Το Three Billboards Outside Ebbing, Missouri υψώνει ένα βρώμικο κωλοδάχτυλο στην πολιτική ορθότητα και την υποκρισία.

by Αντρέι Κοτσεργκίν 

‘RAPED WHILE DYING’

‘AND STILL NO ARRESTS’

‘HOW COME, CHIEF WILLOUGHBY? ‘

 

Τρεις κόκκινες ταμπέλες , με τις παραπάνω επιγραφές, κάνουν την εμφάνιση τους σε έναν ερημικό δρόμο λίγο έξω από την πόλη Ebbing της πολιτείας του Missouri. Με αυτές τις τρεις επιγραφές η τραγική αλλά αποφασισμένη μητέρα Mildred Hayes (Frances McDormand) απαιτεί από τις αρχές να αναλάβουν τις ευθύνες τους σχετικά με τον θάνατο της κόρης της, την οποία κάποιοι αφού την βίασαν στην συνέχεια την έκαψαν ζωντανή…

Η Mildred χρησιμοποιεί τις επιγραφές, τις οποίες ανάρτησε πουλώντας το τρακτέρ του λεχρίτη πρώην άντρα της, ώστε να μην φύγει το ‘μάτι’ της κοινωνίας από το τρομερό περιστατικό που στιγμάτισε την ζωή της, ώστε να μην ξεχαστεί ο άδικος και απάνθρωπος θάνατος του παιδιού της. Είναι ουσιαστικά ένας μοχλός πίεσης προς την αστυνομία και τον τοπικό σερίφη ‘αρχηγό’ Willoughby (Woody Harrelson) να μην εγκαταλείψουν την υπόθεση.

Τελικά το μόνο που θα κατορθώσει είναι να αναστατώσει και να διχάσει, σε σημείο παροξυσμού, μια ολόκληρη πόλη…

three-billboards-outside-ebbing-missouri

Στο Three Billboards Outside Ebbing, Missouri ο σκηνοθέτης Martin McDonagh παντρεύει ιδανικά το δράμα με το μαύρο χιούμορ ,τα βουτάει στο βρώμικο, βίαιο, αλλά και κάπως ρομαντικό χώμα της βλαχο Αμερικής και τα ποτίζει με μπέρμπον που σου αφήνει μια μεστή γεύση από αδελφούς Κοέν.

Ταυτόχρονα υψώνει το μεσαίο του δάχτυλο απέναντι στην πολιτική ορθότητα, την υποκρισία και αδιαφορία που μαστίζει τις μέρες μας και μέσα από τους ωμούς και χυδαίους διαλόγους και τους ‘άξεστους’ χαρακτήρες του κατορθώνει και σου βγάζει πολύ περισσότερες αλήθειες και αξίες από όλες τις ‘πολίτικαλ κορέκτ’ ταινίες που κατακλύζουν τελευταία το Hollywood και που κρύβονται πίσω από την ταμπέλα του ‘κοινωνικού ακτιβισμού’ , την οποία και σου μοστράρουν συνεχώς επειδή στην πραγματικότητα δεν έχουν τίποτα το δυνατό και σημαντικό να σου δώσουν, να σου δείξουν και να σου πουν.

Το Three Billboards Outside Ebbing, Missouri είναι ένα φιλμ με αρχίδια το οποίο με έναν απίστευτα ωμό και μηδενιστικό αλλά και σατιρικό τρόπο σου κάνει έναν σχολιασμό σχετικά με τον ρατσισμό , φυλετικό και κοινωνικό, όμως όπως αυτός πηγάζει και από τις δυο πλευρές, αλλά και με τον τρόπο που λειτουργούν οι μικρές κοινωνίες και καυτηριάζει και την αδιαφορία που πολλές φορές τις χαρακτηρίζει, ενώ δεν διστάζει να σατιρίσει την πολιτική ορθότητα που μας πνίγει στις μέρες που διανύουμε αλλά και την παντελή έλλειψη της στις βλαχο-πολιτείες της μαμάς Αμερικής. Ταυτόχρονα είναι μια ταινία με καυστικό, σχεδόν βιτριολικό, μαύρο χιούμορ και διαλόγους που ειλικρινά σε κάποια σημεία πραγματικά απορείς πως μπόρεσαν να βρουν τον δρόμο τους στις σύγχρονες ‘αποστειρωμένες’ κινηματογραφικές αίθουσες.

Υπάρχει μια υπέροχη σκηνή στην ταινία όπου ο τοπικός ιερέας επισκέπτεται την τραγική αλλά και εξαιρετικά τσαμπουκαλεμένη και αποφασισμένη μάνα με σκοπό να την πιέσει να αποσύρει τις ταμπέλες της μιας και όπως ισχυρίζεται ο ίδιος ‘αναστατώνουν τον τοπικό πληθυσμό‘ . Μάλιστα το λαμόγιο-ιερέας δεν διστάζει να παίξει βρώμικα μιας και λέει στην Mildred ότι έχει πολύ καιρό να την δει στην εκκλησία και ότι ίσως κάπου να έχει χάσει τον δρόμο της.

Η απάντηση που του δίνει η τελευταία είναι σαν να σε χτυπάνε με καταπέλτη στην μάπα και είναι ακριβώς αυτό που του αξίζει…

‘Y’know what I was thinking about today? I was thinking ’bout those street gangs they had down in Los Angeles, the Crips and the Bloods? I was thinking about that buncha new laws they came up with, in the 1980’s I think it was, to combat those street-gangs, those Crips and those Bloods. And, if I remember rightly, the gist of what those new laws were saying was if you join one of these gangs, and you’re running with ’em, and down the block one night, unbeknownst to you, one of your fellow Crips, or your fellow Bloods, shoot up a place, or stab a guy, well then, even though you didn’t know nothing about it, even though you may’ve just been standing on a streetcorner minding your own business, what these new laws said was you are still culpable. You are still culpable, by the very act of joining those Crips, or those Bloods, in the first place. Which got me thinking, Father, that whole type of situation is kinda like your Church boys, ain’t it? You’ve got your colors, you’ve got your clubhouse, you’re, for want of a better word, a gang. And if you’re upstairs smoking a pipe and reading a bible while one of your fellow gang members is downstairs fucking an altar boy then,Father, just like the Crips, and just like the Bloods,you’re culpable. Cos you joined the gang, man. And I don’t care if you never did shit or never saw shit or never heard shit. You joined the gang. You’re culpable. And when a person is culpable to altar-boy-fucking, or anykinda-boy-fucking, I know you guys didn’t really narrow it down, then they kinda forfeit the right to come into my house and say anything about me, or my life, or my daughter, or my billboards. So, why don’t you just finish your tea there, Father, and get the fuck outta my kitchen.’

Πραγματικά αυτός ο καταιγιστικός μονόλογος-ξέσπασμα που συγκρίνει τους ιερείς με τις… συμμορίες του Λος Άντζελες είναι ένας μικρός κινηματογραφικός θησαυρός. Ο Martin McDonagh , που υπογράφει και το σενάριο, είναι ένας τύπος που έχει τις απόψεις του και που δεν θα κωλώσει να σου τις πει. Και άσχετα με το αν συμφωνείς ή διαφωνείς με αυτές ειλικρινά απλά δεν γίνεται να μην εκτιμήσεις τον εξαιρετικά άμεσο, ευθύ και ειλικρινή τρόπο με τον οποίο στις λέει.

13-three-billboards-ebbing.w710.h473

Φυσικά αυτές οι απόψεις έχουν άμεση επίδραση επάνω σου και επειδή εκφράζονται μέσα από ένα εξαιρετικό cast βετεράνων και ταλαντούχων ηθοποιών. Η Frances McDormand είναι μια μάνα που επιλέγει να πάρει όλη την οργή, την αδικία και την αγανάκτηση που νιώθει για την αδιαφορία των συμπολιτών της και να μετατρέψει αυτά τα συναισθήματα σε τρεις ταμπέλες που ουσιαστικά λειτουργούν ως ο κριτής αυτής της εγκληματικής αδιαφορίας και υποκρισίας. Η McDormand μας δίνει έναν χαρακτήρα απίστευτα τραγικό αλλά και δυναμικό ταυτόχρονα.

Από την άλλη έχουμε τον ‘σερίφη’ Woody Harrelson να λειτουργεί ως το ‘ζεν’ αντίβαρο απέναντι σε όλη αυτή την κινητικότητα. Ο αρχηγός Willoughby δεν είναι ένας ακόμη αδιάφορος, άχρηστος ή βρώμικος μπάτσος του Αμερικάνικου νότου. Ίσα, ίσα το αντίθετο μέσα του θέλει σαν τρελός να λύσει την υπόθεση της φριχτής δολοφονίας όμως η εμπειρία του τον έχει διδάξει ότι κάποιες υποθέσεις απλά δεν έχουν μια άμεση και γρήγορη λύση. Κάποιες υποθέσεις απλά παραμένουν για χρόνια στο ψυγείο μέχρι που χάρη σε μια σύμπτωση ή κωλοφαρδία να βγουν ξανά στο φως ή καμιά φορά απλά δεν λύνονται ποτέ. Παρά την αρχική εντύπωση που μας δημιουργείται ο σερίφης δεν είναι ο μεγάλος ‘Κακός’ της υπόθεσης και ας κοσμεί το όνομα του την ταμπέλα της Mildred με μεγάλα γράμματα. Ο αληθινός ‘Κακός’ είναι ο απλός κόσμος , οι κάτοικοι της εσωστρεφής αυτής κωμόπολης, που ζητούν από την Mildred, ευγενικά ή και μη, να ‘κατεβάσει’ τις ταμπέλες της επικαλούμενοι την γαλήνη του τόπου τους. Είναι ουσιαστικά σαν να της ζητάνε να σιωπήσει και να πάψει να τους ενοχλεί με την τραγική αλλά και άβολη ιστορία της.

Για να αντιμετωπίσει αυτούς τους ανθρώπους και την απάνθρωπη απάθεια τους η Mildred καλείται να μεταμορφώσει τον εαυτό της σε ένα άξεστο, απότομο και ορισμένες φορές χυδαίο ‘τέρας’. Στο μυαλό της αυτός είναι ο μοναδικός τρόπος για να τους αντιμετωπίσει. Η Frances McDormand δίνει ίσως την καλύτερη ερμηνεία της από εποχής FARGO ενώ ο Woody Harrelson μας θυμίζει πως όταν δεν παίζει τον στόνερ, Hillbilly, απολαυστικό εαυτό του ξέρει καλά πως να μας χαρίζει σπουδαίες ερμηνείες.

Όμως το κρυφό ατού του φιλμ ακούει στο όνομα Sam Rockwell.

O βοηθός σερίφη Dixon είναι ο ορισμός της φράσης ‘λευκό σκουπίδι’. Ρατσιστής, βίαιος, μπεκρούλιακας, βλάχος με ένα ιδιαίτερα αμήχανο οιδιπόδειο σύμπλεγμα, ο Dixon είναι το απόλυτο κινούμενο στερεότυπο του Αμερικάνικου Νότου. Και όμως ο Rockwell μέσα από μια σταδιακή μεταμόρφωση κάνει αυτόν τον χαρακτήρα, που σε ένα σημείο αρχίζει και φαντάζει ως το απόλυτο τέρας εξουσίας, να κερδίζει την δική του μαρτυρική αλλά και ξεκαρδιστική εξιλέωση θυμίζοντας μας ότι κανένας  άνθρωπος δεν είναι ανάξιος σωτηρίας. Ο Dixon μας θυμίζει ότι η εξιλέωση δεν είναι εύκολη υπόθεση και ότι δεν έρχεται αυτομάτως μέσα από την συγχώρεση εκείνων που αδικήσαμε. Αυτή η εξιλέωση πρέπει να κερδηθεί, πρέπει εμείς να πείσουμε τους υπόλοιπους ότι αξίζει να μας την δώσουν.

10139183

Και οι τρεις αυτοί πρωταγωνιστές είναι υποψήφιοι στα φετινά Όσκαρ. Και οι τρεις το αξίζουν και με το παραπάνω διότι χωρίς αυτούς το Three Billboards Outside Ebbing, Missouri , παρά την άρτια σκηνοθεσία, την πανέμορφη φωτογραφία και το εξαιρετικό του σενάριο, δεν θα μπορούσε να σου μεταφέρει τα μηνύματα του με την ίδια αποτελεσματικότητα και δυναμισμό.

To Three Billboards Outside Ebbing, Missouri του Martin McDonagh είναι μια μυθοπλαστική ιστορία που όμως φαντάζει βγαλμένη κατευθείαν μέσα από την αληθινή ζωή και την καθημερινότητα μας. Μέσα από το ‘άσχημο’ πορτραίτο μιας μικρής πόλης και τις εσωστρέφειας και της μαλακίας που χαρακτηρίζει τους κατοίκους της ο σκηνοθέτης μας δίνει μερικές μεγάλες αλήθειες για τον κόσμο στον οποίο ζούμε και μας φέρνει μπροστά σε έναν τσακισμένο καθρέφτη όπου καλούμαστε να κάνουμε την αυτοκριτική μας και να επιλέξουμε τι σόι άνθρωποι θέλουμε τελικά να είμαστε.

 

 

 

Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Δημιουργήστε ένα δωρεάν ιστότοπο ή ιστολόγιο στο WordPress.com.

ΠΑΝΩ ↑

Αρέσει σε %d bloggers: