Το 90S αμάρτημα του SPAWN.

by Αντρέι Κοτσεργκίν

‘You sent me to Hell, Jason! I’m here to return the favor!’

Το 1997 ο κινηματογραφικός Al Simmons μπορεί να πέθανε μαρτυρικά, να πήγε στην Κόλαση, να έκανε μια συμφωνία με τον Διάολο και να επέστρεψε στην Γη ως SPAWN ,έχοντας ένα σωρό υπερδυνάμεις, μια ακόρεστη δίψα για εκδίκηση και μια φάτσα που μοιάζει λες και ‘άρπαξε στον φούρνο’, όπως θα λέγε και ένας ενοχλητικά χυδαίος και αθυρόστομος Κλόουν, όμως στο τέλος οι μόνοι που πλήρωσαν το τίμημα είναι οι κακόμοιροι οι θεατές που όμως κατά παράδοξο τρόπο αρκετοί από αυτούς σήμερα αναπολούν την ταινία του σκηνοθέτη Mark A.Z. Dippé με αρκετή νοσταλγία και αγάπη.

Και ένας από αυτούς τους ‘ρομαντικούς νοσταλγούς’ είμαι και εγώ και ας αναγνωρίζω ότι αντικειμενικά δεν υπάρχουν τίποτε ιδιαίτερα σοβαροί λόγοι για τους οποίους το SPAWN μπορεί να θεωρηθεί μια ταινία της προκοπής ή έστω ένα αδικημένο cult διαμάντι.

Διάολε το SPAWN δεν μπορεί να θεωρηθεί ούτε καν μια καλή ‘comic ταινία’ μέσα στα αρκετά χαλαρά πλαίσια και κριτήρια που περιβάλλουν συνήθως τις comic ταινίες…

michael-jai-white-in-spawn-1997-movie-image

Όπως έχουμε αναλύσει και στο πρόσφατο παρελθόν το SPAWN ήταν ένα comic που στα 90s αποτέλεσε ορόσημο για την ένατη τέχνη και άλλαξε σε μεγάλο βαθμό το status quo της βιομηχανίας των comics αποτελώντας τον βασικό στυλοβάτη της νεοσύστατης τότε Image Comics. Με βάση την επιτυχία του τίτλου ήταν μάλλον αναμενόμενο το κολασμένο δημιούργημα του σχεδιαστή και συγγραφέα Todd McFarlane να μεταπηδήσει από το χαρτί στο πανί.

Ο Spawn ήταν ένας χαρακτήρας σκοτεινός, ιδιαίτερος, αρκετά εναλλακτικός και ακραίος για την εποχή του και συνάμα σχεδόν θεατρικά τραγικός που ειλικρινά είχε όλα τα φόντα να αποτελέσει έναν εξαιρετικά γοητευτικό κινηματογραφικό ‘ήρωα’. Και όμως το φιλμ του 1997 απέτυχε παταγωδώς να αιχμαλωτίσει έστω και ένα από αυτά τα χαρακτηριστικά του χαρακτήρα και τελικά απλά κατέληξε να τον ‘στραγγαλίσει’ δημιουργικά αλλά και αισθητικά με τις ίδιες του τις αλυσίδες…

Πραγματικά το να απαριθμήσεις όλα τα στραβά της ταινίας του Dippé είναι μια διαδικασία που θυμίζει κάπως την κάθοδο του μισθοφόρου-κυβερνητικού πράκτορα Al Simmons στην Κόλαση. Ένα πραγματικό μαρτύριο.

Έχοντας έναν άπειρο σκηνοθέτη που προερχόταν από τον χώρο των ειδικών εφέ δεν ήταν μάλλον και τόσο απρόσμενο που το κινηματογραφικό SPAWN απέτυχε να μας δώσει έστω και το παραμικρό ψήγμα της τραγικότητας του ομώνυμου χαρακτήρα και του origin του. Η ιστορία πόνου, εκδίκησης και αναζήτησης για κάθαρση του Al Simmons εντελώς αναμενόμενα μεταμορφώθηκε σε μια Superhero ταινία με τίμια αλλά και αρκετά αποστειρωμένη βία, κακές ερμηνείες και απεικονίσεις χαρακτήρων, με ένα σενάριο και διαλόγους ξεπέτα και με μερικά πάρα μα πάρα πολύ, κυριολεκτικά και μεταφορικά, σκατένια αστεία τα οποία είχαν ως κύριο εκφραστή τον , περίφημο ανταγωνιστή του Spawn, Κλόουν / Violator τον οποίο υποδύθηκε μάλλον αρκετά άκομψα και εντελώς άστοχα ο κακομοίρης John Leguizamo που όμως ήταν ίσως και ο τελευταίος που έφταιγε για την κατάντια τούτης της ταινίας…

spawn2jpg-xlarge

Ναι ο Leguizamo ασφυκτικά στριμωγμένος, σωματικά και εκφραστικά, μέσα στην ειδική ‘fat-suit’ στολή του αναλώθηκε στο να πετάει πρόστυχα, κακόγουστα, ‘αστεία’ και να τρώει πίτσες με (αληθινά) σκουλήκια αντί να μας δώσει μια πραγματικά δυνατή και σοβαρή ερμηνεία που θα ταίριαζε στο εξαιρετικά βίαιο, αιμοσταγές και παρανοϊκό προφίλ του χαρακτήρα του Violator, όπως τον γνωρίσαμε μέσα από τα comics, όμως πως γίνεται να του ρίξεις το φταίξιμο όταν είχε την ατυχία να συμμετάσχει σε μια ταινία που ελάχιστη κατανόηση είχε για τον κεντρικό της ήρωα ?

Ναι ο Michael Jai White ήταν αρκετά ντούκι και κόλλαγε φυσιογνωμικά ως Al Simmons όμως από την άλλη παραήταν ατάλαντος και κάγκουρας για να αποδώσει πειστικά την τραγικότητα του ήρωα ενώ και το σενάριο δεν τον βοήθησε σε καμία περίπτωση. Ο σεναριογράφος Alan B. McElroy σε κανένα σημείο δεν κατόρθωσε να πιάσει τον παλμό, την ουσία του Spawn και προτίμησε απλά να μας δώσει μια ανόητη ιστορία Superhero εκδίκησης και την πότισε και με χυδαίο αλλά και παιδιάστικο χιούμορ ενώ έδωσε ‘σύντροφο’ στον σκοτεινό αντι-ήρωα και έναν … σκύλο ονόματι ‘Spaz‘ πιθανότατα για να τον κάνει πιο προσιτό στο ανήλικο κοινό. Ταυτόχρονα αποφάσισε να … ασπρίσει τον χαρακτήρα του Terry Fitzgerald, του κολλητού – συνεργάτη του Simmons που στο comic είναι μαύρος, επειδή το στούντιο φοβόταν την απήχηση που θα είχε μια ταινία με δυο Αφροαμερικανούς πρωταγωνιστές στο κοινό.

Τραγική ήταν και η απόφαση να αντικατασταθεί ο χαρακτήρας του αμείλικτου φονιά Chapel, ο οποίος είναι εκείνος που δολοφονεί τον ‘φίλο και συνεργάτη’ του Simmons στο comic στέλνοντας τον για πρώτη φορά στην Κόλαση, με μια άκυρη τύπισα την οποία υποδύεται η μιλφάρα από το τηλεοπτικό California Teens μόνο και μόνο επειδή ο McFarlane και το στούντιο δεν τα βρήκαν με τον Rob Liefeld που ήταν ο εμπνευστής του Chapel

Απίστευτα απογοητευτικός ήταν και το βαρύ χαρτί του cast Martin Sheen ο οποίος παρά το αδιαμφισβήτητο ταλέντο του κατόρθωσε να μας δώσει μια απίστευτα γραφική ερμηνεία του μεγάλου ‘αντιπάλου’ της ιστορίας, του δολοπλόκου μούλου Jason Wynn ο οποίος ενώ στα comics αποτελεί μια εξαιρετικά υπολογίσιμη απειλή και έναν ιδιαίτερα ενδιαφέροντα χαρακτήρα στην ταινία απλά αναλώνεται ως ένας ακόμη υπερβολικός και ανούσιος ‘κακός’. Η ερμηνεία του Sheen μυρίζει ‘αρπαχτή’ από μακριά. Πάντως ο ίδιος είχε δηλώσει ότι πάντα ήθελε να παίξει σε μια comic ταινία. Απλά μάλλον κάπου παρεξήγησε την φύση του συγκεκριμένου comic. 

Α και την Κατάρα μου να έχει οποίος αποφάσισε να σύρει τον «Μέρλιν» μέσα σε αυτό το Κολαστήριο ! 

MV5BOTY3NjA5YmEtYjk0Ny00OTY1LWE1ZmItOTRkYjBmZTNjYmJkXkEyXkFqcGdeQXVyMjQwMDg0Ng@@._V1_FMjpg_UX1000_

Το πραγματικό όμως αμάρτημα του SPAWN ήταν ότι αν και επρόκειτο ξεκάθαρα για μια ταινία που στηριζόταν σχεδόν αποκλειστικά στην δράση και τα ειδικά εφέ, κανένα από αυτά τα δυο στοιχεία δεν ήταν ιδιαίτερα καλό ακόμη και για τα δεδομένα των 90s. Η σκηνή όπου ο Spawn κατεβαίνει στην Κόλαση, μέσα από ένα τζάκι, για να αντιμετωπίσει τον ‘πατέρα’ του Malelbogia, που περισσότερο θυμίζει χαρακτήρα του Muppet Show παρά έναν επιβλητικό και τερατώδη δαίμονα, στις μέρες μας φαντάζει επιεικώς γελοία όμως κακά τα ψέματα ήταν εξαιρετικά απογοητευτική ακόμη και για την εποχή της. Διάολε υπήρχαν παιχνίδια στο Sega Saturn που είχαν πολύ καλύτερα γραφικά από αυτό το τίγκα στα pixels έκτρωμα….

Για την περίφημη βία που χαρακτήριζε το comic δεν έχω να πω κάτι ως προς την κινηματογραφική της αποτύπωση μιας και είναι απλά ανύπαρκτη.

Και ναι υπήρχαν και κάνα δυο σκηνές όπου τα εφέ ‘δούλεψαν’ όμως ειλικρινά αυτό δεν αρκούσε για να σώσει την κατάσταση. Στο τέλος το μόνο που κατόρθωσε να κάνει πραγματικά το SPAWN ήταν να ‘σταυρώσει’ κυριολεκτικά και μεταφορικά τον ίδιο του τον κεντρικό χαρακτήρα.

Spawn-marvel-movies-39410651-500-264

Το SPAWN του 1997 ήταν μια ‘σκατένια’ ταινία και όμως αυτή η ‘σκατένια’ ταινία αγαπήθηκε από μια αρκετά μεγάλη μερίδα του κοινού. Και αυτή η ‘λατρεία’ οφείλεται σε δυο αιτίες :

Πρώτον, το soundtrack της που περιλάμβανε κομμάτια από Metallica, Korn, Slayer μέχρι και The Prodigy και Henry Rollins εξακολουθεί να είναι ένα από τα πιο γαμάτα όλων των εποχών.

Και δεύτερον, ήταν τα γαμημένα τα 90s και ειλικρινά δεν είχαμε τίποτα τρελές απαιτήσεις από μια ταινία comic. Μας αρκούσε απλά που βλέπαμε τον Spawn στην μεγάλη οθόνη.

Το SPAWN θα μπορούσε να ήταν η ταινία ορόσημο που θα έφερνε τις comic ταινίες στο επόμενο σκοτεινό, αιματοβαμμένο και ώριμο επίπεδο. Τελικά δεν τα κατάφερε για όλους τους λάθος λόγους. Πάντως απέσπασε ανάμικτες κριτικές και έβγαλε ένα υπολογίσιμο κέρδος στο Box Office που όμως τελικά δεν αρκούσαν ώστε να πάρει το πράσινο φως και το sequel που είχαν ξεκάθαρα στο μυαλό τους οι συντελεστές κάτι που πιστοποιείται και από ένα μουλωχτό cameo που κάνει ο χαρακτήρας της Angela στις αρχές της ταινίας…

IMG_1189

Το SPAWN του 1997 μπορεί να απέτυχε οικτρά να μας δώσει μια κινηματογραφική μεταφορά της προκοπής του comic του McFarlane και να μην ήταν η ενήλικη ‘Superhero’ ταινία που θα θέλαμε όμως και τα δυο αυτά στοιχεία τα πήραμε μόλις λίγους μήνες αργότερα με την κυκλοφορία του πολύ δυνατού και σαφώς πιο πιστού στο πνεύμα του comic, Todd McFarlane’s Spawn που ήταν μια εξαιρετικά βίαιη και σκοτεινή animated σειρά η οποία προβάλλονταν για τρεις σεζόν από το δίκτυο HBO αλλά και του Marveλικού BLADE που έμελλε να αλλάξει σε τεράστιο βαθμό τον τρόπο με τον οποίο αντιλαμβανόμασταν μέχρι τότε τις ταινίες βασισμένες σε comics. Όμως αυτά είναι δυο διαφορετικά και συναρπαστικά κεφάλαια τα οποία δεσμευόμαστε να ανοίξουμε μια άλλη φορά.

Η αλήθεια είναι ότι αν την σκηνοθεσία του SPAWN είχε αναλάβει κάποιος εκ των Tim Burton και Alex Proyas, δυο ονόματα που είχαν παίξει πολύ δυνατά τότε, αυτή η ταινία θα είχε πολύ καλύτερη μοίρα.

Πάντως που ξέρεις ίσως ο McFarlane τα καταφέρει με την νέα ταινία χαμηλού μπάτζετ που ετοιμάζει. Για την ιστορία να πούμε ότι ο Todd κάνει και ένα cameo στο φιλμ του 1997 ως ένας άστεγος που μένει έντρομος από την μάχη του Spawn με τον Violator…

Βλέποντας ξανά το κινηματογραφικό SPAWN εν έτη 2017 ομολογώ ότι δεν βρήκα και πολλά θετικά πράγματα ώστε να αναθεωρήσω ή να δικαιολογήσω σε αυτή την ταινία. Και ειλικρινά δεν χρειάζεται και να μπω σε αυτή την διαδικασία.

Στο τέλος για μένα το SPAWN, παρά την μαλακία που την χαρακτηρίζει ως ταινία, είναι πάντα ένας ευπρόσδεκτος καταιγισμός καλών αναμνήσεων. Για μένα το SPAWN είναι ο πατέρας μου που πριν από καμιά 20 χρόνια , σε κάποια υπαίθρια αγορά της Μόσχας, υποκύπτει στην κλάψα μου και μου αγοράζει μια βιντεοκασέτα που έχει στο εξώφυλλο έναν από τους πιο γαμάτους χαρακτήρες που είχα διαβάσει σε comic. Είναι η παιδική μου φίλη και γειτόνισσα Αλίνα να μπαίνει ανυποψίαστη στο δωμάτιο μου και να βλέπει έντρομη τον Κλόουν John Leguizamo να τρώει μια πίτσα με σκουλήκια και να χέζει τα σώβρακα του. Είναι η μάνα μου που απορεί γιατί λατρεύω τόσο πολύ την άθλια τούτη ταινία και οι φίλοι μου στην Ελλάδα που γούσταραν να την βλέπουμε παρέα παρά το γεγονός ότι η βιντεοκασέτα ήταν σε μια άθλια Ρώσικη μεταγλώττιση.

Είμαι εγώ στην εφηβεία μου να βλέπω δυο φορές την ημέρα επί σχεδόν μια εβδομάδα την ίδια σκατένια ταινία με την ίδια σκατένια Ρώσικη μεταγλώττιση και να πωρώνομαι μόνο και μόνο επειδή ο τότε αγαπημένος μου ήρωας βγαίνει μέσα από τις σελίδες του τότε αγαπημένου μου comic και παίρνει σάρκα ,οστά και νεκρόπλασμα  στην οθόνη μου.

Advertisement

14 σκέψεις σχετικά με το “Το 90S αμάρτημα του SPAWN.

Add yours

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Δημιουργήστε ένα δωρεάν ιστότοπο ή ιστολόγιο στο WordPress.com.

ΠΑΝΩ ↑

Αρέσει σε %d bloggers: