Δαγκώσαμε μια οδοντογλυφίδα και γράψαμε μερικά λόγια για το DRIVE.

by Αντρέι Κοτσεργκίν 

Το DRIVE είναι μια ταινία σχετικά με τα αυτοκίνητα που όμως παραδόξως κινείται σε ‘αργούς’ ρυθμούς. Όμως αυτοί οι αργοί ρυθμοί δεν θυμίζουν κάποια διαλυμένη σακαράκα που κινδυνεύει να τις φύγουν τα λάστιχα και οι τροχοί αλλά αντίθετα μοιάζει με ένα κωλοφτιαγμένο  Chevrolet Chevelle του 1973 που τρέχει τόσο γρήγορα που αρχίζεις και αντιλαμβάνεσαι τα πάντα γύρω σου σε slow motion.

Και έτσι ακριβώς λειτουργεί και η ταινία του Nicolas Winding Refn : Θα σε βάλει σε έναν φρενήρη ρυθμό αφού πρώτα σε βυθίσει αργά, αργά στην θέση του οδηγού και πίσω από ένα τιμόνι που δεν θα θέλεις να το ελέγξεις και που θα προτιμήσεις να το αφήσεις να σε οδηγήσει στα μέρη που θέλει εκείνο.

 

Drive_2011_Nicolas_Winding_Refn-Movie-Review_and_Commentary_beautifulbizarre8

Ένας ανώνυμος τύπος, που ο σκηνοθέτης μας τον συστήνει απλά ως ‘ο οδηγός’, ακροβατεί ανάμεσα σε δυο ρουτίνες. Την ημέρα είναι επαγγελματίας κασκαντέρ που κάνει παράτολμα stunts για λογαριασμό του Hollywood και τις νύχτες αναλαμβάνει να οδηγήσει φιλόδοξους κακοποιούς μακριά από τις σειρήνες των μπάτσων. Όμως δεν είναι οι , εξαιρετικές, ικανότητες που κατέχει στην οδήγηση ο ήρωας μας εκείνες που τον καθιστούν τόσο περιζήτητο. Όχι ,εκείνο που τον κάνει να ξεχωρίζει είναι το κρύο αίμα που κυλάει στις φλέβες του και που μεταφράζεται σε μια σχεδόν απόκοσμη ψυχραιμία. Τίποτα και κανείς επάνω σε αυτόν τον κόσμο δεν δείχνει ικανό να λυγίσει τα νεύρα του ‘οδηγού’.

Και όμως αυτή του η ικανότητα θα δοκιμαστεί όταν θα γνωρίσει την , γοητευτική, γειτόνισσα του Irene και τον πιτσιρικά γιο της Benicio

 

8012cc33e8238841197b26ed23878a6e

 

Ο Nicolas Winding Refn είναι ένας από τους πιο ιδιαίτερους και στιλάτους σκηνοθέτες της εποχής μας. Το σκηνοθετικό του ύφος τον καθιστά έναν δημιουργό που είτε τον λατρεύεις είτε τον μισείς και το ίδιο ισχύει για τις περισσότερες ταινίες του. Και όμως το DRIVE ξεφεύγει κάπως από αυτή την φόρμα όντας η πιο ‘βατή’ , τόσο σεναριακά όσο ερμηνευτικά και σε θέμα δομής, ταινία του. Ο Δανός σκηνοθέτης ρίχνει στον ‘κινητήρα’ του ένα καύσιμο που συνδυάζει το θρίλερ με το νουάρ και τα 80s B-Movies με σκληρούς και βλοσυρούς οδηγούς αυτοκινήτων ενώ ταυτόχρονα δεν διστάζει να κάνει και μερικές art-house ‘σπινιές’.

Στο DRIVE o Refn κατορθώνει να κάνει κάτι μοναδικό και το οποίο σπάνια το συναντάμε σε ταινίες του είδους : Παίζει σε διπλό ταμπλό. Από την μια μας δίνει μια ταινία που εκπληρώνει όλα της τα καθήκοντα ως φιλμ νουάρ χαρίζοντας μας εντάσεις , βίαιες αψιμαχίες και παγερά cool χαρακτήρες ,πράγματα που το ευρύ κοινό θέλει να βλέπει,όμως από την άλλη αυτή η ταινία έχει μια μοναδική αρτιστική ατμόσφαιρα που θα σε κάνει να την εκτιμήσεις ως ένα ιδιαίτερο και μοναδικό έργο τέχνης.

Αυτή η ταινία είναι ήσυχη, υπομονετική και σίγουρη για τον εαυτό της ακριβώς όπως και ο Ryan Gosling όταν φοράει τα δερμάτινα του γάντια , το vintage τζάκετ του με τον κίτρινο σκορπιό στην πλάτη και όταν σφηνώνει μια οδοντογλυφίδα ανάμεσα στα δόντια του. (Αποδίδοντας έτσι και έναν μικρό φόρο τιμής στον ‘Cobra’ του Σταλόνε!) Αυτή η ταινία είναι τόσο ‘cool‘ όσο και ο ανώνυμος ‘ήρωας’ της.

O ‘οδηγός’ μπορεί να είναι ένας τύπος που το όνομα και το παρελθόν του αποτελούν για εμάς άλυτο μυστήριο και παρόλα αυτά μας δίνει ακριβώς όλα όσα πρέπει να ξέρουμε για εκείνον. Είναι απίστευτα ψύχραιμος και μεθοδικός, αν και μπορεί να γίνει εξαιρετικά επικίνδυνος όταν το επιθυμεί αποφεύγει να καταφύγει κατευθείαν στην βία, είναι λιγομίλητος σε σημείο παρεξηγήσεως και διάολε ξέρει να οδηγεί. Όμως αυτό που δεν μπορούμε ποτέ μας να καταλάβουμε είναι τι είναι αυτό που ‘οδηγεί’ εκείνον σε αυτή την ζωή ? Υπάρχει μια γραμμή τερματισμού στην ζωή αυτού του ανέκφραστου και μυστηριώδη τύπου ? Υπάρχει κάτι που το νοιάζεται ή που το επιθυμεί ? Και η απάντηση γίνεται ξεκάθαρη την πρώτη φορά που ο οδηγός αντικρίζει την Irene μέσα σε ένα ασανσέρ. Αυτή η γυναίκα αλλά και το παιδί της γίνονται ο προορισμός του οδηγού. Η ευτυχία και η προστασία τους ξεκινάνε να αποτελούν την κινητήριο δύναμη του. Όμως αυτό το δέσιμο , ενώ σε άλλη περίπτωση θα μπορούσε να αποτελεί μέγιστο κινηματογραφικό κλισέ, λειτουργεί τόσο όμορφα και ιδανικά επειδή ως θεατές συνειδητοποιούμε πόσο σημαντική και ανατρεπτική είναι η παρουσία της Irene για την ζωή του ανώνυμου ήρωα μας ακριβώς την ίδια στιγμή που το συνειδητοποιεί και εκείνος. Με κάθε νέα στιγμή που μοιράζεται ο οδηγός μαζί με την κοπέλα και τον γιο της κάτι πρωτόγνωρο συμβαίνει πίσω από το ανέκφραστο βλέμμα του : Βλέπουμε την αληθινή ευτυχία.

Το αν θα γουστάρεις τρελά το DRIVE ή αν θα το μισήσεις θανάσιμα (δύσκολα υπάρχει μέση οδός με τούτη την ταινία) εξαρτάται σε τεράστιο βαθμό με το πως θα ερμηνεύσεις τον χαρακτήρα του Gosling. Αν μεγάλωσες με ταινίες όπως τα Bullit και The Driver και λάτρεψες τους λιγομίλητους , σκληρούς αλλά και σχεδόν ρομποτικούς ήρωες τους τότε θα λατρέψεις και τον ‘οδηγό’ του Gosling. Αν πάλι ελάχιστη επαφή έχεις με αυτά τα έργα τότε πιθανότατα θα τον εκλάβεις ως έναν περίεργο, ή και παλαβό, τύπο που απλά είδε υπερβολικά πολλές τέτοιες ταινίες και είπε να τις κοπιάρει και να τις ενσωματώσει στο ίματζ του με αποτέλεσμα να φαντάζει ως μια καρικατούρα. Στο φινάλε ο οδηγός θα σου προσφέρει μια οδοντογλυφίδα και είναι αποκλειστικά στο χέρι σου το αν θα την δεχτείς ή όχι.

Πάντως αυτή την δεύτερη εκδοχή την υιοθετεί και ο ίδιος ο πρωταγωνιστής !

Συγκεκριμένα ο Gosling είχε δηλώσει τότε για τον χαρακτήρα του : ‘O μόνος τρόπος για να δικαιολογήσω τις πράξεις του (του οδηγού) είναι με το να υποθέσω ότι ο τύπος αυτός είδε υπερβολικά πολλές ταινίες και άρχισε να συγχέει την πραγματικότητα του με ένα φιλμ. Είναι τόσο χαμένος στην μυθολογία του Χόλιγουντ που κατέληξε να γίνει ένα αμάλγαμα όλων αυτών των χαρακτήρων που θαυμάζει’. Με λίγα λόγια ο Gosling αντιλαμβάνεται τον χαρακτήρα του όχι ως έναν ακόμη σιωπηλό άνδρα δίχως όνομα, τύπου Clint Eastwood, αλλά σαν τον απόλυτο ψυχοπαθή. Όπως και να χει , ήρωας ή τρελός, για μένα η περσόνα του ‘οδηγού’ παρουσιάζει τρομερό ενδιαφέρον από όποια σκοπιά και αν την πάρεις.

Αντίθετα με τον ‘οδηγό’ του Ryan Gosling οι υπόλοιποι χαρακτήρες του cast είναι σαφώς πιο βατοί ως προς την αποκρυπτογράφηση τους και σίγουρα περισσότερο ανθρώπινοι και ομιλητικοί !

Η Carey Mulligan προσδίδει μια διακριτική γοητεία, αθωότητα και φινέτσα στην Irene και κάνει έναν χαρακτήρα, που υπό φυσιολογικές συνθήκες θα ήταν κενός και απόμακρος, να φαντάζει εξαιρετικά συμπαθής, ευάλωτος και ποθητός. Η Mulligan είναι το ακριβώς αντίθετο της κλασσικής μας κινηματογραφικής ‘Femme Fatale’. Δεν είναι τολμηρή, δεν είναι σέξι, δεν ξέρει πως να σαγηνεύσει έναν άνδρα με τις κινήσεις και τα λόγια της, διάολε με το ζόρι κινείται και μιλάει αλλά όπως και να χει καταλήγει να σημαίνει τα πάντα για τον ήρωα. Και κάπως έτσι ο Refn μας κάνει την δήλωση ότι αυτή η σχέση δεν είναι μια ακόμη τυπική ‘νουάρ’ σχέση που περιστρέφεται γύρω από το γαμήσι και την εξάρτηση αλλά είναι μια έκφραση πραγματικής αγάπης.

Απολαυστικοί, όπως σχεδόν πάντα, είναι και οι Ron Pearlman και Bryan Cranston. Ο πρώτος υποδύεται έναν άξεστο Εβραίο Μαφιόζο που θέλει , κόντρα σε πείσμα όλων, να αναρριχηθεί στις τάξεις της Ιταλικής Μαφίας. Ο Pearlman παίζει με τον μοναδικό τρόπο που ξέρει να παίζει : Με την υπερβολή στις εκφράσεις και την ομιλία του και χάρη σε αυτή την υπερβολή καταλήγει απολαυστικά ενοχλητικός. Από την άλλη ο Cranston μας θυμίζει πόσο σπουδαίος ηθοποιός μπορεί να είναι, όταν δεν αναλώνεται σε Β’ρόλους σε ανούσια Blockbusters, και μας δίνει έναν χαρακτήρα που αν τον υποδυόταν κάποιος άλλος ηθοποιός πιθανότατα θα ήταν ένας ακόμη κινηματογραφικός ‘γλίτσας’, ένας μούλος και δειλός που κοιτάει μονάχα το συμφέρον του και όμως με την ερμηνεία του κατορθώνει και προσθέτει τουλάχιστον τρεις ακόμη στρώσεις στο προφίλ του χαρακτήρα του και καταλήγει να τον κάνει να φαντάζει ως μια εξαιρετικά τραγική και ταλαιπωρημένη μορφή.

Όμως ο κρυφός άσσος του cast είναι ο Albert Brooks , ένας ηθοποιός που παίζει σχεδόν αποκλειστικά κωμικούς ρόλους σε ολόκληρη την καριέρα του και όμως εδώ μας δίνει έναν από τους πιο γαμάτους , αποτελεσματικούς αλλά και απειλητικούς μαφιόζους που έχουμε δει σε ταινία. Ο ‘Bernie‘ του Brooks φαντάζει ως η διαστρεβλωμένη αντανάκλαση του οδηγού στον καθρέφτη του αυτοκινήτου του. Αντίθετα με τον οδηγό ο μαφιόζος είναι σαφώς πιο εκφραστικός και ομιλητικός και μάλιστα φαντάζει πολύ πιο συμπαθής σαν τύπος από τον μουντρούχο αντίπαλο του. Και όμως και οι δυο μοιράζονται το συνήθειο να μην καταφεύγουν στην βία με την πρώτη ευκαιρία. Είναι άνθρωποι που θέλουν πρώτα να εξετάσουν όλα τα ενδεχόμενα μιας ‘ειρηνικής’ και αναίμακτης λύσης. Όχι επειδή είναι δειλοί αλλά επειδή ξέρουν και οι δυο καλά ότι μόλις βγουν τα στιλέτα, τα ξυράφια και τα σφυριά από τις θήκες τους τότε δεν υπάρχει καμία πιθανότητα επιστροφής. Και για αυτό βλέπουμε τον Brooks να διατηρεί όλη αυτή την βία που κρύβει μέσα του κλεισμένη, κυριολεκτικά, σε μια γυάλινη βιτρίνα μαζί με τις καλοδιατηρημένες λεπίδες του. Βλέποντας αυτούς τους δυο χαρακτήρες να ξεκινούν από αντίθετες πορείες και να καταλήγουν αντικριστά ο ένας από τον άλλον πραγματικά δεν γίνεται να μην νιώσεις ένα αίσθημα απόγνωσης και τρόμου μιας και ξέρεις ότι η επίλυση των θεμάτων που έχουν μεταξύ τους αυτοί οι δυο άντρες θα είναι εξαιρετικά αιματηρή και οριστική.

Ο Brooks, ένας από τους κορυφαίους κωμικούς της εποχής μας, μας δίνει έναν παραγωγό ταινιών που μεταμορφώνεται σε στυγνό εκτελεστή – καθαριστή της Μαφίας και μας δείχνει ότι του είναι τόσο εύκολο να καρφώσει κάποιον στο μάτι με ένα πιρούνι όσο με το να πει και ένα πετυχημένο καλαμπούρι.

Kurtz_Drive_FINAlforprint_1024x1024

 

Οι επιρροές που αντλεί σκηνοθετικά και σεναριακά ο Refn από τα κινηματογραφικά 80s στο DRIVE δεν γίνεται να κρυφτούν ή να αγνοηθούν. Όμως το φιλμ αυτό δεν είναι μια μίμηση ή ένας απλός φόρος τιμής σε μια εποχή που νοσταλγούμε και εξακολουθούμε να θαυμάζουμε.

Στην ‘γραμμή του τερματισμού’ το DRIVE είναι μια υπέροχη ταινία που συνδυάζει το νουάρ με το art-house και που έχει ένα εξαιρετικό ηλεκτρονικό soundtrack, μια από τις καλύτερες εισαγωγές όλων των εποχών, ένα απίστευτα απειλητικό Ryan Gosling, ωμή και ρεαλιστική βία και μερικά πανέμορφα αυτοκίνητα λουσμένα υπό τους σκαλωτικούς νέον φωτισμούς της πόλης του Λος Άντζελες.

Όμως πάνω απ’ όλα αυτή η ταινία είναι απίστευτα cool. 

Advertisements

One thought on “Δαγκώσαμε μια οδοντογλυφίδα και γράψαμε μερικά λόγια για το DRIVE.

Add yours

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Δημιουργήστε ένα δωρεάν ιστότοπο ή ιστολόγιο στο WordPress.com.

ΠΑΝΩ ↑

Αρέσει σε %d bloggers: