WATERWORLD : Το να θεωρείσαι το ‘MAD MAX του Ωκεανού’ ίσως να μην είναι και τόσο κακό.

by Αντρέι Κοτσεργκίν

Το WATERWORLD του σκηνοθέτη Kevin Reynolds και του πρωταγωνιστή και παραγωγού Kevin Costner μας τοποθετεί σε έναν 21ο αιώνα όπου οι πάγοι των πόλων έχουν λιώσει ολοκληρωτικά και τα νερά έχουν καταπνίξει και το τελευταίο κομμάτι γης. Στα πρώτα δευτερόλεπτα της εισαγωγής κάνουμε την πρώτη μας γνωριμία με τον κεντρικό ‘ήρωα’ που είναι ένας εξαιρετικά μηδενιστής, απότομος και συμφεροντολόγος….γοργονάνθρωπος δίχως όνομα. Ο ‘The Mariner’ όπως τον αποκαλεί ο υπόλοιπος ‘φυσιολογικός’ κόσμος είναι ένας περιπλανώμενος, τυχοδιώκτης των ωκεανών που απλά προσπαθεί να ζήσει την ζωή του μακριά από τους ανθρώπους. Επίσης είναι ένας μεταλλαγμένος με βράγχια και μεμβράνες στα πόδια που του επιτρέπουν να ζει κάτω από το νερό. Αν μη τι άλλο μια εξαιρετικά χρήσιμη ικανότητα όταν ζεις σε έναν ‘Υδάτινο Κόσμο’.

Η πρώτη μας επαφή με τον ‘The Mariner’ είναι όταν τον βλέπουμε να κατουράει σε ένα πλαστικό κουτί στην συνέχεια να πετάει τα ίδια του τα ούρα σε ένα μηχάνημα, να τα φιλτράρει χειροκίνητα μετατρέποντας τα σε καθαρό γάργαρο νεράκι και να τα … πίνει. Βλέποντας ως πιτσιρικάς για πρώτη φορά την ταινία η πρώτη μου σκέψη ήταν ‘γιατί ο τύπος απλά δεν φιλτράρει το θαλασσινό νερό και προτιμά να πίνει τα ίδια του τα ούρα ? Γιατί ένα μηχάνημα που φιλτράρει τα ούρα και τα μετατρέπει σε πόσιμο νερό δεν μπορεί να φιλτράρει και το αλάτι από το νερό της θάλασσας ? Πως ακριβώς λειτουργεί όλο αυτό το πράγμα ?‘. Το WATERWORLD απλά ΔΕΝ μπαίνει ποτέ στον κόπο να σου απαντήσει σε όλα αυτά αλλά και σε όλα τα υπόλοιπα ερωτήματα που προκύπτουν στην συνέχεια. Και μόλις αποδεχτείς το χάος, την υπερβολή, τα κενά και την παράνοια που χαρακτηρίζουν αυτή την ταινία τότε και μόνο τότε θα αρχίσεις να την απολαμβάνεις και να την εκτιμάς για αυτό που είναι…

 

 

 

‘To MAD MAX του Ωκεανού’ και ‘μια από τις μεγαλύτερες εισπρακτικές αποτυχίες στην ιστορία του κινηματογράφου’. Κάπως έτσι έχει μείνει χαραγμένο στην μνήμη μας το φιλμ των Kevin Reynolds και Kevin Cosnter και η αλήθεια είναι ότι ο πρώτος χαρακτηρισμός έχει κάποιες πολύ στερεές βάσεις. Το δεύτερο πάντως είναι μύθος.

Ναι το WATERWORLD κόστισε γύρω στα 172 εκατομμύρια για να φτιαχτεί και αν προσθέσουμε τα έξοδα της προώθησης και διανομής το μπάτζετ ξεπέρασε τα 200 μύρια. Και όμως παρά την κοινή πεποίθηση ότι το φιλμ ήταν ένα τεράστιο ‘flop’ στην πραγματικότητα η ταινία όχι  μόνο ρέφαρε το μπάτζετ της αλλά χάρη στις πωλήσεις VHS –DVD και στα τηλεοπτικά δικαιώματα με το πέρασμα του χρόνου κατέληξε να είναι και αρκετά επικερδής. Μάλιστα η Universal κατασκεύασε και τρία θεματικά πάρκα στο Hollywood, την Ιαπωνία και την Σιγκαπούρη τα οποία στηρίζονται στην θεματολογία της ταινίας και μέχρι και σήμερα εξακολουθούν να αποφέρουν κέρδος στο στούντιο.

Ναι το WATERWORLD πέρασε μέσα από μια πραγματική Κόλαση παραγωγής. Έγιναν τεχνικά λάθη, τα σκηνικά του πλωτού στούντιο καταστράφηκαν σχεδόν ολοσχερώς λόγο ενός τυφώνα, το σενάριο πέρασε κυριολεκτικά μέσα από μύρια κύματα, ο εγωιστής Kevin Costner κόντεψε να πνιγεί στα γυρίσματα και αφού σώθηκε συνέχισε την άτυπη ‘παράδοση’ που είχε να πλακώνεται και να διαφωνεί με τον σκηνοθέτη Kevin Reynolds ως προς το ύφος και το δημιουργικό κομμάτι της ταινίας (κάτι που είχε συμβεί και στην προηγούμενη συνεργασία τους στο κλασσικό πλέον Robin Hood: Prince of Thieves), ο σκηνοθέτης μην αντέχοντας άλλο να του ζαλίζουν τα αρχίδια αποχώρησε πριν η ταινία ολοκληρωθεί με αποτέλεσμα να την τελειώσει ο ίδιος ο Costner και γενικά πρόκειται για πραγματικό θαύμα που το WATERWORLD όχι μόνο δεν καταποντίστηκε αλλά βρήκε τον δρόμο για τις αίθουσες το καλοκαίρι του 1995.

Και όμως παρόλα αυτά η ταινία τα έβγαλε τα λεφτά της και ας χαρακτηρίστηκε ειρωνικά από τους κριτικούς ως ‘Fishtar‘ και ‘Kevin’s Gate’ οι οποίοι την σύγκριναν τότε με πραγματικά τεράστια κινηματογραφικά ‘flops’ όπως ήταν τα Ishtar και Heaven’s Gate.

Και τώρα που λύσαμε αυτή την μικρή ιστορική κινηματογραφική παρεξήγηση ήρθε η ώρα να επιστρέψουμε στον χαρακτηρισμό περί ‘MAD MAX του Ωκεανού’ που όπως είπαμε πριν κρύβει μια μεγάλη δόση αλήθειας.

water

 

Το τελικό σενάριο του WATERWORLD μπορεί να φέρει τις υπογραφές των Peter Rader και του ,γνωστού μας από την τριλογία του RIDDICK, σεναριογράφου και σκηνοθέτη David Twohy όμως στηρίζεται επάνω σε ένα προσχέδιο που είχε γράψει ο Rader πίσω στα 80s.

‘Το 1986 είχα μια συνάντηση με τον παραγωγό Brad Krevoy ο οποίος μου πρότεινε να γράψω μια αντιγραφή (‘Rip-off’) του MAD MAX’. Αν μη τι άλλο ο Rader στις δηλώσεις του ήταν απόλυτα ειλικρινής σχετικά με τις προθέσεις τους. Οι οποίες πάντως ήταν απόλυτα λογικές. Οι δυο ταινίες MAD MAX των George Miller και Mel Gibson με την σκληρή, δερμάτινη, βίαια και παλαβή post-apocalyptic αισθητική τους στιγμάτισαν και όρισαν τα 80s. Οι κινηματογράφοι της εποχής κατακλύστηκαν από ταινίες – ξεδιάντροπες αντιγραφές του MAD MAX που στην πλειοψηφία τους ήταν κάκιστης ποιότητας. Ταινίες με τρελαμένους και βίαιους χαρακτήρες που ντύνονταν με πρόκες και δερμάτινα ρούχα και γεμάτες με κασκαντέρ που δεν δίσταζαν να συγκρούονται με τα αυτοκίνητα τους στις ερήμους. Όμως ο Rader αν και ήθελε να επωφεληθεί από την ‘μόδα’ που ξεκίνησε ο George Miller ταυτόχρονα οραματιζόταν να δώσει στο κοινό και κάτι το διαφορετικό. Και κάπως έτσι εμπνεύστηκε τον ‘Υδάτινο Κόσμο’ του.

Όταν μοιράστηκε το υγρό όραμα του με τον παραγωγό Brad Krevoy η ανταπόκριση του δεύτερου ήταν ‘Είσαι τρελός ? Αυτό θα μας κοστίσει τουλάχιστον 5 εκατομμύρια για να φτιαχτεί !’. Τελικά όπως είδαμε κόστισε κάτι παραπάνω…

Η αλήθεια είναι ότι από το αρχικό σενάριο του Rader ελάχιστα πράγματα διασώθηκαν. Τα περισσότερα πνίγηκαν κάπου ανάμεσα στις παρεμβάσεις των παραγωγών, του σκηνοθέτη, του μεγαλομανή πρωταγωνιστή αλλά και των υπολοίπων σεναριογράφων που πέρασαν για να δώσουν ένα ‘χεράκι’. Μάλιστα στην όλη διαδικασία μπλέχτηκε μέχρι και ο, γνωστός σε όλους πλέον χάρη στους AVENGERSJoss Whedon ο οποίος μέσα από μια πρόταση περιέγραψε λακωνικά αλλά και πολύ εύστοχα την όλη παράνοια της παραγωγής. ‘Βρισκόμουν εκεί για εφτά ολόκληρες εβδομάδες και δεν κατόρθωσα τίποτα απολύτως’. Και συμπλήρωσε : ‘Είχαμε μια ταινία όπου ο πρωταγωνιστής έχει βράγχια και μπορούσε να κινείται και να αναπνέει κάτω από το νερό και όμως τα τελευταία 40 λεπτά τον βλέπουμε να περιπλανιέται στην ξηρά. Το είπα σε όλους ότι θα μπορούσαμε να κάνουμε κάτι cool με αυτό αλλά κανείς δεν άκουγε…‘.

Το 1992 ύστερα από 6 ή 7 προσχέδια το στούντιο αποφάσισε να αντικαταστήσει τον Rader με τον David Twohy επειδή πολύ απλά ο πρώτος είχε ‘καεί‘ από την όλη διαδικασία. Πάντως μέσα σε αυτά τα προσχέδια υπήρχαν μερικές αρκετά δυνατές και ιδιαίτερες ιδέες όπως για παράδειγμα ότι οι διάφορες πλωτές κοινότητες θα χρησιμοποιούσαν πουλιά για να επικοινωνούν μεταξύ τους ενώ ο κεντρικός κακός θα ήταν κάτι σαν ένας δυστοπικός Καλιγούλας που θα είχε μέσα στο υπερωκεάνιο – βασίλειο του έναν … άλογο ως κατοικίδιο. Αρκετά πιο έξυπνο και λογικό ήταν και το εναλλακτικό φινάλε της ταινίας που θα έβαζε τους πρωταγωνιστές να βρουν ένα μικρό κομμάτι ξηράς μέσα στο απέραντο χάος του ωκεανού, πατώντας για πρώτη φορά σε στερεό έδαφος οι ήρωες θα ανακάλυπταν μια πέτρινη πλάκα που θα τους αποκάλυπτε ότι βρίσκονται στο όρος Έβερεστ. Η αυθεντική ιδέα πίσω από το WATERWORLD θύμιζε περισσότερο ένα σπαγγέτι-γουέστερν στο νερό. Όμως τελικά εξελίχθηκε σε κάτι το εντελώς διαφορετικό, πιο υπερβολικό και σαφέστατα πιο ακριβό.

Σαν ταινία το WATERWORLD έχει αρκετά ψεγάδια και πολλά από αυτά είναι ιδιαίτερα χτυπητά. Κατά τραγική ειρωνεία οι χαρακτήρες δεν έχουν βάθος και το σενάριο είναι εντελώς υποτυπώδες , γεμάτο τρύπες που μπάζουν νερά και πατάει ξεδιάντροπα επάνω στην φόρμα που έθεσε το MAD MAX. Ο ‘The Mariner’ είναι ένας ακόμη περιπλανώμενος αντί-ήρωας που με το απίστευτα cool σκάφος του πλέει μέσα σε έναν κατεστραμμένο , επικίνδυνο και παλαβό κόσμο που αντί για μια ατελείωτη και καυτή έρημο-wasteland είναι ένας αχανής-υδάτινος κόσμος όπου ο χειρότερος εχθρός σου δε είναι η πείνα και η δίψα, η εξαθλίωση ή τα τεράστια τέρατα που κατοικούν στα βάθη του ωκεανού αλλά οι ίδιοι οι άνθρωποι που λόγο της τραγικής τους κατάστασης θα κάνουν τα πάντα για να επιβιώσουν. Και ως συνήθως ο πρωταγωνιστής εκεί που δείχνει ότι το μοναδικό πράγμα που επιθυμεί είναι να ξεφύγει όσο το δυνατόν πιο μακριά γίνεται από αυτούς τους ανθρώπους καταλήγει να γνωρίσει τα μοναδικά δυο άτομα για τα οποία δείχνει να νιώθει μια συμπάθεια και στο τέλος καταλήγει να τα προστατεύει με αυτοθυσία. Φυσικά το πρώτο άτομο είναι μια γυναίκα με την οποία φαίνεται αρχικά να μισούνται όμως στο τέλος καταλήγουν να δεσμεύονται από μια ερωτική έλξη και φυσικά το δεύτερο άτομο είναι ένα κοριτσάκι που υπόσχεται σαν ένας ακόμη post-apocalyptic ‘Μεσσίας’ να φέρει την μυθική ξηρά πίσω στους ανθρώπους, χάρη σε έναν χάρτη τατουάζ που έχει στην πλάτη της. Πρόσθεσε σε όλα αυτά και έναν εξαιρετικά γραφικό αλλά και άκρως απολαυστικό wannabe μονάρχη-Villain και το φινάλε όπου ο ‘Mariner’ αν και έχει μάθει τι σημαίνει να είσαι άνθρωπος αποφασίζει όπως και να χει να επιστρέψει στον μοναχικό υδάτινο κόσμο του επειδή εκεί νιώθει σαφώς πιο άνετα με τον εαυτό του και έχεις τον ορισμό του ‘MAD MAX στο νερό’.

Και ειλικρινά δεν υπάρχει τίποτα το μεμπτό σε αυτό.

Το WATERWORLD παρά τα θέματα του έχει αρκετές αξιομνημόνευτες σκηνές , πρακτικά εφέ που παραμένουν εξαιρετικά μάχιμα και σου δίνει ένα επιβλητικό και αρκετά μακάβριο και παλαβό σύμπαν. Σε κάνει να βλέπεις τον ατελείωτο ωκεανό νιώθοντας τρόμο για τα τέρατα που κατοικούν εκεί μέσα όμως ταυτόχρονα σε κάνει να αισθανθείς δέος βλέποντας τις βυθισμένες πόλεις και τα μυστικά που κρύβουν στον πάτο του για τον κάποτε ένδοξο πολιτισμό μας ο οποίος βυθίστηκε τόσο άδοξα εξαιτίας της ματαιοδοξίας και των λαθών μας. Είναι μια ταινία που θα σε βάλει να σαλπάρεις με ανοιγμένα τα πανιά προς το άγνωστο, είναι μια ταινία που θα σε βάλει να παζαρεύεις με ανώμαλους περιπλανώμενους εμπόρους ώστε να εξασφαλίσεις μια …ντοματιά και κομμάτια από χαρτί που κρύβουν μέσα τους λέξεις τις οποίες δεν μπορείς να διαβάσεις όμως που παραμένουν εξαιρετικά πολύτιμες. Επίσης είναι μια ταινία που θα σε αναγκάσει να ρίχνεις συνέχεια κλεφτές ματιές προς κάθε κατεύθυνση ώστε να σιγουρευτείς ότι δεν σε παραμονεύει κάνας Μπάσταρδος ‘Καπνιστής‘ που έχει σκοπό να πάρει όλα σου τα πολύτιμα υπάρχοντα και πιθανότατα να σε στείλει πρόωρα στον πάτο του ωκεανού για να γίνεις τροφή για τα μεγάλα ψάρια…

smoke

Όπως και το σενάριο έτσι και οι χαρακτήρες του WATERWORLD δεν κρύβουν καμία τεράστια ουσία μέσα τους όμως και πάλι καταλήγουν να κάνουν την δουλεία τους μια χαρά. Ο Kevin Costner έχει τον αέρα του μοναχικού και απολίτιστου αντί-ήρωα και θα σου δημιουργήσει ανάμικτα συναισθήματα συμπάθειας και αντιπάθειας. Η γοητευτική και εξωτική Jeanne Marie Tripplehorn χωρίς να ξεχωρίζει σαν δυναμικός χαρακτήρας δεν περιορίζεται σε ρόλο γλάστρας και συνεισφέρει στην πλοκή αποτελώντας σημείο έλξης για τον μοναχικό και αγροίκο ‘Mariner’ αλλά και μητρικό πρότυπο για την μικρή ‘Μεσσία’ Enola την οποία υποδύθηκε πολύ ωραία η Tina Majorino που σε μερικά σημεία με την παιδιάστικη συμπεριφορά της θα σου σπάσει τα αρχίδια όμως σε άλλα θα σου ραγίσει την καρδιά με την αθωότητα της. Απολαυστικός είναι και η σκατόφατσα ο Kim Coates που κάνει μια εμφάνιση στον ρόλο ενός πολύ γλοιώδη και σεξουαλικά στερημένου περιπλανώμενου έμπορα ενώ κάνει και ένα cameo ένας νεαρός και σχετικά άγνωστος τότε Jack Black !

Όμως για μένα ο καλύτερος και με διαφορά χαρακτήρας του WATERWORLD θα είναι πάντα ο ‘καπνιστής Deacon’ του Dennis Hopper.

war

Ο Deacon μπορεί αρχικά να θυμίζει έναν post-apocalyptic τρελαμένο δικτάτορα όμως μονάχα τρελός δεν είναι. Ο Deacon απλά καταλαβαίνει ότι ο κόσμος στον οποίον ζει απαιτεί σκληρά και δραστικά μέτρα που ξεπερνάνε την λογική που κάποτε είχε θεσπίσει ο ‘πολιτισμένος’ κόσμος. Ο Deacon είναι ένας τύπος που έχει μαζέψει ένα τσούρμο από εντελώς ηλίθιους αλλά και άκρως πρόθυμους και επικίνδυνους τύπους και τους χειραγωγεί με άρτο και θεάματα ώστε να τον υπηρετούν. Ναι τον τρέμουν επειδή καμία φορά είναι αμείλικτος απέναντι τους όμως ταυτόχρονα τον λατρεύουν σαν Θεό, και ας αυτοχαρακτηρίζεται ο ίδιος ως ‘Διάκονος’, επειδή τους προσφέρει … τσιγάρα Black Death και ουίσκι Jack Daniels τα οποία φαίνεται να έχει στην κατοχή του σε εξαιρετικά μεγάλες ποσότητες. Όπως και να το κάνουμε το να ζεις σε έναν κόσμο γεμάτο αλμυρό νερό όπου οι άνθρωποι αναγκάζονται να ανακυκλώνουν τα ίδια τους τα ούρα και εσύ να πίνεις JD και να καπνίζεις όλη μέρα είναι ένα πολύ ισχυρό δέλεαρ ώστε να σκύψεις το κεφάλι και να υποκλιθείς στον Deacon. Και ναι το WATERWORLD έχει την καλύτερη ‘τοποθέτηση προϊόντος’ που έχω δει σε ταινία.

Η αλήθεια είναι ότι σαν χαρακτήρας ο Deacon δεν είναι ιδιαίτερα καλογραμμένος και ποτέ δεν κατανοείς τα κίνητρα του.  ‘Dry land is not just our destination, it is our destiny!’ αυτό είναι το μότο του και εκεί στηρίζει το σενάριο όλη του την ύπαρξη. Είναι απλά ένας ακόμη γραφικός Κακός που συναντάμε σε μια post-apocalyptic ταινία. Όμως η άκρως υπερβολική και εκκεντρική ερμηνεία του Dennis Hopper καταλήγει τόσο απολαυστική που στο τέλος απλά αγνοείς όλα αυτά τα κενά. Και γίνεται ακόμα πιο υπερβολική και εκκεντρική όταν ο ίδιος καταλήγει να χάσει το μάτι του…

 

 

Για αυτή του την ερμηνεία ο Hopper κέρδισε το Χρυσό Βατόμουρο. Ήταν τόσο κακή η ερμηνεία του ? Πιθανότατα ναι. Όμως σίγουρα ήταν ακριβώς όσο γραφική χρειαζόταν να είναι για τα δεδομένα μιας τέτοιας ταινίας και για μένα ο ‘Διάκονος’ του μπαίνει στο πάνθεον των post-apocalyptic Κακών κάπου ανάμεσα στον ‘Δούκα της Νέας Υόρκης’ του Escape From New York και στον ‘Αγιατολάχ του Rock’N’Roll’ Λόρδο Humungus του MAD MAX 2 : The Road Warrior.

Δυστυχώς δεν μπορούμε να ισχυριστούμε το ίδιο και για τον ‘ναύτη’ του Kevin Costner που απέτυχε να μας δώσει έναν αξιομνημόνευτο αντί-ήρωα όπως έκανε κάποτε ο Mel Gibson με τον ΄τρελό’ Max του. Πάντως και οι δυο χαρακτήρες μοιράζονται ένα κοινό χαρακτηριστικό. Και οι δυο τους ενώ ζούνε σαν νομάδες και θεωρούνται απόκληροι στην πραγματικότητα είναι οι μόνοι λογικοί τύποι σε έναν κόσμο που μαστίζεται από την παράνοια. Είναι δυο σιωπηλοί παρατηρητές της κατάντιας και της εξαθλίωσης του ανθρώπινου γένους….

waterworld-original-uk-quad-film-poster-kevin-costner-jeanne-tripplehorn-95-2037-p

Το WATERWORLD δίχασε τους κριτικούς στην εποχή του και χαρακτηρίστηκε από αρκετούς ως ο ‘υγρός τάφος’ της πολύ πλούσιας μέχρι τότε καριέρας του Kevin Costner. Η αλήθεια είναι ότι αυτή την ‘τιμή’ θα αποκτούσε μερικά χρόνια αργότερα το εντελώς αποτυχημένο, απ’όλες τις απόψεις, The Postman το οποίο παραλίγο να σκοτώσει για τα καλά την καριέρα του Costner τόσο ως ηθοποιού όσο και ως σκηνοθέτη και παραγωγού. Σίγουρα θα ήταν η τελευταία φορά που ένα μεγάλο στούντιο του εμπιστευόταν ένα μεγάλο μπάτζετ για να εκπληρώσει κάποιο από τα ‘οράματα’ του. Και μπορεί τελικά ο Costner να έκανε ένα κάπως αξιόλογο comeback σαν ηθοποιός όμως η καριέρα του δεν ήταν ποτέ ξανά η ίδια.

Το να καταλήξεις από το οσκαρικό, επιτυχημένο και εξαιρετικό Dances With The Wolves στα WATERWORLD και The Postman ναι σίγουρα ήταν ένα τρομερό πισωγύρισμα. Όμως αυτό δεν σημαίνει ότι WATERWORLD δεν είχε και πολλά καλά στοιχεία σαν ταινία. Για μένα το να βλέπω τον ‘Mariner’ να περιπλανιέται με το φοβερό σκάφος του ανάμεσα σε πλωτές πόλεις, να κολυμπάει σε ερείπια ξεχασμένων πόλεων, να χρησιμοποιεί τον εαυτό του ως δόλωμα για να ψαρέψει πελώρια τέρατα, να ανατινάζει υπερωκεάνια και ναι διάολε να πίνει τα ανακυκλωμένα του ούρα, είναι ότι πρέπει για την καλοκαιρινή μου κινηματογραφική ψυχαγωγία. Όσα χρόνια και αν περάσουν αυτή η ταινία δεν πρόκειται να πνιγεί ποτέ και ας μπάζει νερά από παντού.

Τώρα σχετικά με το The Postman αυτό το πονεμένο post-apocalyptic κεφάλαιο της ιστορίας του Kevin Costner θα το ανοίξουμε μια άλλη φορά

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Δημιουργήστε ένα δωρεάν ιστότοπο ή ιστολόγιο στο WordPress.com.

ΠΑΝΩ ↑

Αρέσει σε %d bloggers: