PREACHER : Η σειρά βγαίνει στον ‘δρόμο’ και αυτό λειτουργεί υπέροχα.

by Αντρέι Κοτσεργκίν

Χωρίς να θέλω να δείξω ασέβεια στους τραγικά αδικοχαμένους κατοίκους της μικρής πόλης του Annville, το γεγονός ότι η καταραμένη και αρκετά ανώμαλη βλαχοπόλη τους καταστράφηκε ολοσχερώς ,στο φινάλε της πρώτης σεζόν του PREACHER ,ήταν ότι καλύτερο θα μπορούσε να συμβεί για αυτή την τηλεοπτική σειρά.

Η δεύτερη σεζόν του PREACHER βγάζει τους, ο Θεός ας τους κάνει, ‘ήρωες΄μας κυριολεκτικά στον δρόμο. Ταυτόχρονα το σενάριο και οι χαρακτήρες αρχίζουν να μυρίζουν επιτέλους και λίγο ‘χαρτί’ μιας και γίνεται μια θεαματική, όχι όμως και απότομη στροφή, προς τις ρίζες και το ύφος του λατρεμένου και εξαιρετικού ομώνυμου comic των Garth Ennis και Steve Dillon.

Και αυτό είναι απλά υπέροχο.

preacher-season-2-production-pic

 

Το πρώτο επεισόδιο του δεύτερου κεφαλαίου του τηλεοπτικού ‘Ευαγγελίου’ του Jesse Custer και της αρκετά ιδιόμορφης παρέας του ,που αποτελείται από μια σκληροτράχηλη αλλά και ταυτόχρονα ευαίσθητη φόνισσα και από ένα αλκοολικό βαμπίρ από την Ιρλανδία, βάζει τους τρεις συντρόφους στον δρόμο να αναζητούν τον Θεό που όπως δείχνουν τα πράγματα απλά μια μέρα σηκώθηκε και έφυγε εγκαταλείποντας την ανθρωπότητα στο έλεος της… Όμως το γεγονός ότι έχεις αναλάβει την ‘ιερή’ αποστολή να βρεις τον μεγαλοδύναμο και να του ζητήσεις τα ρέστα για τις πράξεις του δεν σημαίνει σε καμία περίπτωση ότι δεν μπορείς να διασκεδάσεις λίγο στην διαδρομή.

Η δεύτερη σεζόν του PREACHER βάζει τους ήρωες μας να κάνουν ένα road trip στην καρδία της Αμερικής. Βλέπουμε τον Cassidy στο πίσω κάθισμα να καπνίζει ένα τσιγαριλίκι και να κάνει κήρυγμα εναντίων του εθίμου της περιτομής, βλέπουμε την Tulip να παραβιάζει τον κώδικα οδικής κυκλοφορίας και ένας μπάτσος που επίσης την βλέπει της κάνει νόημα να σταματήσει.  Βλέπουμε τον εξυπνάκια τον Jesse να προσπαθεί να την ψήσει ώστε να πατήσει γκάζι και να ξεφύγει από τον ενοχλητικό μπάτσο και εκείνη το πατάει. Και ύστερα από μια απολαυστική καταδίωξη οι μπάτσοι τους σταματάνε και πάνω που ετοιμάζονται να τους μπουζουρίασουν και πιθανότατα να καταφύγουν και λίγο στην πατροπαράδοτη αστυνομική βία του Νότου βλέπουμε τον ιερέα να χρησιμοποιεί τις θεϊκές του δυνάμεις για να σπάσει λίγο πλάκα, προς απογοήτευση της Tulip που δεν δείχνει πολύ άνετη μπροστά στις νέες δυνάμεις του γκόμενου της.

Και πάνω που όλα δείχνουν ανέμελα και διασκεδαστικά ξαφνικά βλέπουμε τις σφαίρες να πέφτουν βροχή, κεφάλια μπάτσων και πόρτες περιπολικών να ανατινάζονται, κομμάτια σάρκας να αποκολλώνται από το υπόλοιπο σώμα ή να εξαφανίζονται ολοσχερώς και ο χαβαλές να δίνει την θέση του στον απόλυτο τρόμο.

Βλέπουμε τον Saint Of Killers…

preacher0005

 

Όπως είχα γράψει στην άποψη μου για την πρώτη, και εξαιρετικά ανισόρροπη, σεζόν, το PREACHER είναι μια σειρά που ξεκίνησα να την βλέπω με ενθουσιασμό (εξαιτίας της αγάπης μου για το comic αλλά και επειδή το πρώτο επεισόδιο ήταν αρκετά θεοπάλαβο) και τελικά κατέληξα να την παρακολουθώ λόγο καθαρού ψυχαναγκασμού….

Για κάθε καλό επεισόδιο που έβλεπες έπρεπε στην συνέχεια να φας στην μάπα τουλάχιστον δυο ή και τρία επεισόδια που ήταν αρκετά αδιάφορα. Το πρώτο κεφάλαιο του ‘ευαγγελίου’ του PREACHER ήταν γεμάτο αντιφάσεις. Η σκηνοθεσία είχε στυλ, άποψη και ενδιαφέρον και σου πρόσφερε μερικές γαμάτες σκηνές όμως έπασχε σοβαρά σε ύφος και ρυθμό. Για κάθε μια γαμάτη, βίαιη, ανώμαλη ή κάφρικη σκηνή που έβλεπες έπρεπε να σε τιμωρήσει ο Θεός με μια σειρά από άλλες εξαιρετικά αδιάφορες και βαρετές σκηνές. Από ένα σημείο και μετά ένιωθες λες και έπρεπε να τιμωρηθείς για την ‘αμαρτία’ σου να δεις αυτή την σειρά. Και η τιμωρία αυτή ερχόταν μέσω της βαρεμάρας.

Ευτυχώς ,αν κρίνουμε με βάση το ξεκίνημα της δεύτερης σεζόν, η τηλεοπτική σειρά των Sam Catlin, Evan Goldberg και Seth Rogen επιστρέφει και αυτή τη φορά με άκρως αμαρτωλές διαθέσεις.

Το PREACHER : On The Road είναι ένα επεισόδιο ξέφρενο, άκρως αιματηρό και υπερβολικά ψυχαγωγικό. Έχουμε κάνα δυο απολαυστικές splatter σκηνές, αρκετές χιουμοριστικές στιγμές, η χημεία μεταξύ των πρωταγωνιστών αρχίζει και δένει καλύτερα, ο χαρακτήρας της Tulip ξεκινάει να παίρνει λίγο τα πάνω του και ο Joseph Gilgun για ακόμη μια φορά αποδεικνύεται λίρα εκατό ως Cassidy. Διάολε θα μπορούσα να δω μια ολόκληρη σεζόν μονάχα με τον χαρακτήρα του να πίνει μπύρες, να κάνει ναρκωτικά, να βλέπει τηλεόραση σε ένα παρακμιακό δωμάτιο ξενοδοχείου την ώρα που ακούει τον κολλητό του να κάνει σεξ με την γκόμενα του ,την οποία έχει καψουρευτεί και ο ίδιος και να τρώει μικρά ανυπεράσπιστα γατάκια μέσα σε σουπερμάρκετ ! Ταυτόχρονα αρχίζει και δένει η χημεία του με τον χαρακτήρα της Tulip και οι μεταξύ τους διάλογοι έχουν συναίσθημα αλλά και χαβαλέ.

Πχ υπάρχει μια απολαυστική σκηνή όπου η παρέα ψάχνει να βρει τον Θεό μέσα σε ένα   στριπτιτζάδικο (προφανώς !) και ο Cassidy αποφασίζει να εκμεταλλευτεί την μοναδική αυτή ευκαιρία ώστε να αγοράσει ένα lap dance. Όμως θα κάνει το ανεπίτρεπτο λάθος να βάλει λίγο χέρι στην κοπέλα και όπως είναι φυσικό σκάει ο μπράβος του μαγαζιού και γίνεται της πουτάνας. Επιστρέφοντας πίσω στο ξενοδοχείο τους η Tulip αποφασίζει να του κάνει ένα μικρό κήρυγμα για την χυδαία και ηλίθια συμπεριφορά του και ο διάλογος που ακολουθεί είναι απλά απολαυστικός !

Tulip : ‘What the Hell you were thinking ?! ‘

Cassidy : ‘You can toutch the girls for 3 seconds and everybody knows it, it’s the industry standart , there’s a 3 second rule ! ‘

Tulip : ‘That’s for food Cassidy. You got a lady shot ! ‘

 

Ντάξει το ξέρω ότι δεν είναι και κάνας σεξπιρικός διάλογος αλλά εγώ γέλασα που να πάρει !

PRE_201_SB_0130_0105-RT-680x453

 

Ο Cassidy του  Joseph Gilgun εξακολουθεί να είναι ότι καλύτερο έχει να μας δώσει αυτή η σειρά μόνο που ευτυχώς πλέον έχει και έναν τσαντισμένο Saint Of Killers στο πλευρό του που φαντάζει ασταμάτητος και εξαιρετικά απειλητικός και δίνει μια νέα πνοή ζωής  θανάτου στην σειρά.

Δυστυχώς από την άλλη ο Jesse Custer του Dominic Cooper εξακολουθεί να φαντάζει ως μια μεγάλη παραφωνία. Ο ρόλος δεν του ‘πάει’ ενώ και ο χαρακτήρας του είναι μάλλον κάπως κακογραμμένος και σε καμία περίπτωση δεν σου βγάζει την μαγκιά αλλά και την ευαισθησία που χαρακτήριζε τον Jesse Custer του comic. Πραγματικά δεν μπορώ με τίποτα να δεθώ με τον χαρακτήρα του που θυμίζει περισσότερο κακομαθημένο και νωχελικό τσόγλανο παρά έναν cool αντιήρωα.

Η σκηνοθεσία εξακολουθεί να έχει στυλ και άποψη και θυμίζει ολοένα και περισσότερο grindhouse καταστάσεις που γίνονται έντονα αντιληπτές ειδικά στην σκηνή όπου οι μπάτσοι καταδιώκουν τους ‘ήρωες’ μας στην αρχή του επεισοδίου ενώ εξακολουθούν να υπάρχουν και οι όμορφες πινελιές α λα Quentin Tarantino σε αρκετά σημεία.

Αν εξακολουθείς να περιμένεις η σειρά να υιοθετήσει εντελώς την ιστορία και το ύφος του comic μάλλον θα απογοητευτείς ξανά και ίσως καλό θα ήταν να βρεις κάτι άλλο να ασχοληθείς. Πάντως βλέποντας στους τίτλους τέλους να αφιερώνεται το επεισόδιο στον πρόσφατα αδικοχαμένο Steve Dillon μια συγκίνηση δεν γίνεται να μην την νιώσεις ρε γαμώτο.

Όμως το πιο σημαντικό είναι ότι, όπως δείχνουν τουλάχιστον οι πρώτες εντυπώσεις ,το PREACHER βρίσκει επιτέλους τον δρόμο του. Ύστερα από μια πρώτη σεζόν που μάλλον λειτούργησε περισσότερο ως πείραμα οι συντελεστές αποφάσισαν κυριολεκτικά να ανατινάξουν όλα τα στοιχεία και τους χαρακτήρες που δεν τους βγήκαν και η σειρά βρίσκει επιτέλους τον ρυθμό και το ύφος της. Απλά ελπίζουμε αυτός ο ρυθμός να παραμείνει απολαυστικά ξέφρενος και να μην ξεμείνει από βενζίνη στα επόμενα δυο, τρία επεισόδια.

 

 

 

 

 

 

 

 

Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Blog στο WordPress.com.

ΠΑΝΩ ↑

Αρέσει σε %d bloggers: