TRAINSPOTTING : Μετά από τόσα χρόνια στην ‘καβάτζα’ το ‘σταφ’ παραμένει δυνατό και ανόθευτο.

by Αντρέι Κοτσεργκίν 

Πόσο μεγάλη ανακούφιση είναι να γυρνάς σπίτι ύστερα από δυο δεκαετίες ασωτίας νιώθοντας ότι απέτυχες στις επιλογές σου στην ζωή και ότι ο κόσμος σε ξεπέρασε και επάνω σε μια απελπισμένη προσπάθεια αποφασίζεις να βρεις την καβάτζα με το ‘ιατρικό’ σου την οποία είχες καταχωνιάσει πίσω από κάποιο έπιπλο, πριν από 21 ολόκληρα χρόνια, και όχι μονάχα το βρίσκεις αλλά διαπιστώνεις με έκπληξη και ένοχη ευχαρίστηση ότι το ‘σταφ’ όχι μονάχα δεν έχασε σε ποιότητα αλλά παραμένει το ίδιο δυνατό και καθαρό με την πρώτη μέρα που το δοκίμασες.

Επέλεξε την ζωή. Επέλεξε δουλεία. Επέλεξε καριέρα. Επέλεξε μια οικογένεια. Επέλεξε μια γαμημένη μεγάλη τηλεόραση… Και στο τέλος επέλεξε και ένα πόστερ του TRAINSPOTTING για να το κρεμάσεις στον τοίχο από πίσω. Μπορεί να πέρασε αρκετός καιρός από το πιο ανέμελο 1996 και η Σκωτία να μην είναι πια η ‘κωλοτρυπίδα’ του πλανήτη όμως το φιλμ του Danny Boyle εξακολουθεί να είναι ανόθευτο και υπέρμετρα ψυχαγωγικό.

Trainspotting-trainspotting-18607738-848-480

Βασισμένο επάνω στην ομώνυμη νουβέλα του συγγραφέα Irvine Welsh το TRAINSPOTTING μας συστήνει σε πέντε νεαρά ‘καλόπαιδα’ που ζούνε στο διόλου ζεστό , ελπιδοφόρο και φιλικό Εδιμβούργο της Σκωτίας. Οι Mark ‘Rent Boy’ Renton, Simon ‘Sick Boy’ Williamson, Daniel ‘Spud’ Murphy, Thomas ‘Tommy’ McKenzie και Francis ‘Franco’ Begbie είναι πέντε φίλοι που γνωρίζονται μεταξύ τους από τα μαθητικά τους χρόνια. Οι τρεις πρώτοι μοιράζονται ένα κοινό χόμπι μιας και είναι εξαρτημένοι ηρωινομανείς και κλεφτρόνια. Από την άλλη ο Tommy είναι ο πιο αθώος κρίκος της αλυσίδας μιας και πρόκειται για έναν καθαρό και cool τύπο που προτιμά να περνάει την ώρα του με την γυμναστική, βλέποντας παλιές βιντεοκασέτες με τα γκολ του George Best αλλά και κάνοντας σεξ με την κοπέλα του την οποία βιντεοσκοπεί κιόλας. Αυτό το τελευταίο συνήθειο είναι που μια μέρα θα τον σπρώξει προς το χημικό μονοπάτι που έχουν επιλέξει τα φιλαράκια του. Και τέλος έχουμε και τον Franco Begbie ο οποίος δεν έχει πάρει ποτέ του ναρκωτικά, υπερηφανεύεται για αυτό και μάλιστα δεν διστάζει να επικρίνει σε κάθε ευκαιρία τους υπόλοιπους για την αδυναμία που τους διακρίνει. Και όμως ο ‘καθαρός’ Begbie είναι ο χειρότερος από τους πέντε και ο μοναδικός που μπορεί να χαρακτηριστεί ως ‘τέρας’. Και ο λόγος είναι απλός : Ο Franco είναι ένας τύπος που αρέσκεται να πετάει μπυροπότηρα στα κεφάλια των θαμώνων μιας παμπ και μετά να ξεκινάει ομηρικούς καυγάδες ώστε να ‘βρει τον ένοχο’ και να τον τιμωρήσει…

giphy

Το πρώτο μισό της ταινίας είναι απλά αποσπάσματα από την καθημερινή τους ρουτίνα που στην πλειοψηφία της έχει να κάνει με το πώς να εξασφαλίσουν την δόση τους ,να ψυχαγωγηθούν μαστουρωμένοι και να επιβιώσουν από το στερητικό σύνδρομο  ενώ στο δεύτερο μισό βλέπουμε την προσπάθεια τους να τα κονομήσουν από ένα ριψοκίνδυνο deal ηρωίνης που απλά αποδεικνύει την μεγάλη αλήθεια πως στον κόσμο των σκληρών ναρκωτικών υπάρχουν μονάχα λυκοφιλίες…

Ο Danny Boyle πολύ σοφά επέλεξε να μην κινηθεί πιστά η αφήγηση του επάνω σε εκείνη της νουβέλας. Στο βιβλίο ο Welsh μας δίνει την ιστορία του μέσα από την ματιά και των πέντε χαρακτήρων και προσαρμόζει την γραφή του επάνω στα διαφορετικά χαρακτηριστικά του καθενός τους. Για παράδειγμα στα κεφάλαια του Spud ο χαρακτήρας προσφωνεί τους υπόλοιπους ως ‘γάτους‘ (‘Cats’) ενώ γίνεται και μια εναλλαγή στις διαλέκτους ανάλογα με το ποίον χαρακτήρα ακολουθούμε σε κάθε κεφάλαιο. Επίσης αντίθετα με την ταινία η νουβέλα ακολουθεί μια άναρχη, μη γραμμική αφήγηση.

Η αλήθεια είναι ότι ο σεναριογράφος του φιλμ, George Hodge, επέλεξε πολύ σοφά να δώσει στο σενάριο του μια πολύ πιο στρωτή και κλασσική αφήγηση αλλά και δικαιώθηκε στην απόφαση του να αποδώσει την ιστορία μονάχα από την οπτική του χαρακτήρα του Mark Renton μιας και έτσι τόσο τα γεγονότα του σεναρίου όσο και οι χαρακτήρες του γίνονται σαφώς πιο προσιτά στον θεατή ενώ με αυτό τον τρόπο είναι πολύ πιο εύκολο να ταυτιστεί κανείς μαζί τους.

Και μιας και μιλάμε για τον Mark Renton να πούμε ότι ο συγκεκριμένος ρόλος απογείωσε την καριέρα του, σχετικά άγνωστου τότε, Ewan McGregor.

tumblr_nj7jd9ePR31t24zjco1_500

O σκηνοθέτης Danny Boyle και ο παραγωγός Andrew McDonald επέλεξαν τον McGregor για τον πρωταγωνιστικό ρόλο επειδή είχαν μείνει άκρως ικανοποιημένοι από το ταλέντο του και την μεταξύ τους συνεργασία στην προηγούμενη τους ταινία με τίτλο Shallow Grave. Σύμφωνα με τον Boyle οι τρεις τους οραματίζονταν τον Renton ως μια περσόνα που θα συνδύαζε την ποιότητα του Michael Caine στο Alfie με εκείνη την παράνοια του Malcolm McDowell στο Κουρδιστό Πορτοκάλι του Kubrick. ‘Απεχθής… Αλλά με μια γοητεία που τον καθιστά έναν βαθιά διφορούμενο χαρακτήρα’, έτσι είχε χαρακτηρίσει ο σκηνοθέτης τον ρόλο και αυτό ακριβώς μας παρέδωσε ο Ewan McGregor. Ο ηθοποιός ξύρισε το κεφάλι, έχασε καμιά ντουζίνα κιλά, διάβασε βιβλία για τα ναρκωτικά , τις εξαρτήσεις και γνώρισε τα ‘κατάλληλα’ άτομα ενώ εξασκήθηκε και στο μαγείρεμα ηρωίνης με την βοήθεια ενός κουταλιού και της γλυκόζης σε σκόνη. Μάλιστα σε μια φάση ο Ewan σκέφτηκε να δοκιμάσει και το αληθινό ‘σταφ’ για να βιώσει ότι βιώνει ένας χρήστης όμως ευτυχώς αποφάσισε τελευταία στιγμή να μην το παρατραβήξει με το … method acting.

Πέραν του McGregor για τον οποίο το TRAINSPOTTING αποτέλεσε το χρυσό εισιτήριο για την καταξίωση του Hollywood το φιλμ αυτό μας σύστησε σε μια νέα γενιά εξαιρετικά ταλαντούχων ηθοποιών. Ο Ewen Bremmer με την χαρακτηριστικά αλλόκοτη  φάτσα του χάρισε στον ‘Spud’ κάτι το εξαιρετικά αστείο αλλά και λυπητερό ταυτόχρονα. Ο Kevin McKidd έδωσε στην μετάβαση του Tommy από ‘καθαρό’ αθλητόπαιδο σε τραγικό πρεζόνι – φορέας του HIV την σκληρότητα και τραγικότητα που χρειάζεται. Ο Johny Lee Miller με τις ατάκες του α λα Sean Connery’s James Bond , το αυτάρεσκο υφάκι του και το πλατινέ μαλλί του μας χάρισε έναν από τους κορυφαίους και πιο συμπαθής Μαλάκες στην ιστορία του κινηματογράφου. Και φυσικά έχουμε τον σπουδαίο Robert Carlyle να αφήνει ένα εμβληματικό μουστάκι και με μια μπύρα στο ένα χέρι και έναν σουγιά στο άλλο να μας συστήνει σε έναν εξαιρετικά γραφικό και απειλητικό αλλά και τρομαχτικά ρεαλιστικό ψυχοπαθή. Ο Begbie μπορεί να υπερηφανεύεται ότι είναι ο μοναδικός ‘καθαρός’ της παρέας όμως στο τέλος ίσως να είναι και ο πιο εξαρτημένος από όλους τους. Μόνο που η δική του εξάρτηση δεν είναι η πρέζα αλλά η ακόρεστη δίψα του για καυγάδες, αίμα και βία. Και αυτή είναι που τον καθιστά και τον πιο επικίνδυνο χαρακτήρα της ταινίας. Ο Carlyle βάσισε τον χαρακτήρα ‘στους διάφορους Begbie που έχω συναντήσει τα σαββατόβραδα μου στην Γλασκόβη’. Γιατί όμως τον κάνουν παρέα οι υπόλοιποι ενώ στην πραγματικότητα τον φοβούνται και ορισμένοι ίσως και να τον απεχθάνονται ? Την ιδανική απάντηση μας την δίνει ο πάντα ανέμελος και αφελής Tommy :

‘Begbie’s fuckin’ psycho, man! But… he’s a mate, so what can you do?’

Άκρως ηρωικές ερμηνείες έδωσαν οι James Cosmo και Eileen Nicholas στον ρόλο των στωικών γονιών του Renton που αρνούνται να αφήσουν τον κανακάρη τους να χαθεί στον απύθμενο λάκκο των ναρκωτικών ενώ και ο Peter Mullan ως ‘Mother Superior‘ μέσα από μια εκκεντρική ερμηνεία μας δίνει τον πρεζέμπορα που κάθε τοξικομανής θα ήθελε να έχει. Ένας τύπος που θα σου μαγειρέψει με αγάπη την ηρωίνη σου και που στην άτυχη περίπτωση ενός overdose θα σε φορτώσει σε ένα ταξί και θα σε στείλει ανώνυμα στο κοντινότερο νοσοκομείο. Και τέλος αξίζει να κάνουμε ιδιαίτερη μνεία στην , απίστευτα σέξι, Kelly McDonald που υποδύεται την ανήλικη γκόμενα του Mark και που με το βλέμμα της και την καυλωτική Σκωτσέζικη προφορά της με κάνει να αισθάνομαι σαν ένας βρώμικος Μπάσταρδος κάθε φορά που την βλέπω στην ταινία. Το φιλμ αυτό αποτέλεσε και το ντεμπούτο της στην υποκριτική και μάλιστα η Kelly επάνω στην άγνοια της τότε είχε την φαεινή ιδέα να καλέσει μια μέρα την οικογένεια της στο στούντιο ώστε να την δουν εν δράση. Εκείνη την ημέρα γυριζόταν η σκηνή σεξ μεταξύ Renton και Diane…

trainspotting-2-cast-filming1

Μιας και μιλήσαμε για ‘φιλίες’ πριν να πούμε ότι το TRAINSPOTTING αποτυπώνει με εξαιρετικό τρόπο τις διάφορες λυκοφιλίες που σχηματίζονται μεταξύ των εξαρτημένων και που διακρίνουν την καθημερινότητα τους. Αυτοί οι , εντελώς διαφορετικοί μεταξύ τους τύποι, γνωρίζονται από παιδιά και περνάνε το μεγαλύτερο μέρος των ημερών τους μαζί πίνοντας μπύρες μέσα σε παμπ, κόβοντας βόλτες στα Highlands και ληστεύοντας ανυποψίαστο κοσμάκη μέσα σε τουαλέτες. Και όμως στην πραγματικότητα είναι πάντα κάτι παραπάνω από πρόθυμοι να πουλήσουν ο ένας τον άλλον στην πρώτη ευκαιρία. Και ειδικά ο πρωταγωνιστής ο Mark.

O Renton είναι εκείνος που πουλάει στον πληγωμένο Tommy την πρώτη του δόση και τον οδηγεί στην απόλυτη καταστροφή και εξαθλίωση. Είναι εκείνος που αφήνει τον Spud να φάει όλο το φταίξιμο από μια ληστεία που κάνανε παρέα και να οδηγηθεί στην φυλακή ενώ ο ίδιος καταλήγει στην αποτοξίνωση και στην συνέχεια να φυτοζωεί στον ‘βαρετό’ και ‘καθαρό’ κόσμο και να έχει και παράπονα για αυτό. Και φυσικά στο τέλος είναι εκείνος που τους πουλάει κυριολεκτικά όλους αρπάζοντας μια βαλίτσα με 16 χιλιάδες λίρες και την κοπανάει προς άγνωστη κατεύθυνση έχοντας ως συνοδεία τον , περίφημο πλέον, ‘Choose Life’ μονόλογο του. Στο τέλος ο Renton επέλεξε μια ζωή κυριολεκτικά εις βάρος των φίλων του όμως αυτό πραγματικά δεν θα έπρεπε να αποτελεί έκπληξη για τον θεατή.

‘Take the best orgasm you’ve ever had… multiply it by a thousand, and you’re still nowhere near it.’ πως να πεις ‘όχι’ σε ένα τέτοιο συναίσθημα και πως να βάλεις τις φιλίες επάνω από αυτό ? Η πρέζα ήταν ανέκαθεν η μοναδική προτεραιότητα του Mark και η μοναδική του ‘φίλη’. Οι τύποι γύρω του ήταν απλά κάτι το έξτρα. Δεν είναι και λίγοι οι πρώην χρήστες που θεωρούν το αποκορύφωμα της εξάρτησης τους όχι το ίδιο το ναρκωτικό και την επίδραση του αλλά τις παρέες και τις καταστάσεις που τους περιέβαλλαν ενώ κάνανε χρήση. Για τον Mark τα φιλαράκια του ήταν απλά μια έξτρα ψυχαγωγία ενώ έκανε τα ναρκωτικά του όμως στην τελική δεν τίθεται κανένα πραγματικό δίλημμα ανάμεσα στο ποίο από τα δυο πρέπει να διαλέξει.

Και ναι στο φινάλε ο Mark δείχνει πρόθυμος να αφήσει πίσω τον βούρκο της νεανικής ζωής του και να επιλέξει μια συμβατική ‘καθαρή’ ζωή. Όμως και πάλι αυτή η επιλογή δεν αλλάζει τίποτα απολύτως μιας και αυτό το lifestyle χαρακτηρίζεται από ένα σωρό διαφορετικές καταχρήσεις που μπορεί να μην σε σκοτώνουν και να μην είναι κατακριτέες όπως η ηρωίνη όμως είναι εξίσου εθιστικές. Και για να χωθεί σε αυτές ο Renton ξέρει ότι πρέπει να αφήσει πίσω του αυτούς τους Μπάσταρδους που αποκαλεί ‘φίλους’ επειδή μαζί τους δεν θα μπορέσει ποτέ του να κάνει το βήμα μπροστά μιας και θα τον σέρνουν πάντα πίσω στον βούρκο, με τον έναν τρόπο ή τον άλλον, ή ακόμη χειρότερα θα κλέψουν εκείνοι πρώτοι τα λεφτά και θα τον αφήσουν πίσω να σαπίζει με μια βελόνα μονίμως καρφωμένη στο μπράτσο του. Στο τέλος το TRAINSPOTTING είναι μια ταινία επιλογών ζωής και επιβίωσης.

Το παράδοξο είναι ενώ ότι όλοι οι κεντρικοί χαρακτήρες της ταινίας είναι ένα μάτσο από άχρηστα Καθάρματα και Λαμόγια που κάνουν από μικροαπατεωνίες μέχρι και μερικά πολύ σοβαρά εγκλήματα (διάολε αφήνουν μέχρι και ένα μωρό να πεθάνει  και όταν συμβαίνει αυτό αντί να αναλάβουν τις ευθύνες τους απλά προτιμούν να επιστρέψουν στον τοξικό τους λήθαργο) βλέποντας την καθημερινότητα τους στην οθόνη δεν θα τους επικρίνεις , δεν θα τους σιχαθείς ούτε και θα τους μισήσεις. Ο Danny Boyle κατορθώνει και σου δείχνει αυτά τα τσογλάνια και τις ζωές και συνήθειες τους με έναν τρόπο που ακροβατεί ανάμεσα στο τραγικό, το ‘βρώμικο’ και μίζερο αλλά παράλληλα τους προσδίδει στοιχεία ρομαντισμού. Δεν μας τους παρουσιάζει ούτε ως κακούς αλλά ούτε και ως ήρωες , δεν τους κάνει μια σκληρή και ρεαλιστική απεικόνιση αλλά ούτε τους μετατρέπει σε καρικατούρες. Επιλέγει να κινηθεί κάπου ανάμεσα. Και αυτό λειτουργεί ιδανικά ώστε όλοι αυτοί οι χαρακτήρες να βρουν μια θέση στην καρδιά σου και ας μην σου είναι ξεκάθαρο αν κατατάσσονται στην καλή ή κακή πλευρά της.

Σκηνοθετικά ο Boyle στο TRAINSPOTTING είναι απλά εξαιρετικός και το γεγονός ότι είχε να διαχειριστεί ένα πενιχρό μπάτζετ γύρω στο 1,5 εκατομμύριο λίρες και εξαιτίας αυτού έπρεπε να ολοκληρώσει τις περισσότερες σκηνές με μονάχα μια λήψη καθιστά το έργο του ακόμη πιο συναρπαστικό και σπουδαίο. Στην μόλις δεύτερη και με άπειρο cast ταινία του ο Boyle μας έδωσε ένα φιλμ πολύχρωμο, καταιγιστικό και υπέρμετρα στιλάτο το οποίο ακροβατεί ανάμεσα στον σκληρό ρεαλισμό και τον τριπαρισμένο σουρεαλισμό. Σκηνές όπως η ‘βουτιά’ του πρωταγωνιστή στην ‘Χειρότερη τουαλέτα της Σκωτίας’, το εναρκτήριο intro που πλέον το αναγνωρίζουν μέχρι και οι πέτρες, το ποδοσφαιρικό ματς στην αρχή που αποτελεί μια από τις πιο έξυπνες, άμεσες και αποτελεσματικές παρουσιάσεις των χαρακτήρων μιας ταινίας, οι σκηνές στα clubs και της χρήσης ναρκωτικών, το ψυχεδελικό overdose και η μακάβρια απεξάρτηση του Mark , η συνέντευξη δουλείας του Spud, τα διάφορα ξεσπάσματα του Begbie, ο απαξιωτικός μονόλογος σχετικά με τις δυσκολίες του να είσαι Σκωτσέζος... όλες αυτές οι σκηνές βρήκαν και διατηρούν την θέση τους μέσα στην κινηματογραφική ιστορία, την σύγχρονη Pop κουλτούρα και φυσικά στις καρδιές μας.

Άψογη δουλεία έχει γίνει και στην απεικόνιση της ρουτίνας και της ψυχοσύνθεσης του εξαρτημένου Mark και πως το χόμπι του επηρεάζει όχι μόνο τον ίδιο αλλά και τον περίγυρο του ενώ πολύ εύστοχα ο σκηνοθέτης ούτε κριτικάρει αλλά ούτε και εξυμνεί την χρήση ναρκωτικών. Ο Boyle ποτέ του δεν κάνει το λάθος να προσπαθήσει να σου δώσει μια απάντηση σχετικά με τον εθισμό του Mark επειδή πολύ απλά δεν υπάρχει μια ξεκάθαρη απάντηση σε αυτά τα πράγματα.

‘Who needs reasons when you’ve got heroin?’

Από την άλλη σου δείχνει ότι όλη αυτή η φάση είναι ένας φαύλος κύκλος μιας και ο Mark ακροβατεί ανάμεσα στις δυο ζωές του και πότε επιλέγει την μια και πότε επιστρέφει στην άλλη. Τώρα τι είναι καλύτερο το να κινδυνεύεις ανά πάσα στιγμή να πεθάνεις για χατίρι ενός ‘φιξαρίσματος’ ή να ζεις καθαρός μια ζωή που σε κουράζει και σε φθείρει λόγο του πόσο μάταιη και αδιάφορη φαντάζει ύστερα από μια ‘συναρπαστική’ ζωή μέσα από την βελόνα ? Ο Boyle αφήνει την επιλογή στην κρίση σου. Και ναι η οπτική του Mark σχετικά με την ‘καθαρή’ ζωή μπορεί να μας φαίνεται εξαιρετικά μίζερη και μηδενιστική όμως αποτελεί πραγματικότητα για τους πρώην χρήστες που προσπαθούν να επιστρέψουν  στους ρυθμούς της.

Φυσικά δεν γίνεται να μην εξυμνήσουμε και το εξαιρετικό και άκρως εθιστικό soundtrack της ταινίας που πέρα από το γεγονός ότι αποτελείται από κομματάρες γνωστών και μη μουσικών (αποτέλεσμα των φιλιών που είχε ο Irvine Welsh στον χώρο της μουσικής βιομηχανίας) όχι μόνο τσοντάρει τα μέγιστα στους ρυθμούς και την ατμόσφαιρα του φιλμ αλλά έχει και ενεργό μέρος στην πλοκή. Μέσα από τις αλλαγές στην μουσική και τα είδη της αντιλαμβανόμαστε και τις αλλαγές που συμβαίνουν τόσο στον κεντρικό χαρακτήρα όσο εκείνος ενηλικιώνεται και ‘ωριμάζει’ όσο και στο περιβάλλον γύρω του. Η διαδρομή από τονZiggy Pop’ μέχρι το New Wave και την ηλεκτρονική μουσική πραγματικά είναι άκρως απολαυστική. Ενώ μέσα από τις σκηνές στα νυχτερινά clubs o Boyle μας παρουσιάζει με μοναδικό τρόπο και την εξέλιξη μιας γενιάς.

‘1,000 years from now there will be no guys and no girls, just wankers. Sounds great to me.’

ho

Το TRAINSPOTTING ερχόμενο από το πουθενά κατόρθωσε και στιγμάτισε μια ολόκληρη γενιά που αποφάσισε να ‘επιλέξει την ζωή’ ή και να επιλέξει ‘να επιλέξει να μην επιλέξει την ζωή’. Σήμερα η ίδια ακριβώς γενιά έχει παχύνει, εργάζεται σε δουλείες τις οποίες σιχαίνεται, παρακολουθεί ηλίθια προγράμματα μέσα από μεγάλες τηλεοράσεις, αγοράζει άχρηστες μαλακίες που βλέπει σε διαφημίσεις, μπορεί να έχει καλή υγεία και οδοντική ασφάλιση ή μπορεί να ανέβασε χοληστερίνη και να πέθανε πρόωρα. Μπορεί και απλά να παρέμεινε στον βούρκο των εξαρτήσεων. Όπως και να χει πιθανότατα πλέον έχει κατεβάσει το πόστερ της ταινίας από τον τοίχο της. Και όμως το TRAINSPOTTING μπορεί να μην έφερε την μεγάλη αλλαγή που ελπίζαμε και προσδοκούσαμε αλλά παραμένει εδώ.

Μια ένδοξη και στιλάτη ανάμνηση όλων εκείνων που χάσαμε αλλά και μια επιβεβαίωση ότι ορθά κάναμε τις επιλογές που κάναμε. Όποιες και αν είναι αυτές.

Advertisement

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Blog στο WordPress.com.

ΠΑΝΩ ↑

Αρέσει σε %d bloggers: