ROBOCOP 2 : Όταν ο Frank Miller είπε να ‘αναβαθμίσει’ τον ROBOCOP…

by Αντρέι Κοτσεργκίν 

Το να αναθέσεις στον Frank Miller να γράψει το σενάριο για ένα sequel του ROBOCOP στην θεωρία ήταν μια έξυπνη ιδέα μιας και εκείνο το καιρό ο συγγραφέας comics πραγματικά μεγαλουργούσε.  Όμως στην εφαρμογή αυτής της ιδέας υπήρξαν κάποιες πολύ σοβαρές τεχνικές βλάβες…

robocop 2

Το ROBOCOP του Paul Verhoeven ήταν μια καινοτόμα, φοβερή και απολαυστική ταινία απ’όλες τις απόψεις. Η πανέξυπνη σάτιρα, η έντονη βία και τα φιλοσοφικά ερωτήματα που χαρακτήριζαν την ταινία την καθιστούν μια από τις καλύτερες και πιο διαχρονικές ταινίες δράσης και επιστημονικής φαντασίας. Το ROBOCOP 2 απέχει μίλια φωτός από αυτή την κατηγορία. Και όμως η τίμια αυτή ταινία πάτησε με σεβασμό επάνω στα βαριά και με τον χαρακτηριστικό ήχο βήματα του αυθεντικού ROBOCOP ενώ ταυτόχρονα προσπάθησε να σου δώσει και τα δικά της μοναδικά και αρκετά παλαβά πράγματα.

Στο ROBOCOP 2 βρισκόμαστε για ακόμη μια φορά στην DELTA CITY η οποία μαστίζεται από το έγκλημα. Μια οργανωμένη απεργία της αστυνομίας έχει δώσει το πάτημα σε όλα τα καθάρματα της πόλης να βγουν από τα λαγούμια τους και να σπείρουν το χάος και την καταστροφή. Όμως αυτή τη φορά τα πράγματα είναι λιγάκι διαφορετικά μιας και ανάμεσα στα αποβράσματα της κοινωνίας πλέον συναντάς και αρκετούς πολίτες από τους οποίους δεν θα περίμενες να προβούν σε τέτοιες παραβατικές συμπεριφορές. Αιτία για αυτή την στροφή προς το έγκλημα των πολιτών αποτελεί ένα καινούργιο συνθετικό ναρκωτικό που είναι γνωστό στην πιάτσα ως ‘Nuke’ και εξαιτίας της ικανότητας του να σου αλλάζει και να διογκώνει την διάθεση σου με τον τρόπο που θέλεις το καθιστά το πιο εθιστικό ναρκωτικό που έχει υπάρξει ποτέ. Πολύ σύντομα ένα τεράστιο ποσοστό του πληθυσμού της πόλης βρίσκεται εθισμένο στο Nuke κάτι που σε συνδυασμό με την απεργία των μπάτσων έχει ως αποτέλεσμα η εγκληματικότητα να εκτοξευτεί κατακόρυφα…

Όμως υπάρχει και ένας μπάτσος που δεν απεργεί. Και αυτός ο μπάτσος που δεν δωροδοκείται, δεν εθίζεται και δεν τα παρατά είναι ο ROBOCOP. Ο Alex Murphy πάντα πιστός στο καθήκον προσπαθεί σχεδόν μόνος του, παρέα πάντα και με την πιστή συνεργάτιδα του Lewis, να επαναφέρει τον νόμο και την τάξη στην πόλη του. Όμως για να το καταφέρει αυτό θα πρέπει πρώτα να εντοπίσει τον άνθρωπο που κρύβεται πίσω από το Nuke. Όμως ο ψυχοπαθής εγκληματίας-πρεζέμπορας Cain φαίνεται να είναι καλά προετοιμασμένος για να αντιμετωπίσει τον ROBOCOP.

Σαν να μην του έφταναν όλα αυτά ο ROBOCOP θα βρεθεί αντιμέτωπος για ακόμη μια φορά με την OCP , την εταιρεία που τον κατασκεύασε. Ο πρόεδρος της οραματίζεται μια νέα βελτιωμένη και ουτοπική DELTA CITY και η απεργία της τοπικής αστυνομίας βάζει φρένο στα σχέδια του. Και τότε είναι που η OCP αποφασίζει να τους αντικαταστήσει με ένα νέο βελτιωμένο ρομπότ-cyborg που θα αναλάβει την επιβολή του νόμου. Όμως ως συνήθως τα πράγματα δεν είναι όπως δείχνουν και δεν πάνε με τον τρόπο που θέλουν…

rob2

 

Το ROBOCOP 2 σε καμία περίπτωση δεν μπορείς να το χαρακτηρίσεις ως ένα κακό ή αχρείαστο sequel. Ίσα, ίσα είναι μια αρκετά απολαυστική ταινία που ακολουθεί την τακτική που πρέπει να έχει κάθε sequel που σέβεται τον εαυτό του. Είναι ‘μεγαλύτερο’ και πιο βίαιο από το πρώτο. Έχει μπόλικη σάτιρα αλλά όχι τόσο επιτυχημένη όσο εκείνη του φιλμ του Verhoeven. Έχει ως villains έναν ψυχοπαθή γκάνγκστερ, ένα τεράστιο ελαττωματικό ρομπότ και ένα αρκετά διεφθαρμένο και φιλόδοξο στέλεχος μεγάλης πολυεθνικής εταιρείας. Με λίγα λόγια έχει σχεδόν την ίδια δομή σε κακούς που είχαμε και στην πρώτη ταινία. Έχει ξανά μια μεγαλούπολη που αιμορραγεί οικονομικά αλλά και κυριολεκτικά μιας και αργοπεθαίνει τόσο από την φτώχεια όσο και από την εγκληματικότητα Και φυσικά έχει τον ίδιο τον ROBOCOP που ενώ βγάζει κάτι το γνώριμο και οικείο ταυτόχρονα φαντάζει και κάπως διαφορετικός.

Και όμως τίποτε από όλα αυτά δεν σου βγάζει την ίδια ένταση με όλα αυτά που είδαμε στην πρώτη ταινία.

Θα μπορούσαμε να πούμε ότι το ROBOCOP 2 ήταν ακριβώς ότι ήταν και το PREDATOR 2 για το ανυπέρβλητο αυθεντικό PREDATORT του 1987. Ένα τίμιο sequel που κρατάει πολλά από τα στοιχεία που έκαναν τόσο αγαπητή την πρώτη ταινία και ταυτόχρονα προσπαθεί να επεκτείνει τους χαρακτήρες και τον μύθο τους αλλά δεν τα καταφέρνει ιδανικά. Μια καλή ταινία που έχει την τίμια πρόθεση να σε ψυχαγωγήσει σε όλη την διάρκεια της και που το επιτυγχάνει μονάχα που στο τέλος δεν αφήνει περιθώρια για συγκρίσεις με την πρώτη ταινία.

Η αλήθεια είναι ότι από ένα team-up μεταξύ Irvin Kershner και Frank Miller θα περίμενες κάτι το καλύτερο.  Ο πρώτος στο παρελθόν είχε σκηνοθετήσει ένα από τα πιο επιτυχημένα sequels, το The Empire Strikes Back και ο δεύτερος στα 80s επαναπροσδιόρησε τον τρόπο με τον οποίον αντιλαμβανόμασταν τα comics γράφοντας τίτλους όπως τα Ronin, Daredevil και φυσικά το The Dark Knight Returns, ένα από τα καλύτερα και πιο επιδραστικά comics όλων των εποχών που είχε τεράστιο αντίκτυπο όχι μονάχα στην κληρονομία και την εξέλιξη του BATMAN αλλά και σε ολόκληρη την βιομηχανία της ένατης τέχνης.

Στα ‘χαρτιά’ η συνεργασία μεταξύ αυτών των δυο τύπων υποσχόταν κινηματογραφικά μεγαλεία. Όμως στην πράξη τελικά αποδείχτηκε για ακόμη μια φορά ότι κάτι που γράφει ωραία στο χαρτί δεν θα έχει απαραίτητα την ίδια επιτυχία και στην οθόνη…

r

 

Όσοι έχουν διαβάσει το έργο του γνωρίζουν πολύ καλά ότι υπάρχουν δυο Frank Miller. Ο υπερβολικά καλός Frank Miller και ο απλά υπερβολικός Frank Miller. Στην περίπτωση του ROBOCOP 2 δυστυχώς πήραμε την δεύτερη εκδοχή.

Όταν ο Miller παρουσίασε στην Orion Pictures την πρώτη εκδοχή του σεναρίου για το sequel του ROBOCOP οι παραγωγοί παίζει να έπαθαν ένα μικρό εγκεφαλικό. ‘Unfilmable’ χαρακτηρίστηκε και του ζητήθηκε να το ξαναγράψει και να το απλουστεύσει. Αν αναλογιστούμε ότι το ROBOCOP το 2 σε καμία περίπτωση δεν χαρακτηρίζεται από…μετριοφροσύνη αλλά και αν κρίνουμε από το ROBOCOP comic που κυκλοφόρησε λίγο καιρό αργότερα και που είχε τις ρίζες του σε αυτό το πρώτο σενάριο, τότε μπορούμε να πούμε ότι το στούντιο πήρε την σωστή απόφαση.

Στα τέλη των 80s ο Frank Miller συνεπαρμένος από την επιτυχία του είχε αρχίσει να ξεφεύγει αρκετά. Στα comics του οι χαρακτήρες και οι ιστορίες άρχισαν να περνούν σε δεύτερη μοίρα και πρωταγωνιστικό ρόλο έπαιρναν η υπερβολική και άκρως αιματηρή βία και χαρακτήρες-καρικατούρες που χαρακτηρίζονταν από στερεότυπα και μια εξαιρετικά macho αισθητική. Σε κάποια έργα του, όπως για παράδειγμα το Hard Boiled, αυτή η αισθητική έγραφε καλά όμως στα περισσότερα όχι και τόσο. Το ROBOCOP 2 είναι μια καλή γεύση από αυτή την υπερβολή που χαρακτήριζε τον Miller ως δημιουργό και μάλιστα μπορούμε να πούμε ότι είναι και μια αρκετά …σεμνή απεικόνιση της.

Το ROBOCOP 2 είναι τίγκα στην γραφική βία και φίσκα στα θανατικά. Κάποια είναι αρκετά πετυχημένα όπως για παράδειγμα η αλησμόνητη σκηνή όπου ο Cain για να τιμωρήσει έναν ρουφιάνο μπάτσο αποφασίζει να του κάνει μια …αυτοψία χωρίς αναισθητικό ενώ ο τελευταίος είναι ζωντανός όμως κάποια αλλά όχι και τόσο. Επίσης όλη αυτή η θανατίλα δεν έχει καμία σχεδόν επίδραση επάνω σου. Θυμάσαι πόσο πολύ σοκαρίστηκες όταν είδες για πρώτη φορά τον σαδιστή Clarence J. Boddicker και την συμμορία του από Καθάρματα να διαμελίζουν τον άτυχο Alex Murphy στην πρώτη του μέρα στην νέα του δουλεία ? Ε μην περιμένεις να βιώσεις κάτι ανάλογο εδώ.

Επίσης ο Miller δείχνει να αδυνατεί να μας συστήσει σε νέους κακούς που θα έχουν κάποια επίδραση επάνω μας. Ο Cain του Tom Noonan σε καμία περίπτωση δεν μπορεί να συγκριθεί με τον ανυπέρβλητο Boddicker του Kurtwood Smith και ας έχει το υπόβαθρο για να μας χαρίσει έναν δυνατό villain. Ο Cain παρουσιάζεται περισσότερο ως ηγέτης αίρεσης παρά ως ο τυπικός γκάνγκστερ-έμπορος ναρκωτικών. Σχεδόν σου θυμίζει έναν φουτουριστικό τζάνκι Charles Manson τον οποίο τα τσιράκια του τον βλέπουν ως αμείλικτη ζεν θεότητα. Δυστυχώς δεν περνάει ποτέ το ίδιο συναίσθημα και στον θεατή. Ακόμα πιο ανούσια είναι και η ‘συμμορία’ του που αποτελείται από την γλάστρα-γκόμενα του και από έναν εξαιρετικά ενοχλητικό πιτσιρικά-φονιά που έχει σοβαρά προβλήματα κοινωνικής συμπεριφοράς (και ένα βαλιτσάκι-όπλο) και ειλικρινά είναι ένας από τους πιο εκνευριστικούς, με την κακή έννοια, χαρακτήρες που έχω δει σε ταινία. Και το χειρότερο είναι ότι όταν πεθαίνει, δυστυχώς όχι με τον φριχτό τρόπο που θα του άξιζε, η ταινία έχει την ψευδαίσθηση ότι θα σε κάνει να νοιαστείς για την ‘τραγική’ μοίρα τούτου του ανήλικου μούλου που ήθελε στα 12 του να γίνει ο Εσκομπάρ της Delta City…

Αν με έπιανες και μου έλεγες ότι κάπου στο Hollywood υπάρχει κρυμμένη μια μυστική κόπια του ROBOCOP 2 στην οποία ο κεντρικός κακός δεν είναι ο Cain αλλά ο μούλος ο Clarence J. Boddicker ο οποίος τελικά δεν πέθανε στην πρώτη ταινία και οι επιστήμονες της OCP διατήρησαν τον εγκέφαλο του και τον τοποθέτησαν μέσα σε ένα τεράστιο ρομπότ τότε πολύ ευχαρίστως θα σου έλεγα…

raw.gif

 

Φυσικά σε αυτό το κομμάτι δεν φέρει την ευθύνη αποκλειστικά ο Miller μιας και τόσο οι ηθοποιοί όσο και ο σκηνοθέτης δεν μπορούμε να πούμε ότι διαπρέπουν. Δεν είναι σε καμία περίπτωση κακοί όμως δεν είναι και καλοί. Είναι απλά επαρκείς.

Γενικά μπορούμε να πούμε ότι το ROBOCOP 2 είναι μια συρραφή σκηνών από διάφορα comics του Miller. Υπάρχουν πάντως αρκετές καλές ιδέες μέσα στο σενάριο του . Το ναρκωτικό Nuke (μάλιστα ο Miller κάνει και ένα cameo ως ο ‘μάγειρας’ του Nuke!) και το τεράστιο ρομπότ που λειτουργεί με κίνητρο την πρέζα είναι μια αρκετά πρωτότυπη έμπνευση ενώ και η εξαγορά της Delta City από την πολυεθνική OCP μας δείχνει ένα αρκετά τρομαχτικό αλλά και πιθανό μέλλον. Επίσης η σάτιρα που έρχεται ξανά μέσα από τις φουτουριστικές – παλαβές διαφημίσεις και τα δελτία ειδήσεων είναι αρκετά πετυχημένη αν και δεν πιάνει τα καυστικά επίπεδα του Paul Verhoeven. Αυτή τη φορά έχουμε και αρκετές χιουμοριστικές σκηνές που βγάζουν γέλιο αν και μερικές από αυτές είναι μάλλον κάπως αμήχανες. Το να βλέπεις τον επαναπρογραμματισμένο ROBOCOP να κάνει κήρυγμα σε μια ομάδα μπέιζμπολ που αποτελείται από παιδάκια και που προσπάθησε πιο πριν να λεηλατήσει ένα κατάστημα υπό τις οδηγίες του προπονητή τους θα σου βγάλει μάλλον ένα αμήχανο γέλιο…

 

Το ίδιο ανόητη είναι και η σκηνή όπου η OCP δοκιμάζει τα νέα της ‘βελτιωμένα’ Cyborg που υποτίθεται ότι προορίζονται για να αντικαταστήσουν την αστυνομία αλλά και τον ίδιο τον ROBOCOP…

 

 

Είναι ξεκάθαρο ότι αυτή η σκηνή έχει μοναδικό σκοπό να σου προκαλέσει γέλιο και το καταφέρνει αυτό. Όμως σεναριακά πληγώνει την ταινία. Ποτέ μου δεν κατάλαβα γιατί μια εταιρεία όπως η OCP που έχει βγάλει ένα εξαιρετικά αποτελεσματικό μοντέλο αστυνόμευσης όπως είναι ο ROBOCOP αντί να πατήσει επάνω σε αυτό το πετυχημένο μοντέλο και να το εξελίξει αποφάσισε απλά να ξεκινήσει τα πειράματα από την αρχή με συνέπεια να έχουμε αυτά τα τραγικά αποτελέσματα… Σε καμία περίπτωση δεν το λες σωστό εταιρικό προγραμματισμό όλο αυτό το πράγμα.

Όμως η μεγαλύτερη ένσταση που έχω με την ιστορία του Miller είναι ο ίδιος ο ROBOCOP.

robocop-2

 

Το ROBOCOP του Paul Verhoeven ουσιαστικά ήταν μια φουτουριστική μεταφορά του Τέρατος του Φρανκενστάιν. Όπως είχα γράψει και στο προηγούμενο άρθρο ‘Στο τέλος ο Murphy μπόρεσε και νίκησε τον ‘προγραμματισμό’ του και θυμήθηκε τι σημαίνει να είσαι άνθρωπος. ‘Nice shooting, son, what’s your name?’ τον ρωτά ο γέρος πρόεδρος της OCP και εκείνος του απαντά ‘Murphy’ , σκάει ένα άκρως ανθρώπινο χαμόγελο και φεύγει για να συνεχίσει την υπηρεσία του. Ένα από τα πιο ιδανικά φινάλε που έχω δει σε ταινία. Και όμως αυτό δεν στερεί από την ταινία την τραγικότητα που την καθιστά τόσο σπουδαία. Ο Murphy μπορεί να θυμήθηκε την ανθρώπινη φύση του όμως σε καμία περίπτωση δεν μπορεί να επιστρέψει ολοκληρωτικά σε εκείνη. ‘They’ll fix you. They fix everything’ λέει στην πληγωμένη Lewis προς το φινάλε της ταινίας όμως αυτό δεν ισχύει απόλυτα και για τον ίδιο. Ξέρει ότι κανένας δεν μπορεί να τον ‘φτιάξει’ σε εκείνο που κάποτε ήταν. Και το αποδέχεται αυτό. Και κάπως έτσι ο Alex Murpy αποφασίζει να συνεχίσει την ζωή του ως ήρωας και ως πρότυπο.Ο Alex Murphy γίνεται ο ROBOCOP. ‘Και αυτό που περίμενα από τον Miller είναι να προχωρήσει την ψυχοσύνθεση του χαρακτήρα ένα βήμα παραπέρα. Να τον ‘αναβαθμίσει’. Όμως αυτό δεν γίνεται ποτέ.

Ο ROBOCOP του Miller δεν μου θυμίζει ένα άψυχο ρομπότ αλλά ούτε και έναν τραγικό άνθρωπο που προσπαθεί να διατηρήσει την λογική του, την ψυχή του, μέσα από μια τόσο ιδιαίτερη κατάσταση. Ο ROBOCOP του Miller απλά μου θύμισε ένα τυπικό ‘Superhero’ που περνάει την ημέρα του κάνοντας καλές πράξεις, σου λέει να μην παίρνεις ναρκωτικά και που εκφράζει μονάχα τα στοιχειώδη συναισθήματα χαράς και λύπης. ‘Bad language makes for bad feelings’… Αυτό προσωπικά για μένα στερεί από τον χαρακτήρα την τραγικότητα και την μοναδικότητα του. Ο ROBOCOP του Miller είναι απλά ένας ακόμη τυπικός και καλογυαλισμένος ήρωας. Εντελώς άστοχη ήταν και η σκηνή όπου ο Alex Murphy επανασυνδέεται με την γυναίκα του και στην συνέχεια την ξαποστέλνει στην ψύχρα. Αυτή η σκηνή δεν προσφέρει τίποτα το ουσιαστικό στην ψυχοσύνθεση του χαρακτήρα και μπήκε καθαρά για να αποτελέσει ένα φτηνό χτύπημα στο συναίσθημα του θεατή.

Σκηνοθετικά ο  Irvin Kershner κάνει επίσης μια καλογυαλισμένη και τυπική δουλειά. Μεταφέρει τις πολλές και παλαβές ιδέες του σεναριογράφου με επιτυχία , μας δίνει αρκετές δυνατές σκηνές δράσης και gore όμως ξεχνάει να τους προσδώσει ένταση και στυλ μιας και πολύ απλά δεν είναι σκηνοθέτης του επιπέδου του Paul Verhoeven. Αλλά κανείς δεν μπορεί να τον κατηγορήσει και για αυτό μιας και δεν υπάρχουν και πολλοί Paul Verhoeven επάνω σε τούτον τον πλανήτη.

Ο δικός μας Βασίλης Πολυδούρης δεν επέστρεψε ώστε να ντύσει με την επιβλητική μουσική του και το sequel και η απουσία του είναι αισθητή. Ο Peter Weller επέστρεψε στον ρόλο σήμα κατατεθέν του και μπορεί να έκανε άρτια δουλεία όμως αυτή τη φορά φαίνεται σαν κάτι να λείπει από την ερμηνεία του όμως είναι ο τελευταίος που φέρει ευθύνη για αυτό.

MPW-50127

Το ROBOCOP 2 βγήκε στις αίθουσες το καλοκαίρι του 1990, απέσπασε μετριότατες κριτικές και δεν είχε ιδιαίτερη επιτυχία στο Box Office. Το φιλμ επικρίθηκε για το μπερδεμένο αλλά ταυτόχρονα και αρκετά πεζό σενάριο και για το γεγονός ότι απέτυχε να αναβαθμίσει τον μύθο του χαρακτήρα στο επόμενο επίπεδο. Και είναι από εκείνες τις φορές που οι κριτικοί μάλλον είχαν απόλυτο δίκαιο. Το ROBOCOP 2 ήρθε για να επιβεβαιώσει ότι το μότο ‘The Bigger The Better’ δεν ισχύει στον κινηματογράφο.

Πάντως ,παρά τα αρκετά ψεγάδια του, το φιλμ των Kershner και Miller παραμένει μέχρι και σήμερα άκρως ψυχαγωγικό και παίρνει παράσημο τιμιότητας επειδή είναι από εκείνα τα λίγα sequels που θέλουν να σου δώσουν κάτι το πραγματικά καλό και όχι απλά να καπηλευτούν την αγάπη και την νοσταλγία σου για την πρώτη ταινία.

Μακάρι να μπορούσα να πω το ίδιο και για την συνέχεια του franchise. Όμως αυτό το  αρκετά ‘σκουριασμένο’ κεφάλαιο της ιστορίας του Alex Murphy, του μπάτσου που θυσιάστηκε και επέστρεψε στην ζωή σαν ένας μεταλλικός μεσσίας για να μας σώσει από τις αμαρτίες μας, θα το ανοίξουμε μια άλλη φορά.

 

Advertisements

One thought on “ROBOCOP 2 : Όταν ο Frank Miller είπε να ‘αναβαθμίσει’ τον ROBOCOP…

Add yours

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Blog στο WordPress.com.

ΠΑΝΩ ↑

Αρέσει σε %d bloggers: