Alien + The Thing + Abyss * ripoff = Leviathan.

by Αντρέι Κοτσεργκίν 

«Natura non confundenda est. Loosely translated: don’t fuck with Mother Nature.»

Dr. Thompson

Το LEVIATHAN του ‘δικού μας’ George P. Cosmatos είναι ένα φιλμ που θα μπορούσε να μάθει πολλά πράγματα από τις ατάκες των ίδιων του των χαρακτήρων. Αντίθετα όμως καταλήγει να είναι μια ταινία που πάει κόντρα στην ‘φύση’ μπασταρδεύοντας το ALIEN με το THE THING και που τοποθετεί το ανίερο ‘πλάσμα’ που προκύπτει από μια τέτοια διασταύρωση σε μια εγκατάσταση στην άβυσσο του ωκεανού σαν και αυτές που το μάτι μας χόρτασε να βλέπει στα τέλη των 80s στις ταινίες επιστημονικής φαντασίας.

Το τελικό αποτέλεσμα είναι τρομερά ηλίθιο αλλά και λαμπρό ταυτόχρονα.

 

MCDLEVI EC024

 

Ο ‘RobocopPeter Weller ηγείται μιας ομάδος που αποτελείται από 8 μεταλλωρύχους οι οποίοι βρίσκονται σε μια αποστολή εξόρυξης στα βάθη του απέραντου ωκεανού. Ύστερα από έξι κοπιαστικούς και ψυχοφθόρους μήνες στο νερό η ομάδα ετοιμάζεται επιτέλους για την πολυπόθητη ανάβαση στην στεριά. Όμως η επιστροφή στο σπίτι θα πρέπει να περιμένει λίγο…

Κατά την διάρκεια μιας εξόρυξης ένα από τα μέλη ανακαλύπτει ένα πλοίο-ναυάγιο Ρωσικής προέλευσης. ‘ΛΕΒΙΑΘΑΝ‘ γράφει με κεφαλαία, κυριλλικά γράμματα στο πλευρό του μυστηριώδους πλοίου. Ύστερα από μια γρήγορη έρευνα οι μεταλλωρύχοι ανακαλύπτουν το ημερολόγιο του πλοίου και τα προσωπικά αντικείμενα του εξαφανισμένου πληρώματος του. Μελετώντας το ημερολόγιο μαθαίνουν ότι στο πλοίο ξέσπασε κάποιου είδους θανατηφόρα επιδημία. Ψαχουλεύοντας τα αντικείμενα του πληρώματος ανακαλύπτουν μεταξύ άλλων και ένα φλασκί με βότκα. Ένα μέλος του team θα έχει την φαεινή ιδέα να καβατζώσει το φλασκί και να κατεβάσει λαίμαργα το περιεχόμενο του.

Και κάπου εκεί ξεκινάει ο τρόμος… 

Το LEVIATHAN μπορεί να λειτουργεί ιδανικά ως μια διαφήμιση κατά του αλκοόλ όμως σαν ταινία τρόμου και επιστημονικής φαντασίας φαντάζει σαν το ψάρι έξω από το νερό. Και ο λόγος που συμβαίνει αυτό είναι εξαιρετικά απλός : Αυτή η ταινία είναι απίστευτα προβλέψιμη. 

Αν έχεις δεις έστω και δυο, τρεις παρόμοιας θεματολογίας ταινίες θα καταλάβεις από τα πρώτα κιόλας λεπτά τι ακριβώς θα παιχτεί και με ποία ακριβώς σειρά θα πεθάνουν οι ‘ήρωες’ της ιστορίας που αποτελούν και το απόλυτο στερεότυπο των χαρακτήρων που πετυχαίναμε στις ταινίες της εποχής.

Συγκεκριμένα έχουμε τον Peter Weller να μας δίνει μια ανδρική εκδοχή της Ellen Ripley, τουλάχιστον προς το φινάλε διότι στο πρώτο μισό της ταινίας τον βλέπουμε απλά να περιφέρεται πέρα δώθε άσκοπα και να πατάει κουμπιά στην τύχη σε διάφορες κονσόλες με λαμπάκια.  Έχουμε τον ‘συνταγματάρχη Trautman’ ,από τις ταινίες Ράμπο, Richard Crenna να παίζει τον γιατρό της βάσης, που αν και λιγάκι σαλεμένος ταυτόχρονα είναι αποφασισμένος να προστατεύσει τον υπόλοιπο πλανήτη από την απειλή που συναντά αυτός και οι σύντροφοι του στην άβυσσο του ωκεανού (κάτι σαν τον γιατρό από το The Thing ναούμε…) Έχουμε την κυρία με το ατσαλένιο βλέμμα Meg Foster να παρακολουθεί τα τεκταινόμενα μέσα από ένα μόνιτορ και στα παγωμένα, σχεδόν νεκρά, μάτια της να καθρεφτίζεται ιδανικά η εταιρική απληστία, η λαμογιά και η αδιαφορία (γκουχ, γκουχ ‘Burke‘ από το ALIENS…). Και τέλος έχουμε και μια χούφτα ακόμη χαρακτήρες (Ανάμεσα τους συναντάμε και τον γνωστό μας απατεώνα από το ‘Μόνος στο σπίτι’ Daniel Stern να παίζει για ακόμη μια φορά τον ρόλο του… Μαλάκα με εξαιρετικό ρεαλισμό. ) που ουσιαστικά αποτελούν τους κλασσικούς ηλίθιους που χρησιμεύουν ως πρόβατα επί σφαγή για να ικανοποιήσουν την βίαιη και αιματηρή ψυχαγωγία μας.

Όμως αυτή η ψυχαγωγία δεν έρχεται ποτέ σε ιδανικές δόσεις , όχι τόσο λόγο του σεναρίου που ουσιαστικά είναι μια ξεδιάντροπη αντιγραφή δυο πολύ καλύτερων ταινιών όπως ήταν τα ALIEN του Ridley Scott και το The Thing του ‘Άρχοντα του Τρόμου’ John Carpenter, αλλά κυρίως επειδή ο μακαρίτης ο Cosmatos δεν έλεγε και πολλά πράγματα σαν σκηνοθέτης. Ο Cosmatos αδυνατεί να δώσει στο υλικό του την ένταση που χρειάζεται και να σου μεταφέρει την παραμικρή ατμόσφαιρα αγωνίας, παράνοιας και κλειστοφοβίας, τουλάχιστον στο μεγαλύτερο μέρος της ταινίας του. Αντίθετα αυτό που κατορθώνει να κάνει είναι να κοπιάρει ξεδιάντροπα την αισθητική του φριχτού πλάσματος του The Thing…

Και πάλι ούτε αυτό δεν λειτουργεί ιδανικά μιας και οι σκηνές φρίκης και gore του LEVIATHAN σε ορισμένες περιπτώσεις λειτουργούν όμως σε άλλες αδυνατούν να σε ταράξουν…

 

MV5BZTc2ZmJiYjQtYjlkYi00ZWZiLTlkMDAtNGIwMzJmYzMxODFhXkEyXkFqcGdeQXVyNTAyODkwOQ@@._V1_

 

Επίσης ο Cosmatos δεν κωλώνει να προσπαθήσει να αντιγράψει την σκηνοθετική ματιά του Ridley Scott στο ALIEN και μας παρουσιάζει το σκηνικό του σε φάση ‘Νοστρόμο‘ όμως τα αποτελέσματα σε καμία περίπτωση δεν είναι το ίδιο ατμοσφαιρικά.

Ίσως τελικά αυτό που χρειαζόταν το LEVIATHAN είναι έναν … Σταλόνε να λέει στον σκηνοθέτη τι να κάνει.

Τι στο διάολο όμως είναι τελικά αυτό το περιβόητο πλάσμα της ταινίας ? 

Σύμφωνα με τον γιατρό της βάσης το ΛΕΒΙΑΘΑΝ ήταν ένα πλοίο στο οποίο οι Ρώσοι  αξιωματικοί πειραματίζονταν επάνω στο ίδιο τους το πλήρωμα (σικ) εκθέτοντας το σε μεταλλαξιογόνες ουσίες τις οποίες τις διοχέτευαν στα μουλωχτά στους ναύτες με την μορφή… βότκας (σικ #2). Όπως ήταν φυσικό το πείραμα δεν άργησε να στραβώσει και μια θανατηφόρα μόλυνση ξέσπασε στο πλοίο. Οι άτυχοι ναυτικοί που εκτέθηκαν στην ουσία αρχικά πεθαίνουν επίπονα και στην συνέχεια επιστρέφουν με την μορφή τεράτων – ψαρανθρώπων ενώ αυτοί οι ψαράνθρωποι καταλήγουν στο τέλος να ενωθούν σε ένα ενιαίο πλάσμα ακαθόριστης μορφής το οποίο τρέφεται με αίμα και μπορεί και αναπληρώνει τα μέλη και τα όργανα του , ενώ ο γιατρός της βάσης έχει και την θεωρία ότι το πλάσμα αυτό μπορεί να ‘απορροφά την συνείδηση των θυμάτων του’.

Με λίγα λόγια πες μου τι κάνει ‘The Thing, The Thing’ στα κεραμίδια…

Πάντως παρά το απαράδεκτο σενάριο και την όχι ιδιαίτερα καλή σκηνοθεσία του, σε γενικές γραμμές τίμιου, Cosmatos το LEVIATHAN σου προσφέρει και κάνα δυο πραγματάκια που λειτουργούν κάπως και ας έχουν ‘βραχεί’ στο νερό.

Το πλάσμα αν και στυγνή αντιγραφή του The Thing παρουσιάζει ένα αποκρουστικό ενδιαφέρον , κάτι που είναι απόλυτα φυσιολογικό μιας και αποτελεί ένα ακόμη ‘παιδί’ του διαβόητου άρτίστα’ των ειδικών εφέ Stan Winston, ενώ και το cast αν και στην πλειοψηφία του παραδίδει μέτριες ερμηνείες ασκεί μια επίδραση επάνω σου επειδή αποτελείται από ηθοποιούς που θα μπορούσαν να χαρακτηριστούν και ως ‘cult μορφές’. Ενώ ο Peter Weller αποδεικνύει για ακόμη μια φορά ότι χωρίς ιδιαίτερη προσπάθεια μπορεί να φαντάζει εξαιρετικά συμπαθής και ηρωικός.

Επίσης ο Cosmatos ρεφάρει κάπως με ορισμένες σκηνές όπως για παράδειγμα αυτή όπου το χέρι ενός εκ των μελών του πληρώματος … βγάζει δόντια αλλά και με το επικό φινάλε όπου ο Weller αφού την έχει σκαπουλάρει, παρέα με μια γκόμενα – συνάδελφο, από τα σαγόνια της φρίκης καταλήγει να συναντήσει πρόσωπο με πρόσωπο την εργοδότρια του και να την ‘ευχαριστήσει‘ για την βοήθεια που ΔΕΝ τους πρόσφερε όσο εκείνος και το πλήρωμα του πάλευαν για τις ζωές τους…

 

 

Αυτό το φινάλε μας χαρίζει ένα από τα πιο Επικά μπουνίδια στην ιστορία του Κινηματογράφου και ειλικρινά δεν γίνεται να μην δώσουμε τα εύσημα στον Cosmatos και το υδάτινο ‘πόνημα’ του για αυτό. Επίσης η ατάκα ‘Better. A lot better’ άνετα θα μπορούσε να είναι βγαλμένη από το ROBOCOP !

Πάντως η τελική αναμέτρηση μεταξύ Weller και πλάσματος είναι επίσης Επική όμως για όλους τους Λάθος λόγους… Και είναι και λιγάκι ‘κρίμας’ η φάση διότι μέχρι τότε ο Cosmatos κουτσά , στραβά κατόρθωσε να χτίσει ένα στοιχειώδες σασπένς.

 

leviathan-poster_edited-1

 

Το LEVIATHAN βγήκε στις αίθουσες τον Μάρτη του 1989 και αν λάβουμε υπόψιν τις εισπράξεις και τις κριτικές που απέσπασε η ταινία σε καμία περίπτωση δεν τιμά τον τίτλο της που προέρχεται από το περίφημο μυθικό τέρας των ωκεανών.

Επίσης σίγουρα δεν τιμά τον Stan Winston που εκείνη την εποχή έριξε άκυρο στον James Cameron και την ταινία που ετοίμαζε ο δεύτερος και προτίμησε να σχεδιάσει το πλάσμα του Cosmatos. Για την ιστορία ο τίτλος της ταινίας του Cameron, που βγήκε λίγο μετά το LEVIATHAN, ήταν ‘The Abyss’

Πάντως το LEVIATHAN του σκηνοθέτη George P. Cosmatos παρά το απαράδεκτο σενάριο ‘αντιγραφή’ και τις άθλιες ατάκες τύπου ‘Homo Aquaticus! A man who could live under water! Think of the possibilities!’ δεν παύει να αποτελεί τον ορισμό της ένοχης κινηματογραφικής απόλαυσης και είναι ότι πρέπει για μια σπιτική προβολή παρέα με στενούς και εξίσου καμένους με εσένα φίλους και με την συνοδεία γενναιόδωρων ποσοτήτων αλκοόλ.

Μόνο αφήστε στην άκρη την γαμημένη βότκα… 

 

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Blog στο WordPress.com.

ΠΑΝΩ ↑

Αρέσει σε %d bloggers: