Aguirre, The Wrath Of God : Ταξιδεύοντας με την Οργή του Θεού.

by Αντρέι Κοτσεργκίν 

Πριν από 45 ολόκληρα χρόνια ο σκηνοθέτης Werner Herzog μας τοποθέτησε επάνω σε μια εύθραυστη ξύλινη σχεδία και μας έστειλε να βρούμε την θρυλική πόλη του El Dorado υπό τις διαταγές του παρανοϊκού Klaus Kinski. Και ύστερα από τόσα χρόνια οι φρικιαστικές αλλά και ταυτόχρονα εξαιρετικά μεγαλοπρεπείς εικόνες που αποκομίσαμε από αυτό το καταραμένο ταξίδι όχι μόνο δεν έχουν ξεφτίσει από την μνήμη μας αλλά φαντάζουν ακόμη πιο δυνατές , χαοτικές και επιβλητικές. 

aguirre

 

Στο Aguirre, The Wrath of God του 1972 ο Werner Herzog μας διηγείται την καταραμένη ιστορία του Ισπανού Κονκισταδόρου Δον Lope de Aguirre ο οποίος βρισκόμενος στις Άνδεις υπό τις διαταγές του Gonzalo Pizzaro και του υπαρχηγού του  Δον Pedro de Ursúa αναζητά την «πόλη του χρυσού», το μυθικό El Dorado. Όμως αυτή η «ιερή» αναζήτηση δεν χαρακτηρίζεται σε καμία περίπτωση από ηρωισμό ή ρομαντισμό μιας και πολύ σύντομα γίνεται αυτοσκοπός. Το υποτιθέμενο χρυσάφι των Ιθαγενών Μουίσκα αν και δεν φαίνεται πουθενά στον μακρινό ορίζοντα της αφιλόξενης, για τους μη μυημένους σε εκείνη Ισπανούς κατακτητές , ζούγκλας κατορθώνει και θολώνει την κρίση τους. Σαν πεινασμένος ιός μολύνει το μυαλό και την καρδιά τους με έπαρση, απληστία και φθόνο και αδηφάγα κατατρώει την ψυχή τους. Όμως  εκείνος που «μολύνεται» περισσότερο απ’όλους είναι ο Δον Aguirre ο οποίος δεν νοιάζεται τόσο για το χρυσάφι όσο για την δύναμη που το περιβάλλει. Ο Aguirre είναι αποφασισμένος να χτίσει την δική του δυναστεία και για αυτό το λόγο δεν διστάζει να αποκηρύξει και επίσημα την πατρίδα και τον αυτοκράτορα του. Θέλει να βρει το El Dorado ανεξάρτητα από το κόστος και όποιος του μπει εμπόδιο θα γνωρίσει την «οργή του Θεού», την οργή του Aguirre….

Η ταινία των Herzog και Kinski είναι ένα ατελείωτο ταξίδι μέσα στα πιο απύθμενα βάθη της ανθρώπινης ματαιοδοξίας και παράνοιας. Και όπως είναι φυσικό ένα τέτοιο φιλμ θα μπορούσε μονάχα να γεννηθεί και να και να χτιστεί μέσα από την ίδια παράνοια. Και πιο συγκεκριμένα από την παράνοια του σκηνοθέτη και του πρωταγωνιστή του…

Ο Herzog σύμφωνα με τα λεγόμενα του έγραψε το σενάριο της ταινίας του μέσα σε μόλις δυο ημέρες επάνω σε μια στιγμή «φρενίτιδας». Το μεγαλύτερο μέρος του το έγραψε ενώ ταξίδευε με το λεωφορείο της ποδοσφαιρικής ομάδας στην οποία έπαιζε τότε στην Δυτική Γερμανία. Μάλιστα όταν ένας από τους συμπαίκτες του, συνεπαρμένος από μια νίκη τους, μέθυσε και … ξέρασε επάνω στο χειρόγραφο σενάριο του ο σκηνοθέτης αναγκάστηκε να πετάξει αρκετές σελίδες και να αλλάξει το φινάλε της ιστορίας του μιας και δεν θυμόταν τι είχε γράψει. Αν κρίνουμε από το τελικό αποτέλεσμα ίσως τελικά καλύτερα που έγινε έτσι μιας και το φινάλε του Aguirre είναι ένα από τα πιο δυνατά και αλληγορικά στην ιστορία του κινηματογράφου. Όταν το σενάριο ολοκληρώθηκε ο Herzog άρχισε να ψάχνει για πρωταγωνιστή και η αλήθεια είναι ότι εκεί δεν ταλαιπωρήθηκε και τόσο μιας και τον βρήκε με τη πρώτη στο πρόσωπο του Klaus Kinski.

Εκείνη την περίοδο ο παντελώς άγνωστος ηθοποιός Klaus Kinski, που πάλευε να επιβιώσει μέσα στην σκληρή καθημερινότητα, νοίκιαζε ένα δωμάτιο σε ένα διαμέρισμα που άνηκε στην οικογένεια του Herzog. Ο, ας το πούμε όσο πιο ευγενικά μπορούμε, «εκκεντρικός» Kinski σε καμία περίπτωση δεν αποτελούσε πρότυπο καλού νοικάρη. Τα υστερικά του ξεσπάσματα με τα οποία αναστάτωνε ολόκληρη την γειτονία είχαν γίνει καθημερινή ρουτίνα. Η εικόνα ενός τσαντισμένου και μανιασμένου Klaus Kinski έμεινε για τα καλά χαραγμένη στο μυαλό του Herzog και όταν ο δεύτερος ολοκλήρωσε το σενάριο του ήξερε κατευθείαν ότι ο Kinski ήταν ο μοναδικός ηθοποιός που θα μπορούσε να δώσει σάρκα και οστά στην τρέλα του Δον Aguirre.

Όμως η χάρτινη τρέλα του Ισπανού κατακτητή σε καμία περίπτωση δεν μπορούσε να συναγωνιστεί την άκρως αληθινή τρέλα του πρωταγωνιστή. Ο Kinski όντας ένας άκρως εκρηκτικός και οξύθυμος χαρακτήρας αναστάτωσε άπειρες φορές την διαδικασία των γυρισμάτων που όπως και να χει γίνονταν υπό εντελώς αντίξοες συνθήκες στα τροπικά και άγρια δάση του Περού και του Αμαζονίου. Το βαρύ κλίμα και οι συνθήκες πίεσης των γυρισμάτων, μιας και ο Herzog σκοπίμως φρόντιζε να νευριάζει τον πρωταγωνιστή του ώστε να αποδώσει καλύτερα τον ρόλο του, έφτασαν τον Klaus Kinski μέχρι τα όρια του. Και ένας Klaus Kinski που έχει φτάσει μέχρι τα όρια του ήταν μια άκρως επικίνδυνη υπόθεση… Ο πρώτος που το έμαθε αυτό και μάλιστα με τον χειρότερο τρόπο, ήταν ένας τεχνικός που κατέληξε να χάσει την άκρη του δαχτύλου του όταν ένας τρελαμένος Klaus Kinski, επάνω στα νεύρα του, έβγαλε ένα περίστροφο και άρχισε να πυροβολεί προς κάθε κατεύθυνση. Ευτυχώς ο σκηνοθέτης πρόλαβε να τον αφοπλίσει πριν θρηνήσουν θύματα. Πάντως για παν ενδεχόμενο ο Herzog αποφάσισε να κρατήσει το περίστροφο και μάλιστα σύμφωνα με τα λεγόμενα του όταν ο Kinski σηκώθηκε να φύγει από την ζούγκλα «αναγκάστηκε» να τον απειλήσει ότι θα τον πυροβολήσει αν δεν παρέμενε στα γυρίσματα. Ενώ από την οργή του Kinski δεν γλίτωσε και ένας συνάδελφος του τον οποίο ο πρωταγωνιστής επάνω στα νεύρα του κοπάνησε με το σπαθί που είχε για τα γυρίσματα. Ο μόνος λόγος που ο τύπος την γλίτωσε από βέβαιο θάνατο ήταν επειδή φόραγε το κράνος του. Σύμφωνα με έναν θρύλο λέγεται ότι οι ιθαγενείς που βοηθούσαν τον σκηνοθέτη στα γυρίσματα, βλέποντας την αλλοπρόσαλλη συμπεριφορά του ηθοποιού , πρότειναν στον Herzog να «εξαφανίσουν» τον Kinski μια και καλή ώστε να συνεχιστούν τα γυρίσματα με ηρεμία… Αυτή η φήμη δεν επιβεβαιώθηκε ποτέ. Πάντως το παρολίγον μοιραίο περίστροφο εξακολουθεί μέχρι και σήμερα να βρίσκεται στην κατοχή του Herzog.

Εξίσου παρανοϊκή ήταν και η διαδικασία των γυρισμάτων που έγιναν υπό εξαιρετικά αντίξοες συνθήκες. Η ζούγκλα είναι ένα αρκετά ζόρικο μέρος για να γυρίσεις μια ταινία και πρώτος απ’όλους το κατάλαβε ο ίδιος ο σκηνοθέτης που μια μέρα έπεσε θύμα των κόκκινων μυρμηγκιών που τον δάγκωσαν γύρω στις 150 φορές και του προκάλεσαν άσχημο πυρετό ενώ αρκετές φορές αναγκάστηκε να ανταλλάξει προσωπικά του υπάρχοντα, όπως τις μπότες του και ένα ρολόι χειρός με τους ιθαγενείς για να εξασφαλίσει φαγητό. Στην ζούγκλα τα λεφτά σου δεν έχουν καμία αξία. Ενώ ούτε και ο Kinski την σκαπούλαρε μιας και όπως ισχυρίζεται στην περίφημη σκηνή του φινάλε όπου έχει απομείνει ο μοναδικός ζωντανός χαρακτήρας και πλέει προς το άγνωστο με μοναδική συντροφιά του τις μαϊμούδες ,τα ενοχλητικά ζωντανά τον δάγκωσαν ουκ ολίγες φορές. Μάλιστα οι μαϊμούδες απασχόλησαν και τον σκηνοθέτη ο οποίος είχε πληρώσει προκαταβολικά τους ιθαγενείς ώστε να τις αιχμαλωτίσουν για τις ανάγκες των γυρισμάτων και εκείνοι πήγαν να του την φέρουν πουλώντας τες σε κάποιον τύπο στο Λος Άντζελες. Ο σκηνοθέτης όταν κατέφτασε στο αεροδρόμιο και είδε γύρω στις 400 μαϊμούδες φορτωμένες και έτοιμες για απογείωση, μυρίστηκε την κομπίνα των ντόπιων και προσποιήθηκε τον κτηνίατρο, ισχυριζόμενος ότι οι μαϊμούδες απαγορευόταν να φύγουν από την χώρα χωρίς να έχουν πρώτα εμβολιαστεί, έβαλε τους ιθαγενείς να τις φορτώσουν σε ένα φορτηγό και την έκανε από εκεί πριν πάρουν χαμπάρι ότι τους κορόιδεψε. Μετά το τέλος των γυρισμάτων ο Herzog απελευθέρωσε τα ζωντανά πίσω στην ζούγκλα !

Καθόλου σπάνιο φαινόμενο δεν ήταν και οι καιρικές καταστροφές. Μια μέρα μια καταιγίδα είχε ως αποτέλεσμα να πλημμυρίσουν τα σκηνικά και να καταστραφούν οι σχεδίες. Ο πανούργος Herzog όχι μόνο δεν πτοήθηκε αλλά αιχμαλώτισε με την κάμερα του την καταστροφή και την ενσωμάτωσε  στην ταινία του. Αυτή η οργή της φύσης αποτυπώνεται ιδανικά μέσα στο φιλμ και σε συνδυασμό με τα μακρόσυρτα και επιβλητικά πλάνα του σκηνοθέτη, που στην πλειοψηφία τους έγιναν με το χέρι και ακολουθούν τους πρωταγωνιστές, σε κάνουν να αισθάνεσαι ότι ακολουθείς κάθε βήμα των καταραμένων κατακτητών-εξερευνητών και ότι βυθίζεσαι μαζί τους στην παράνοια και την εξαθλίωση της άγριας και αφιλόξενης ζούγκλας. Ο Herzog φρόντιζε να περάσει τους ηθοποιούς του δια πυρός και σιδήρου βάζοντας τους να σκαρφαλώνουν απότομους βράχους, να διασχίζουν την πυκνή βλάστηση και να περνάνε μέσα από ορμητικά ποτάμια. Όλο αυτό έχει ως αποτέλεσμα να νιώθεις από πρώτο χέρι την κούραση, τον ιδρώτα και την απόγνωση των χαρακτήρων. Σε αυτό το συναίσθημα παίζει τεράστιο ρόλο και η τακτική του σκηνοθέτη να αφήνει τα πλάνα του να ξεδιπλωθούν αργά, αργά, και να πάρουν τον χρόνο τους. Ο Herzog  κυριολεκτικά κατάφερε να κάνει την φύση πρωταγωνίστρια της ιστορίας του.

Όμως ακόμη και η πανίσχυρη φύση δεν θα μπορούσε να τα βάλει με τον Klaus Kinski που στην τελική κλέβει την παράσταση σε αυτή την ταινία. 

Klaus Kinski Aguirre The Wrath of God

Ο Δον Aguirre μέσω του El Dorado βλέπει την ευκαιρία να απελευθερωθεί από τα αόρατα δεσμά που τον καθιστούν έναν κοινό θνητό και υπήκοο της Ισπανικής αυτοκρατορίας. Για τον Aguirre το El Dorado συμβολίζει το πεπρωμένο του. Ανακηρύσσει τον εαυτό του Θεό επί της Γης και ξεκινάει να δημιουργήσει την δυναστεία του. Και για να το επιτύχει αυτό δεν θα διστάσει να πατήσει επί πτωμάτων. Οι ζωές των συντρόφων του δεν έχουν την παραμικρή αξία για εκείνον και ο Aguirre τους βλέπει μονάχα ως ένα μέσον για να επιτύχει τους σκοπούς του. Όμως ο Aguirre παρά την μεγαλομανία του δεν δείχνει να ξεχνάει το γεγονός ότι είναι θνητός. Αρχικά τουλάχιστον. Δεν ανακηρύσσει κατευθείαν τον εαυτό του Βασιλιά και δεν προσπαθεί να σκοτώσει με το ίδιο του το χέρι εκείνους που στέκονται εμπόδιο στην απόλυτη κυριαρχία του. Προτιμά να κάθεται πίσω από τα γεγονότα και να χειραγωγεί πανούργα και μαεστρικά τους συντρόφους του. Τους βάζει να εξοντώσουν τους ανωτέρους του και να χρίσουν «Βασιλιά» τους έναν ανίδεο χοντρό που παρά την ηλιθιότητα του δείχνει να κατανοεί απόλυτα ότι ο μόνος τρόπος για να παραμείνει ζωντανός είναι να πάει με τα νερά του Aguirre. Όμως όσο οι κατακτητές βυθίζονται ολοένα και περισσότερο μέσα στην ζούγκλα άλλο τόσο βυθίζεται και ο Δον Aguirre στην «Θεϊκή» του υπόσταση. Και όσο αυξάνονται η δύναμη και η επιρροή του άλλο τόσο αυξάνονται η ματαιοδοξία και η τρέλα του. Στο τέλος ο Aguirre καταλήγει κατά κάποιον τρόπο να είναι «Θεός» μιας και απλά ανθρώπινα ζητήματα όπως η ζωή και ο θάνατος ελάχιστα έως καθόλου τον απασχολούν πλέον. Το μόνο υλικό πράγμα για το οποίο ο Aguirre δείχνει να διατηρεί ένα ενδιαφέρον είναι η μονάκριβη κόρη του όμως αυτό γίνεται μόνο και μόνο επειδή αποτελεί αναπόσπαστο κομμάτι του «Θεϊκού» σχεδίου του.

Ο Herzog είχε απόλυτο δίκαιο όταν στο πρόσωπο του Klaus Kinski έβλεπε τον Δον Aguirre. Η απολαυστικά εκκεντρική ερμηνεία του βγαίνει με μια απίστευτη φυσικότητα κάτι που δεν είναι καθόλου παράξενο αν  λάβουμε στα υπόψιν ότι και ο ίδιος ήταν μια άκρως εκκεντρική και πληθωρική προσωπικότητα. Όμως παρά το αδιαμφισβήτητο ταλέντο του πρωταγωνιστή αξίζει να δώσουμε και τα εύσημα και στον σκηνοθέτη που ως γνήσιος μαέστρος που είναι ήξερε ακριβώς πως να «χειραγωγήσει» τον ηθοποιό του. Ο Herzog ήξερε πως αν άφηνε τον Kinski να εκφραστεί ελεύθερα μέσα από τον ρόλο του θα μας έδινε μια ερμηνεία ναι μεν άκρως παρανοϊκή αλλά ταυτόχρονα θα ήταν και υπερβολική και πιθανότατα στο τέλος θα κατέληγε εντελώς γραφική. Και για αυτό το λόγο ο σκηνοθέτης φρόντιζε να εξαντλεί τον εκφραστικά υπερκινητικό πρωταγωνιστή του με συνεχόμενες και ατελείωτες λήψεις στα γυρίσματα μέχρι να πάρει το «ήρεμο» αποτέλεσμα στις σκηνές που έπρεπε. Από την άλλη ήξερε πολύ καλά πως να φουντώσει τον Kinski όταν ήθελε να αποτυπώσει την οργή και την τρέλα του στην ολότητα τους.

Εξίσου υπερόπτες και αυτοκαταστροφικοί είναι και οι σύντροφοι του Δον Aguirre που διασχίζουν την καυτή ζούγκλα φορώντας βαριές μεταλλικές πανοπλίες και κουβαλάνε τεράστια κανόνια. Θεωρούν τους εαυτούς τους ανίκητους όμως τελικά οδηγούνται στην καταδίκη από το ίδιο τους το χέρι. Αποκηρύσσουν τον Βασιλιά τους και εκλέγουν έναν καινούργιο χωρίς καν να έχουν ένα βασίλειο. Διαλέγουν για ηγέτη τους έναν τύπο που είναι εμφανώς τρελός όμως εκείνοι δεν βλέπουν την τρέλα του επειδή έχουν ανάγκη κάποιον να τους καθοδηγεί και να τους διατάζει.  «I am the great traitor. There must be no other. Anyone who even thinks about deserting this mission will be cut up into 198 pieces. Those pieces will be stamped on until what is left can be used only to paint walls. Whoever takes one grain of corn or one drop of water… more than his ration, will be locked up for 155 years. If I, Aguirre, want the birds to drop dead from the trees… then the birds will drop dead from the trees. I am the wrath of God. The earth I pass will see me and tremble. But whoever follows me and the river, will win untold riches. But whoever deserts…» 

Αν μη τι άλλο αυτή είναι μια άκρως συμβολική μικρογραφία της ανθρωπότητας. 

cast

Το Aguirre γενικά περιλαμβάνει ένα εξαιρετικό cast μιας και οι επιλογές των ηθοποιών ήταν πετυχημένες τόσο σε θέμα ερμηνειών όσο και σε φυσιογνωμιών. Μέχρι και οι πιο ασήμαντοι χαρακτήρες της πλοκής έχουν τον ρόλο τους ενώ και στο τέλος θα σου μείνουν στο μυαλό οι περισσότεροι από τους βασικούς χαρακτήρες. Ο τίμιος και πιστός στο καθήκον του Δον Pedro de Ursua που πέφτει θύμα της οργής του Δον Aguirre επειδή αρνείται να προδώσει τους ανωτέρους του και να παραβεί τα καθήκοντα του, ο γκαντέμης Αφρικανός σκλάβος που δείχνει να είναι ο μοναδικός που διατηρεί τα λογικά του και που οι Ισπανοί τον βάζουν να κυκλοφορεί γυμνός μέσα στην ζούγκλα επειδή θεωρούν ότι το χρώμα του δέρματος του τρομάζει τους Ινδιάνους, ο «σφετεριστής» του Θρόνου ο μπουνταλάς Δον Fernando de Guzmán που ενώ γνωρίζει ότι ο Aguirre είναι εκείνος που έχει την απόλυτη εξουσία δεν έχει κανένα θέμα να συμπεριφέρεται σαν αληθινός Βασιλιάς και φυσικά ο μούλος ιερέας Gaspar de Carvajal που καταφτάνει στην νέα Γη με το πρόσχημα ότι θέλει να διαδώσει τον λόγο του Κυρίου στους βάρβαρους ιθαγενείς αλλά στην πραγματικότητα ο μόνος «Θεός» στον οποίον πιστεύει είναι ο πλούτος μιας και το μόνο που τον ενδιαφέρει είναι το χρυσάφι. Μάλιστα αυτή την υποκρισία ο Herzog μας την παρουσιάζει με τρομερό και ιδανικό τρόπο μέσα από την σκηνή που ο ιερέας αφού ανακρίνει έναν Ινδιάνο για να μάθει από που προέρχεται το χρυσό περιδέραιο που φοράει στον λαιμό του, στην συνέχεια τον βάζει, κυριολεκτικά, να «ακούσει» τον λόγο του Θεού και όταν ο καημένος ο ινδιάνος που προφανώς δεν ακούει τίποτα ρίχνει την βίβλο κάτω ο ιερέας του μπήγει ένα ξίφος στην καρδία και τον ξεπροβοδίζει στον άλλο κόσμο με μια προσευχή…

 

Πραγματικά είναι απίστευτο το πόσα συναισθήματα και συμβολισμούς κατορθώνει να χώσει ο Herzog σε αυτή την σκηνή. Ο σκηνοθέτης κάνει ένα άκρως καυστικό σχόλιο σχετικά με την πολλές φορές απόλυτη και υποκριτική επεκτατική πολιτική του τότε χριστιανισμού ενώ ταυτόχρονα μέσα από τα λόγια του Ινδιάνου σου δείχνει την ματαιότητα του ταξιδιού των Ισπανών κατακτητών. «Που είναι το El Dorado?» τον ρωτάνε οι ανυπόμονοι και εξαθλιωμένοι εισβολείς. Και εκείνος απλά τους απαντά «εκεί» και κουνάει το χέρι του αόριστα προς τον ατελείωτο ποταμό υπό το βλέμμα του Aguirre που μοιάζει εντελώς χαμένος στον κόσμο του μιας και ως ο «Θεός» που είναι τέτοιες μικρές, θνητές λεπτομέρειες δεν τον απασχολούν πλέον…

Το Aguirre, The Wrath Of God είναι από εκείνες τις αθάνατες ταινίες που είναι «καταδικασμένες» να στέκονται ακλόνητες στο πέρασμα του χρόνου και όχι μόνο να μην χάνουν την καλλιτεχνική τους αξία αλλά να την αυξάνουν κιόλας. Με το φιλμ του ο Herzog πέρα από το γεγονός ότι μας χάρισε μια σπουδαία και διαχρονική ταινία που λατρεύτηκε από κοινό και κριτικούς έμελλε επίσης να ασκήσει τεράστια επίδραση στους μετέπειτα δημιουργούς. Από το Aguirre έχουν επηρεαστεί σκηνοθέτες όπως ο Francis Ford Coppola μιας και δεν γίνεται να μην διακρίνεις την τεράστια επιρροή που άσκησε το φιλμ του Herzog σε ταινίες όπως το εξαιρετικό Αποκάλυψη Τώρα γεγονός που έχει παραδεχτεί και ο ίδιος ο Coppola. Το ίδιο επιδραστική ήταν και η ερμηνεία του Klaus Kinski μιας και οι περισσότεροι ηθοποιοί που παίζουν έναν μεγαλομανή και εκκεντρικό παλαβό έχουν πιθανότατα ως πρότυπο τον οργισμένο Aguirre του Kinski με τις σπασμωδικές κινήσεις του, τις υπερβολικές εκφράσεις και το απόκοσμο βλέμμα του. Απλά δες την ερμηνεία του Johny Depp ως Καπετάνιος Jack Sparrow στους Πειρατές της Καραϊβικής. Και ας λέει ο ίδιος ο Depp ότι βασική επιρροή του ήταν ο Keith Richards

aguirre-wrath-of-god-19217-movieposter.410

 

Το Aguirre, The Wrath Of God είναι το λαμπρό αποτέλεσμα της συνεργασίας μεταξύ δυο τρελών. Ενός τρελού δημιουργού και ενός γνήσιου τρελού πρωταγωνιστή που ένωσαν την τρέλα τους και την μετέτρεψαν σε δυνατή και ανεκτίμητη τέχνη. Το να συνεργαστούν και να γυρίσουν αυτό το σπουδαίο φιλμ ήταν το πεπρωμένο τους και κανείς δεν θα τους το στερούσε. Ο Werner Herzog γύρισε ολόκληρη την ταινία στην 35mm κάμερα την οποία είχε κλέψει από την κινηματογραφική σχολή του Μονάχου όταν ήταν πιτσιρικάς. Και όχι ο Herzog δεν ήταν καν μαθητής στην σχολή. Απλά έκλεψε την κάμερα επειδή από την πρώτη στιγμή που την είδε ήξερε ότι το πεπρωμένο του ήταν να γίνει ένας σπουδαίος σκηνοθέτης : «Ήταν μια απλή 35mm κάμερα, την οποία χρησιμοποίησα σε πολλά έργα μου, δεν θεωρώ ως κλοπή την απόκτηση της. Για μένα ήταν μια αναγκαιότητα. Ήθελα να κάνω ταινίες και χρειαζόμουν μια κάμερα. Κατά κάποιο τρόπο είχα ένα φυσικό δικαίωμα να αποκτήσω αυτό το εργαλείο.Αν χρειάζεσαι αέρα για να αναπνεύσεις και είσαι κλειδωμένος σε ένα δωμάτιο και πνίγεσαι πρέπει να πάρεις μια σμίλη και ένα σφυρί και να ρίξεις τον τοίχο. Είναι το αναφαίρετο δικαίωμα σου». Ακριβώς όπως και ο «ήρωας» της ταινίας του ο Herzog ήταν διατεθειμένος να κάνει τα πάντα για να εκπληρώσει το πεπρωμένο του.

Ευτυχώς όμως αντίθετα με τον καταραμένο Aguirre, που κατέληξε να πλέει μονάχος του απάνω σε μια σχεδία ανάμεσα στους πιθήκους και τους νεκρούς συντρόφους του με προορισμό την καταδίκη του και να ουρλιάζει στο κενό σαν ένας οργισμένος Θεός :  «I, the Wrath of God, will marry my own daughter and with her I will found the purest dynasty the world has ever seen. Together, we shall rule this entire continent. We shall endure. I am the Wrath of God! Who else is with me?», ο Werner Herzog κατάφερε να κρατηθεί στην λογική, έστω και από την άκρη της, και να κάνει το όνειρο του πραγματικότητα. Δυστυχώς δεν μπορούμε να ισχυριστούμε το ίδιο και για τον σπουδαίο Klaus Kinski που έκανε το δικό του προσωπικό ταξίδι στο ατελείωτο ποτάμι της τρέλας. Όμως αυτό το κεφάλαιο θα το ανοίξουμε μια άλλη φορά.

 

 

Αν σας άρεσε το παραπάνω άρθρο ρίχτε μας και ένα like στην επίσημη σελίδα του The Bat Country Press στο Facebook ώστε να διαβάσετε περισσότερα. 

Advertisements

One thought on “Aguirre, The Wrath Of God : Ταξιδεύοντας με την Οργή του Θεού.

Add yours

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Blog στο WordPress.com.

ΠΑΝΩ ↑

Αρέσει σε %d bloggers: