Bond (πιθανότατα θα γυρίσει ακόμη μια…), και ο Pierce Brosnan… βασικά ο Pierce Brosnan μάλλον δεν τραβάει κανένα ζόρι. Όπως και να χει αυτό που θέλω να πω είναι ότι ο Moore γούσταρε τρελά να παίζει τον χαρακτήρα και αυτό το συναίσθημα αποτυπώνεται λαμπρά σε όλες του τις ερμηνείες. Διάολε μέχρι και σχετικό βιβλίο έγραψε !

roger moore

Ο Roger Moore μέσα από την ερμηνεία του στο Live and Let Die έγινε ο νέος James Bond και ταυτόχρονα ο ήρωας μιας ολόκληρης νέας γενιάς. 

Για μένα πάντως η συγκεκριμένη ταινία θα έχει πάντα μια ξεχωριστή θέση στην καρδία μου για έναν εντελώς διαφορετικό λόγο. Πριν από εφτά χρόνια, σε μια βόλτα μου στο Μοναστηράκι,  είχα πετύχει το DVD του Live and Let Die στην υπόγα ενός καταστήματος και το αγόρασα μόλις με ένα ευρώ. Γυρνώντας σπίτι άφησα το DVD σε μια άκρη του ραφιού μου με σκοπό να το δω την επόμενη μέρα πίνοντας ένα Αμερικάνικο μπέρμπον χωρίς πάγο ακριβώς όπως και ο Bond του Moore. Πέφτοντας για ύπνο θυμήθηκα τις αμέτρητες φορές που είχαμε κάτσει με τον γέρο μου, πίσω στην Μόσχα, και βλέπαμε την συγκεκριμένη ταινία. Τα τελευταία χρόνια είχαμε αποξενωθεί και είχαμε να μιλήσουμε καμία τριετία, όχι ότι μαλώσαμε ή κάτι τέτοιο απλά ο χρόνος ,  η απόσταση και οι υποχρεώσεις της καθημερινότητας μας είχαν νικήσει επιτέλους. Εγώ ξεκίναγα την ζωή μου , ο γέρος μου έπνιγε το υπόλοιπο της δικής του μέσα σε ένα μπουκάλι βότκα και μάλλον δεν είχαμε χρόνο ο ένας για τον άλλον. Το επόμενο πρωί ξύπνησα, πήγα στην δουλεία και όλη μέρα σκεφτόμουν την βραδινή μου Bond προβολή. Επιστρέφοντας το απόγευμα στο σπίτι πέτυχα την μάνα μου, με την οποία μέναμε ακόμα μαζί τότε, να κλαίει στο σαλόνι. Μας είχαν πάρει τηλέφωνο από την Ρωσία. Ο πατέρας μου είχε πεθάνει.

Τελικά το DVD του Live and Let Die έμελλε να παραμείνει στην ίδια γωνιά του ραφιού στο οποίο το παράτησα για 7 ολόκληρα χρόνια. Δεν είχα πια ιδιαίτερη όρεξη να ξαναδώ ταινία του James Bond (τα παλιά τουλάχιστον) στην ζωή μου. Και τώρα με τον θάνατο του Sir Roger Moore αποφάσισα επιτέλους να ξεθάψω και να δω αυτό το ρημάδι το DVD του Live and Let Die προς τιμήν του. Τελειώνοντας την ταινία γέλασα και έκλαψα. Όχι μόνο επειδή θυμήθηκα το πόσο ωραία και ανέμελα πέρναγα τα παιδικά μου καλοκαίρια στην Μόσχα παρέα με τον γέρο μου βλέποντας ταινίες του James Bond αλλά και επειδή είχα ξεχάσει πόσο ξεκαρδιστικός, απολαυστικός και γαμάτος ήταν ο Sir Roger Moore ως Bond. Αυτή η προβολή μου θύμισε πως ότι και να γίνει η ζωή συνεχίζεται, «Ζήσε και άσε τους άλλους να πεθάνουν» και ας μη εννοεί αυτό ακριβώς ο τίτλος.

Sir Roger Moore σε ευχαριστώ για αυτό.

live3

 

Αν σας άρεσε το παραπάνω άρθρο ρίχτε μας και ένα like στην επίσημη σελίδα του The Bat Country Press στο Facebook ώστε να διαβάσετε περισσότερα. 

Advertisements

One thought on “James Bond : Θυμόμαστε τον Sir Roger Moore στο Live and Let Die.

Add yours

  1. Αγαπητέ Αντρέι πολύ καλό το άρθρο σου αν και έχει κάποιες λανθασμένες πληροφορίες όσον αφορά τον George Lazenby. Για αυτό θα σου πρότεινα να δεις το ντοκυμαντέρ Becoming Bond το οποίο είναι υπέροχο και δίνει απίστευτες πληροφορίες για εκείνη την περίοδο !
    Εδώ ένα μικρό τρέιλερ ! https://www.youtube.com/watch?v=rd9wdJIxqlo

    Αρέσει σε 1 άτομο

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Blog στο WordPress.com.

ΠΑΝΩ ↑

Αρέσει σε %d bloggers: