DEEP RISING : 20.000 Λεύγες κάτω από την θάλασσα παραμονεύουν τεράστια σαρκοβόρα πλοκάμια…

by Αντρέι Κοτσεργκίν 

Στα τιμημένα 90s οι ταινίες δράσης, τρόμου και επιστημονικής φαντασίας είχαν αναπτύξει ένα έντονο φετίχ με το concept ‘ομάδα σκληροτράχηλων τυχοδιωκτών εντοπίζει στην μέση του ωκεανού ένα εγκαταλελειμμένο τεράστιο πλοίο. Οι macho τυχοδιώκτες κάνουν το μοιραίο λάθος να επιβιβαστούν επάνω στο πλοίο. Μετά από λίγο εμφανίζονται τρομερά τέρατα ή αιμοβόρα φαντάσματα ή εχθρικοί εξωγήινοι ή και τίποτα Cyborgs ενίοτε, και κοσμάκης αρχίζει να πεθαίνει με τους πιο φριχτούς τρόπους…’. Και ξέρετε κάτι ? Αυτό το concept γαμούσε. Ναι σίγουρα πατούσε επάνω στην πετυχημένη συνταγή του πρώτου ALIEN και οι περισσότερες από αυτές τις ταινίες δεν το κάνανε με την ίδια καλλιτεχνική αξία. Όμως όπως και να χει στην πλειοψηφία τους ήταν άκρως ψυχαγωγικές ! Και σε αυτό ακριβώς το είδος ταινιών ανήκει το τίμιο DEEP RISING.

dp

 

Μια ομάδα νταήδων μισθοφόρων εισβάλει σε ένα κρουαζιερόπλοιο, το όποιο έχει ακινητοποιηθεί και πλέει ακυβέρνητο κυριολεκτικά στην μέση του πουθενά , με σκοπό να ληστέψουν το χρηματοκιβώτιο του και στην συνέχεια να το βυθίσουν με τορπίλες. Όλα αυτά κατόπιν συνεννόησης με τον λεχρίτη ιδιοκτήτη ο οποίος θέλει να εισπράξει τα λεφτά της ασφάλειας. Ανεβαίνοντας επάνω στο πλοίο οι μισθοφόροι διαπιστώνουν ότι  τόσο το πλήρωμα όσο και οι πολυάριθμοι επιβάτες του πλοίου έχουν εξαφανιστεί από προσώπου γης ωκεανού. Πάνω που οι τσαντισμένοι μισθοφόροι ετοιμάζονται να πλακωθούν μεταξύ τους ξαφνικά ανακαλύπτουν τεράστιες κηλίδες από αίμα και κάπου εκεί το μεγάλο φαγοπότι ξεκινάει…

Το σενάριο του DEEP RISING είναι λακωνικό, οι χαρακτήρες του είναι τίγκα στο στερεότυπο και την υπερβολή, οι διάλογοι είναι απλά γραφικές macho ατάκες που πετιούνται πέρα δώθε σαν μπαλάκι του πινγκ πονγκ ενώ και τα εφέ της ταινίας δεν ήταν τίποτα το ιδιαίτερα αξιόλογο ακόμα και για τα δεδομένα της εποχής. Το καλλιτεχνικό βάθος της ‘Κρουαζιέρας χωρίς επιστροφή’ είναι πιο ρηχό και από το νερό που βάζω στο πιατάκι του γάτου μου. Και όμως δεν υπάρχει τίποτα το μεμπτό σε αυτό.   Η ταινία ουσιαστικά είναι ένα B-Movie αξίας 45 εκατομμυρίων δολαρίων που ο μοναδικός της σκοπός είναι να σε κάνει να περάσεις καλά βλέποντας τεράστια τέρατα-πλοκάμια να καταβροχθίζουν ανθρώπους κάπου στην μέση του ωκεανού και να γεμίζουν τα παγωμένα νερά του με σαπισμένα απομεινάρια σκελετών. Και αυτό το κάνει υπέροχα.

Τα CGI εφέ του DEEP RISING μπορεί να μην ήταν ιδιαίτερα θεαματικά όμως κάνανε μια χαρά δουλεία στο να μας παρουσιάσουν μερικά από τα πιο απεχθή τέρατα που έχουμε δει σε ταινία. Γλιτσιασμένα, αιμοβόρα, ύπουλα και με τεράστια δόντια. Και το χειρότερο απ’όλα είναι ότι αυτά τα δόντια δεν τα είχαν καν ανάγκη μιας και ουσιαστικά αυτά τα πλάσματα σε καταπίνανε αμάσητο και μετά απλώς περιμένανε να σε …χωνέψουν και στο τέλος ξερνάγανε τα οστά σου σε καμία γωνία του πλοίου. ‘They eat you, right ?’ ρωτάει ένας από τους χαρακτήρες έναν άλλον.  ‘No, they drink you. They drink you alive. Sucking all the fluids out of the body before excreting the skeletal remains.’ του απαντά εκείνος. Πραγματικά παίζει να ναι από τους πιο φριχτούς τρόπους με τους οποίους μπορεί να πεθάνει κάποιος σε μια ταινία…

Ο σκηνοθέτης του DEEP RISING, Stephen Sommers, μπορεί σε καμία περίπτωση να μην είναι ο ορισμός του σκεπτόμενου και αρτιστικού σκηνοθέτη όμως ο τύπος ξέρει πως να σου χαρίζει κάφρικες, ανέμελες και ψυχαγωγικές σκηνές δράσης. Και ναι μπορεί μερικές από αυτές να είναι κάπως γραφικές όπως για παράδειγμα στο intro της ταινίας που βλέπουμε μια άτυχη κυρία να κάνει το μοιραίο λάθος να κρυφτεί μέσα σε μια τουαλέτα ,όταν τα πλάσματα εισβάλλουν για πρώτη φορά στο πλοίο ,και ένας από τους πεινασμένους επισκέπτες του βυθού την γραπώνει μέσα από την σωλήνα της λεκάνης και…την συνέχεια μπορείς να την φανταστείς και μόνος σου… όμως και πάλι φαντάζουν εξαιρετικά διασκεδαστικές.

‘Χορταστικές’ ήταν και όλες οι σκηνές όπου τα πλάσματα μασαμπουκιάζουν και χωνεύουν τους ανθρώπους ενώ εξίσου απολαυστικές ήταν και οι σκηνές όπως αυτή που βλέπουμε τους μισθοφόρους μας να ανακαλύπτουν για πρώτη φορά τι απέγιναν οι επιβάτες του πλοίου αλλά και όταν συναντάνε από κοντά την… μαμά των τεράτων η οποία είχε μερικές μικρές πινελιές από Λάβκραφτ και Κθούλου

 

Το cast του DEEP RISING μπορεί να μην χαρακτηρίζεται από υποκριτικό βάθος και ποιότητα όμως αποτελούνταν από μερικές άκρως χαρακτηριστικές και αγαπητές 90s μορφές. Καταρχήν έχεις τον … ‘γιατρό Andy Brown’ εκείνης της μικρής επαρχιακής πόλης σε εκείνη την χαλαρή δραματική σειρά που έπαιζε κάποτε τα μεσημέρια στο STAR. Ο Treat Williams μπορεί να μην είναι κάνας ιδιαίτερα ταλαντούχος ηθοποιός και να απέχει έτη φωτός από τον τυπικό μας action ήρωα όμως μπορείς να ταυτιστείς με τον χαρακτήρα του. Ο τύπος ουσιαστικά είναι ένας τυχοδιώκτης όπως και όλοι οι υπόλοιποι χαρακτήρες της ταινίας όμως επειδή αντίθετα με τους υπόλοιπους έχει και μερικές αρχές καταλήγει να λειτουργεί ως ο αντί-ήρωας της υπόθεσης.

Όλα τα λεφτά είναι και τα λαμόγια οι μισθοφόροι οι οποίοι πέρα από το γεγονός ότι κρατάνε κάτι γαμάτα φουτουριστικά, mini-guns, κινεζικής κατασκευής, τους ενσαρκώνουν και κάτι λατρεμένες σκατόφατσες του ‘μέτριου’ 80s και 90s κινηματογράφου. Έχουμε τον μακαρίτη τον ‘Kano‘, από το πρώτο Mortal Kombat, Trevor Goddard ο οποίος φαντάζει όπως πάντα εξαιρετικά αντιπαθής, μπουνταλάς αλλά και απειλητικός. Έχουμε παντελώς άγνωστο τότε Djimon Hounsou ο οποίος ευτυχώς δυο χρόνια μετά βρήκε έναν ρόλο στον ‘Μονομάχο‘ του Ridley Scott και έχτισε την καριέρα του. Έχουμε τους πάντα τίμιους Jason Flemyng και Cliff Curtis. Έχουμε την ανωμαλόφατσα τον Kevin James O’Connor να προσφέρει τις ενοχλητικές αλλά ταυτόχρονα και απαραίτητες για κάθε ανάλογη ταινία της εποχής, ‘κωμικές νότες’. Διάολε μέχρι και τον Δόκτωρ Chilton από την ‘Σιωπή των Αμνών’ συναντάμε να διαπρέπει για ακόμη μια φορά στον ρόλο του γλοιώδη και συμφεροντολόγου μούλου !  Και φυσικά έχουμε την τεράστια μορφή που ακούει στο όνομα Wes Studi στον ρόλο του αρχηγού των μισθοφόρων. Ένας ηθοποιός που πέρα από το άγριο και ιδιαίτερο παρουσιαστικό του κατά καιρούς μας έχει χαρίσει αξιομνημόνευτος ρόλους σε καλές αλλά και κακές αγαπημένες ταινίες όπως είναι τα Dances With Wolves, The Last of the Mohicans και φυσικά στην αγαπημένη cult-video game σαβούρα που ακούει στο όνομα Street Fighter.

Δεν γίνεται να μην αποδώσω φόρο τιμής και στην συγκλονιστική Famke Janssen η οποία μπορεί να μην είχε γίνει ακόμα γνωστή ως η Jean Grey των κινηματογραφικών X-MEN όμως σίγουρα μαγνητίζει το βλέμμα σου με την ομορφιά και το κόκκινο φόρεμα της. Ερμηνευτικά μπορεί να μην κάνει παπάδες όμως σε θέμα εμφάνισης, τσαμπουκά και γοητείας παίζει μπαλίτσα.

dp2

 

Αξίζει να σημειωθεί ότι Williams και Janssen δεν ήταν οι πρώτες επιλογές για το πρωταγωνιστικό δίδυμο. Αρχικά είχαν ακουστεί τα σαφώς πιο λαμπερά ονόματα των Harisson Ford και Claire Forlani (επίσης εξαιρετικά γοητευτική γυναίκα !) όμως όταν τους έριξαν άκυρο και οι δυο το μπάτζετ της ταινίας έφαγε αρκετές περικοπές. Πάντως σε γενικές γραμμές το πρωταγωνιστικό δίδυμο έκανε μια χαρά δουλεία καθώς σε μια ταινία η οποία ουσιαστικά αποτελείται από χαρακτήρες – λαμόγια κατορθώνουν και οι δυο τους να φαντάζουν εξαιρετικά συμπαθείς !

Όπως και να χει ακόμα και αυτά τα 45 εκατομμύρια που κόστισε η ταινία του Stephen Sommers δεν μπόρεσε να τα ρεφάρει μιας και μετά βίας μπόρεσε να συγκεντρώσει 11,2 εκατομμύρια σε εισπράξεις. Η πλειοψηφία των κριτικών έθαψε την ταινία χαρακτηρίζοντας την ως μια ακόμη αντιγραφή του ALIEN, αυτή τη φορά στο νερό, και ως ένα B-Movie με το μπάτζετ μιας …A-Movie. Εδώ που τα λέμε δεν είχαν και άδικο. Ο διαβόητος κριτικός Roger Ebert δεν δίστασε μάλιστα να την βάλει στην λίστα με τις πιο ‘μισητές’ του ταινίες !

dp3

 

Το DEEP RISING σε καμία περίπτωση δεν είναι ο ορισμός του ποιοτικού σινεμά. Διάολε δεν είναι καν πρωτότυπο ακόμα και σε αυτό που κάνει. Όμως είναι μια τίμια ταινία που ποτέ δεν σου λέει ψέματα για τις προθέσεις της. Ποίες είναι αυτές οι προθέσεις ? Να ρίξει μέσα σε ένα κρουαζιερόπλοιο μια ομάδα από Καθάρματα και τα να τα βάζει να προσπαθούν να επιβιώσουν από έναν αρχέγονο Τρόμο της αβύσσου ,που θέλει να τους κάνει μεζέ, πυροβολώντας τον με κινέζικα mini-guns και αποφεύγοντας τον με τζετ σκις. Στα 90s μου αρκούσε όλο αυτό για την καλοκαιρινή μου ψυχαγωγία. Και σήμερα εν έτη 2017 δεν έχει αλλάξει κάτι.

Κλείνοντας θα ήθελα να παραθέσω μια επική κριτική την οποία είχε γράψει το Αθηνόραμα για το DEEP RISING.

Δεν είδαμε την ταινία, λόγο κωλύματος με τη δημοσιογραφική προβολή, υποψιαζόμαστε ωστόσο ότι σε περίπτωση που δεν καταφέρει να δημιουργήσει μια υποβλητική ατμόσφαιρα, κινδυνεύει ενδεχομένως να καταλήξει σε μια συνεχή ανακύκλωση αλλεπάλληλων σκηνών με πρωταγωνιστές αιμοδιψή, πεινασμένα τερατάκια να κυνηγούν ανθρώπους, με μοναδικό ίσως ατού της τα οπτικά εφέ…’.

Και ναι οι μαλάκες πέσανε 100% μέσα αλλά αυτό και πάλι δεν αναιρεί το γεγονός ότι ο μέσος ‘επαγγελματίας κριτικός’ χαρακτηρίζεται από μπόλικη έπαρση όταν είναι να εκφέρει μια γνώμη σχετικά με μια ταινία όπως το DEEP RISING

Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Δημιουργήστε ένα δωρεάν ιστότοπο ή ιστολόγιο στο WordPress.com.

ΠΑΝΩ ↑

Αρέσει σε %d bloggers: