Wonder Woman : Έπρεπε να στείλουν μια γυναίκα Αμαζόνα να κάνει την δουλεία ενός ‘Άντρα από ατσάλι’ και ενός ‘Σκοτεινού Ιππότη’.

by Αντρέι Κοτσεργκίν 

Το Wonder Woman της Patty Jenkins μάλλον είναι μέχρι στιγμής η καλύτερη ταινία του DCEU. Και τονίζω το «μάλλον» επειδή κανονικά η πρώτη μου επιλογή θα ήταν το Man of Steel αλλά η ιδέα του «visualizer» Zack Snyder να μας δώσει έναν Superman που δεν τραβάει κανένα ιδιαίτερο ζόρι να αφήσει τον καημένο τον Jonathan Kent να πεθάνει μαρτυρικά μέσα σε ένα κυκλώνα ώστε οι γύρω του να μην πάρουν χαμπάρι ότι είναι ένας εξωγήινος με υπερδυνάμεις ακόμα στοιχειώνει και πονάει την καρδιά μου… Και ναι το ξέρω ότι του το ζήτησε ο ίδιος ο Jonathan Kent «για να τον προστατεύσει» αλλά ειλικρινά πιστεύεις ότι ο αληθινός Superman με τον οποίο μεγαλώσαμε και τον αγαπήσαμε θα άφηνε ποτέ τον θετό του πατέρα να έχει την ίδια φριχτή μοίρα με την αγελάδα στο Twister ? Διάολε σε καμία περίπτωση ! Όμως ας μην ξεφεύγουμε από το θέμα μας. Το Wonder Woman είναι μάλλον η καλύτερη ταινία του DCEU επειδή αντίθετα με τις προηγούμενες ταινίες του σχετικά «φρέσκου» κινηματογραφικού σύμπαντος της DC είναι μια ταινία που έχει μια ξεκάθαρη σκηνοθετική δομή, σενάριο, μοντάζ και χαρακτήρες της προκοπής. Είναι η καλύτερη ταινία βασισμένη σε comic που έχει βγει ποτέ ? Όχι διάολε σε καμία περίπτωση. Όμως σίγουρα είναι η πρώτη ταινία του DCEU όπου ο κεντρικός χαρακτήρας δεν φοβάται ή ντρέπεται να μας δείξει συναισθήματα όπως είναι ο ηρωισμός, η συμπόνοια και ο ρομαντισμός. Και αυτό είναι απλά υπέροχο.

hero_Wonder-Woman-2017

Το Wonder Woman είναι ένα τυπικό αλλά αρκετά ενδιαφέρον Superhero origin story. Βλέπουμε την Diana Prince (Gal Gadot) να βρίσκεται στο Παρίσι και να λαμβάνει από τον Bruce Wayne μια παλιά φωτογραφία της και τον εκατομμυριούχο να την προτρέπει μια μέρα να του διηγηθεί την ιστορία της. Και η Diana σκεπτική και συγκινημένη ξεκινά να θυμάται την ιστορία της που είναι γραμμένη μέσα από μάχες, πολέμους, αίμα αλλά και ελπίδα και αγάπη.

Βλέπουμε μια μικρή Diana να μεγαλώνει και να εκπαιδεύεται στο απομακρυσμένο και μαγικό νησί Themyscira ,την πατρίδα των γενναίων και υπερήφανων Αμαζόνων που ο μύθος τις θέλει να δημιουργήθηκαν από τον Δία ώστε να προστατεύσουν την ανθρωπότητα από τον αιμοδιψή και πολεμοχαρή Θεό Άρη που θέλει να σπείρει το χάος, τον θάνατο και την καταστροφή στον κόσμο των ανθρώπων. Η Diana μεγαλώνει εντελώς αποκομμένη από τον υπόλοιπο κόσμο όμως η ρουτίνα της θα διαταραχθεί όταν ένας αξιωματικός του Αμερικάνικου στρατού εντελώς απρόσμενα θα προσγειωθεί στην ιδιαίτερη πατρίδα της. Ο Steve Trevor (Chris Pine) είναι ο πρώτος άντρας που βλέπει στην ζωή της η Diana. Όμως ο Steve δεν φέρνει μαζί του μονάχα τον ανδρισμό του…

Ο αξιωματικός κουβαλάει μαζί του και τα νέα ενός τρομερού πολέμου. Η φρίκη και το χάος που χαρακτηρίζουν τον πόλεμο αυτό θα πείσουν την Diana ότι από πίσω κρύβεται ο μούλος ο Άρης και αποφασίζει να ακολουθήσει τον Steve στον «έξω κόσμο». Όμως ακόμη και μια μαχητική αμαζόνα δεν είναι προετοιμασμένη ώστε να αντικρίσει την παρακμή της ανθρωπότητας κατά την διάρκεια του Α’Παγκοσμίου Πολέμου. Η Diana καλείται να πολεμήσει σε έναν «κόσμο αντρών» και να γίνει ο ηγέτης που έχουν ανάγκη ώστε να αποτρέψουν τα τρομερά σχέδια των Γερμανών αλλά και του πανούργου Άρη. Καλείται να γίνει η Wonder Woman.

wonder-woman-world-war-i

Θα το ξεκαθαρίσω από την αρχή. Το Wonder Woman σε καμία περίπτωση δεν με τρέλανε σαν ταινία. Είναι ένα αξιόλογο φιλμ με μπόλικη δράση, χιούμορ που παλεύεται αλλά προσωπικά δεν μου έδωσε αυτό το «κάτι» που θα με κρατήσει και που θα με κάνει να το ξαναβλέπω κάθε χρόνο, ίσως και δυο και τρεις φορές, όπως τα κατάφεραν ταινίες όπως το Dark Knight του Nolan, το Batman του Tim Burton ή το υπερβολικά δυνατό και συναισθηματικό Logan του James Mangold. Καθεμία από αυτές τις ταινίες έχει και από ένα ή και παραπάνω συστατικά στα οποία είμαι εθισμένος και που με αναγκάζουν να επιστρέφω σε αυτές τουλάχιστον ανά έξι μήνες. Και πιθανότατα αυτό θα συμβαίνει μέχρι να πεθάνω. Το Wonder Woman για μένα τουλάχιστον δεν είχε την ίδια επίδραση και ίσως η μόνη περίπτωση για να ξαναδώ τούτη την ταινία είναι άμα την πετύχω σε κάνα Star. Και ειλικρινά δεν υπάρχει τίποτα το κακό σε αυτό.

Υπάρχουν κάνα δυο πράγματα που με χάλασαν αρκετά σε αυτή την ταινία. Οι κακοί είναι σχετικά αδιάφοροι, οι μάχες είναι αναίμακτες κάτι που φυσικά ήταν αναμενόμενο μιας και τόσο η DC όσο και η Marvel τρέμουν και μόνο στην σκέψη του να πάρουν κάνα R-Rating και χάσουν ένα μεγάλο μέρος του ανήλικου κοινού τους όμως από την άλλη η έλλειψη ρεαλιστικής βίας στερεί από την ταινία την δυνατότητα να σου μεταδώσει με αληθοφάνεια την φρίκη του πολέμου που τόσο πολύ πασχίζει να σου δείξει. Το ξυλίκι είναι απολαυστικό και οι σκηνές μάχης καλά χορογραφημένες όμως δυστυχώς «βρωμάνε» από την αθέατη παρουσία του Zack Snyder που ως ένας άλλος Θεός Άρης βάζει τα πιόνια του να πολεμήσουν με τον τρόπο που εκείνος θέλει. Βλέπουμε τις Αμαζόνες να κάνουν ανάποδες κωλοτούμπες ενώ βρίσκονται καβάλα σε άλογα και να εκτοξεύουν βέλη, χώρις λόγο σε slow motion, ενώ ολόκληρη η τρίτη πράξη της ταινίας είναι ποτισμένη με τα χρώματα και την σκηνοθετική αισθητική του σκηνοθέτη Zack Snyder και όχι της σκηνοθέτη Patty Jenkins κάτι που μου έδωσε την αίσθηση ότι η ταινία πάσχει από σοβαρή έλλειψη ταυτότητας. Ειδικά η τελική μάχη της Wonder Woman με τον εντελώς ψηφιακό Άρη μέσα στα σκοτάδια, τις φωτιές και το slow motion φαντάζει βγαλμένη από την τελική μάχη με τον Doomsday στο BvS. Πάντως αν σου άρεσε το Bvs και γουστάρεις τον Snyder σαν σκηνοθέτη ή έστω ως «Visualizer» όχι μόνο δεν θα τραβήξεις κανένα ζόρι αλλά θα γουστάρεις κιόλας. Απλά εμένα κάπως με χάλασε γιατί μου ήρθε σε πλήρη αντίθεση με το πρώτο μισό της ταινίας που ναι είτε το πιστεύεις είτε όχι είχε μπόλικο χρώμα και ανθρωπιά ! Πάντως αξίζει να δώσουμε και τα εύσημα στον Snyder επειδή ήταν εκείνος που πίστεψε πρώτος την Gal Gadot και της έδωσε την ευκαιρία να παίξει την Wonder Woman. Ο Snyder πόνταρε επάνω σε μια όχι και τόσο καταξιωμένη ηθοποιό και εκείνη φαίνεται να τον δικαιώνει απόλυτα.

Η Gal Gadot σαν ηθοποιός δεν λέει και πολλά πράγματα. Ερμηνευτικά την λες και μέτρια. Μάλιστα πριν πάρει τον ρόλο λέγεται ότι σκεφτόταν να παρατήσει την υποκριτική μια και καλή. Ευτυχώς δεν το έκανε. Η Gadot παρά τις φανερές ερμηνευτικές της αδυναμίες υποδύεται τον χαρακτήρα με τόσο πάθος, αγάπη και δυναμισμό που καταλήγει να φαντάζει απολαυστική και επιβλητική. Φαίνεται ξεκάθαρα ότι γουστάρει να παίζει τον συγκεκριμένο ρόλο και αυτό στο μεταφέρει ιδανικά μέσα από το κινηματογραφικό πανί. Φαντάζει ηρωική αλλά ταυτόχρονα και απίστευτα σέξι. Ειλικρινά θα μπορούσα να την βλέπω με τις ώρες να αποκρούει σφαίρες με τα βραχιόλια της και να μοιράζει χαμόγελα. Η χημεία της με τον Chris Pine είναι καλή και φαντάζει απόλυτα φυσική. Μαζί σου βγάζουν ηρωισμό αλλά και χιούμορ και ρομάντζο. Ο Pine αποδεικνύεται άξιος σύμμαχος αλλά δυστυχώς δεν μπορώ να πω το ίδιο και για το υπόλοιπο cast που είναι σχετικά αδιάφορο.

Φαντάζομαι ότι μέσα στην ταινία υπάρχει έντονο και το φεμινιστικό στοιχείο. Για να είμαι απόλυτα ειλικρινής σκασίλα μου αν μια ταινία έχει ή δεν έχει κοινωνικο-πολιτικές προεκτάσεις και μηνύματα. Αυτά που με ενδιαφέρουν είναι η σκηνοθεσία, το σενάριο, οι ερμηνείες και στο τέλος να έχει η κάθε ταινία αυτό το «κάτι» , αυτό το μοναδικό συναίσθημα ή στοιχείο που θα σε κάνει να κολλήσεις για πάντα μαζί της. Τώρα αν μέσα σε όλα αυτά προκύψει και κάνα σοβαρό ή ωραίο κοινωνικό μήνυμα μέσα από τους χαρακτήρες ή την υπόθεση είναι σίγουρα κάτι παραπάνω από καλοδεχούμενο. Ειλικρινά σιχαίνομαι τις ταινίες, αλλά και οποιαδήποτε άλλη μορφή τέχνης που στηρίζεται αποκλειστικά επάνω σε μια κούφια ταμπέλα «κοινωνικού μηνύματος» χωρίς όμως στην πραγματικότητα να έχει κάτι ουσιώδες ή ενδιαφέρον να σου δείξει επάνω στην ίδια την τέχνη. (βλέπε και Mockingbird...). Ευτυχώς η Patty Jenkins δεν πέφτει σε αυτή την παγίδα.

Δεν θα κάνω κοινωνική ανάλυση της ταινίας επειδή κάτι τέτοιο πολύ απλά το θεωρώ άρρωστο και ανούσιο. Απλά θα σταθώ μονάχα στην πανέμορφη σκηνή του «No man’s land». Η Diana και ο Steve βρίσκονται εγκλωβισμένοι στα χαρακώματα, σε μια εμπόλεμη ζώνη όπου οι σύμμαχοι δεν μπορούν να προχωρήσουν ούτε μια ίντσα πιο μπροστά χωρίς να τους αφανίσουν ολοκληρωτικά οι Γερμανοί με τα πυροβόλα τους. Η Diana θέλει να περάσει στην άλλη πλευρά της ζώνης ώστε να βοηθήσει τους αμάχους που αργοπεθαίνουν όμως ο Steve προσπαθεί να την αποτρέψει. «This is no man’s land, Diana! It means no man can cross it, alright? This battalion has been here for nearly a year and they’ve barely gained an inch. All right? Because on the other side there are a bunch of Germans pointing machine guns at every square inch of this place. This is not something you can cross. It’s not possible.» της λέει όμως εκείνη δεν τον ακούει. Φανερώνει την πανοπλία της και ορμάει στον εχθρό. Και ο Steve και οι υπόλοιποι άντρες την ακολουθούν και την βλέπουν όχι μονάχα να διαπρέπει σε μια καθαρά αντρική υπόθεση όπως ήταν ανέκαθεν ο πόλεμος και να στέκεται ισάξια στο πλευρό τους αλλά και να τους ξεπερνάει. Και όμως αυτή η σωματική και ψυχική ανωτερότητα που την χαρακτηρίζει δεν κάνει την Diana να βλέπει τους άντρες συμμάχους και αντιπάλους της υποτιμητικά. Δεν πετάει καμία δήθεν «φεμινιστική» ατάκα στον Steve του τύπου «This is No Mans Land but i am a woman».  Απλά του δηλώνει ότι είναι πρόθυμη να κάνει κάτι ώστε να βοηθήσει τους ανθρώπους γύρω της και αυτό ακριβώς κάνει. Και σε μένα αυτό βγάζει μια αληθινή αίσθηση φεμινισμού.

ww

 

Όμως αυτό που πραγματικά εκτίμησα και ευχαριστήθηκα σε αυτή την ταινία είναι το γεγονός ότι η Wonder Woman των Gal Gadot και Patty Jenkins είναι ο πρώτος χαρακτήρας του μέχρι στιγμής DCEU που δεν φοβάται και δεν ντρέπεται να αγκαλιάσει τις χάρτινες ρίζες του και να αναδείξει όλα τα στοιχεία που καθιστούν την συγκεκριμένη ηρωίδα τόσο διαχρονική, αγαπητή και μοναδική. Η Wonder Woman ,αντίθετα με τον «Άνθρωπο από ατσάλι» και τον «Σκοτεινό Ιππότη» των Henry Cavill, Ben Affleck και Zack Snyder που φαντάζουν ως αντικοινωνικοί θεοί με υπαρξιακά προβλήματα και εκδικητές – ψυχάκηδες – φονιάδες με σοβαρά θέματα συμπεριφοράς και κρίσης , παρουσιάζεται ως ένα σύμβολο ηρωισμού, ελπίδας και ρομαντισμού. Βλέπει την ανθρωπότητα με συμπόνοια και αναγνωρίζει ότι παρά τα αμέτρητα ελαττώματα που μας χαρακτηρίζουν μας αξίζει να σωθούμε. Είναι η σούπερ ηρωίδα που έχουμε ανάγκη αλλά και που μας αξίζει. Είναι κάτι το ανώτερο από εμάς που μπορούμε να το θαυμάσουμε, να το αγαπήσουμε και να προσπαθήσουμε να το φτάσουμε. Έχει όλα τα διαχρονικά στοιχεία που χαρακτηρίζουν τους αγαπημένους μας χάρτινους ήρωες της JLA και που τους καθιστούν καλύτερους και ανώτερους «ανθρώπους» από εμάς. (Με εξαίρεση τον θνητό Batman που λόγο αυτής του της διαφοράς ήταν ανέκαθεν ο αγαπημένος μας «παρακμιακός» της ομάδας.) Και ας προκύπτουν όλα αυτά τα στοιχεία από την κλισέ υπόθεση «ναι οι άνθρωποι είναι αυτοκαταστροφικοί και δημιουργούν τον πόλεμο αλλά υπάρχει μέσα τους και η αγάπη και για αυτό αξίζει να σωθούν». Άλλωστε τέτοια κλισέ πάντα χαρακτήριζαν τα αγαπημένα μας comics. Και ακριβώς ένα τέτοιο «κλισέ» έλειπε από το DCEU.

Η Wonder Woman των Gal Gadot και Patty Jenkins είναι μια πραγματική γυναίκα θαύμα. 

 

Βαθμολογία source

 

Αν σας άρεσε το παραπάνω άρθρο ρίχτε μας και ένα like στην επίσημη σελίδα του The Bat Country Press στο Facebook ώστε να διαβάσετε περισσότερα. 

Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Δημιουργήστε ένα δωρεάν ιστότοπο ή ιστολόγιο στο WordPress.com.

ΠΑΝΩ ↑

Αρέσει σε %d bloggers: