You Were Never Really Here : Πάρε το ‘αξίας $16,99 και Made In USA’ σφυρί σου και ξεκίνα να κοπανάς.

by Αντρέι Κοτσεργκίν 

Τι θα συνέβαινε αν διασταυρωνες τον ‘Ταξιτζή ‘ του DeNiro με τον Paul Kersey του Charles Bronson και πρόσθετες μία γερή τζούρα από The Punisher στο μίγμα ? 

Λατρεύω τον action κινηματογράφο μιας και πιτσιρικάς γαλουχήθηκα με τις 70s, 80s και 90s εξτραβαγκάντζες δράσης που μας πρόσφεραν απλόχερα ηθοποιοί – μορφές όπως οι Arnold, Sly , JCVD και ο κοτσίδας ο Seagal αλλά και οι Charles Bronson και Steve McQueen από τους παλιούς . Από την άλλη πάντα εκτιμούσα περισσότερο ‘arthouse‘ ταινίες που απέφευγαν να σου πουλήσουν ψευτο-κουλτούρα και αντίθετα μέσα από στιβαρά σενάρια , σκηνοθεσίες και ερμηνείες μπορούσαν να σου δώσουν δυνατά, αληθινά μηνύματα και αλληγορίες για όλων των ειδών τα θέματα.

Γίνεται όμως να συνδυάσεις αυτούς τους δυο εντελώς διαφορετικούς μεταξύ τους κινηματογραφικούς κόσμους χωρίς η ταινία – ‘ανίερο μπαστάρδεμα‘ που θα προκύψει από μια τέτοια ένωση να μην φάει τα μούτρα της και να μπορέσει να εκτιμηθεί από δυο εντελώς διαφορετικές κουλτούρες θεατών ?

Φυσικά και γίνεται αρκεί να αποφύγεις τις παγίδες, που δεν είναι και λίγες. Ένα τέτοιο πάντρεμα πάντα θα αποτελεί ύψιστο ρίσκο και ένα ιδιαίτερα αμφιλεγόμενο ζήτημα. Σας φέρνω για παράδειγμα δυο ταινίες τέτοιας αισθητικής που καλύπτουν και τις δυο εκδοχές και που μάλιστα ανήκουν και στον ίδιο σκηνοθέτη. Το όνομα του είναι Nicolas Winding Refn. 

Από την μια έχουμε το DRIVE ένα φιλμ με ωμή και ρεαλιστική βία, φοβερά αυτοκίνητα και έναν αμίλητο, παλαιάς κοπής, πρωταγωνιστή και στο οποίο ο σκηνοθέτης μπόρεσε να κάνει ένα φοβερό πάντρεμα μεταξύ της δράσης, και της φιλοσοφίας του κεντρικού του χαρακτήρα και τα στόλισε ιδανικά με την στιλάτη σήμα κατατεθέν σκηνοθεσία του. Και από την άλλη έχουμε το εξαιρετικά αμφιλεγόμενο Only God Forgives όπου ο Refn προσπάθησε να κάνει ακριβώς το ίδιο πράγμα όμως αυτή τη φορά έγειρε την ζυγαριά υπέρ της ‘κουλτούρας’ και της αρτιστικής έκφρασης με αποτέλεσμα να έχουμε ένα φιλμ άνισο και το οποίο κούρασε, έως και εξόργισε, μια τεράστια μερίδα των θεατών. Για την ιστορία εγώ προσωπικά το γούσταρα το Only God Forgives όμως αυτή είναι μια εντελώς διαφορετική υπόθεση την οποία θα εξετάσουμε στο άμεσο μέλλον.

Εκεί που θέλω να καταλήξω είναι ότι τέτοιες σκηνοθετικές ‘χημείες‘ μπορεί από την μια να σε οδηγήσουν σε λαμπρά , ενδιαφέροντα και εξαιρετικά πρωτότυπα αποτελέσματα όμως από την άλλη μπορούν και πολύ εύκολα να εκραγούν μες τα μούτρα σου.

Όμως σε ποία από τις δυο μεριές στέκεται το You Were Never Really Here της σκηνοθέτη Lynne Ramsay και του πρωταγωνιστή Joaquin Phoenix ?

00

 

Βασισμένο στην ομώνυμη νουβέλα του Jonathan Ame το φιλμ μας συστήνει στον Joe έναν πρώην στρατιωτικό ο οποίος μοιάζει με αλκοολικό ξυλοκόπο, έχει τάσεις αυτοκτονίας και αυτοκαταστροφής και που πλέον εργάζεται ως διασώστης θυμάτων απαγωγής. Αυτό το τελευταίο το κατορθώνει με το έμπειρο μυαλό του αλλά εκείνο που τον βοηθά στο να τιμωρεί τους απαγωγείς είναι το πιστό … σφυρί του.

Παρά την ξεκάθαρη επιθυμία θανάτου που φαίνεται να τον διακατέχει ο Joe είναι εξαιρετικός στην δουλεία του και η φήμη του θα τον οδηγήσει στο να αναλάβει μια νέα υπόθεση στην οποία καλείται να διασώσει την ανήλικη κόρη ενός γερουσιαστή από ένα αδίστακτο κύκλωμα το οποίο ειδικεύεται στο εμπόριο λευκής σαρκός.

Και όπως είναι αναμενόμενο κάπου εκεί όλα πάνε στραβά…

 

9

 

Ακριβώς όπως και στην σύγκριση που κάναμε στον πρόλογο μεταξύ των ταινιών δράσης και των λεγόμενων ‘art films’ έτσι και στον χαρακτήρα του Joe συναντάμε δυο εντελώς διαφορετικές και αντικρουόμενες πλευρές που όμως κάπως κατορθώνουν και συνυπάρχουν μεταξύ τους.

Από την μια έχουμε τον ‘άγριο’ επαγγελματία – ‘τιμωρό’ Joe που αρέσκεται στο να τιμωρεί τα Καθάρματα που συναντά διαλύοντας τα με το , ‘αξίας $16,99 και Made in USA’ σφυρί του και από την άλλη έχουμε έναν συναισθηματικά ευάλωτο και εξαιρετικά αυτοκαταστροφικό τύπο που στον ελεύθερο του χρόνο φροντίζει την γρια μητέρα του. Ο τύπος μπορεί να φαντάζει με ένα άγριο και αιμοβόρο κτήνος στο παρουσιαστικό του όμως μέσα από τα μάτια του και τις ανεπαίσθητες εκφράσεις του προσώπου του μπορούμε να διακρίνουμε αμυδρά μια ευαίσθητη ψυχή που δεν ταιριάζει με την βίαιη φύση που φαίνεται να έχει ο χαρακτήρας.

Ο Joaquin Phoenix αφήνει ένα εξαιρετικά απειλητικό μούσι και κατορθώνει να αποτυπώσει μαεστρικά και τις δυο αυτές αντικρουόμενες πλευρές του ‘ήρωα’. Σου δίνει έναν γνήσιο ψυχοπαθή που απο τη μια φαντάζει ηρωικός αλλά από την άλλη είναι ένας απίστευτα τρομακτικός τύπος που στην αληθινή ζωή δεν θα ήθελες να τον πετύχεις ποτέ μπροστά σου.

Παράλληλα με την κεντρική ιστορία η Ramsay με την μορφή flashbacks – αναμνήσεων μας παρουσιάζει τρεις διαφορετικές στιγμές, ή πιο σωστά τρία ‘φαντάσματα‘ ,από το παρελθόν του Joe ,  που μας δίνουν ένα μικρό κομμάτι του παζλ της ψυχοσύνθεσης του. Όμως μην περιμένεις ποτέ σου να δεις την εικόνα ολοκληρωμένη. Σπασμένα κομμάτια μίας διαλυμένης ζωής. Στο τέλος η σκηνοθέτης αφήνει εσένα να τοποθετήσεις τα τελευταία κομμάτια και να βγάλεις τα συμπεράσματα σου και να κρίνεις τον ‘ήρωα’.

Παράλληλα η σκηνοθέτης θα σε μπερδέψει ύπουλα σχετικά με το τι είναι πραγματικότητα και τι ψέμα σε όλα αυτά που βλέπεις ενώ τεχνικά αντλεί μπόλικη έμπνευση από τον Αλφρεντ Χίτσκοκ και το Psycho του με αποτέλεσμα η ένταση να είναι αμείωτη και χαοτική .

Όμως η Ramsay ποτέ της δεν ξεχνάει ότι μια ταινία ‘δράσης‘ πρέπει να υποστηρίζει τον τίτλο της και για αυτό ακριβώς μας ανταμείβει και με απλετη βία που είναι ωμή, αιματηρή και ρεαλιστική.

Υπέροχοι είναι και οι ήχοι και η μουσική της ταινίας που θα σε κρατήσουν στην τσίτα , προσφορά του Jonny Greenwood, ενώ ακούγονται και διάφορα… pop κομμάτια τα οποία ύστερα από την προβολή αυτής της ταινίας δεν θα ακουστούν ποτέ ξανά τόσο ‘όμορφα‘ στα αυτάκια σου…

MV5BMDkwOTE0ZjMtZmRiYS00M2M3LWE3MzUtNzNmNmExNTNmNjg5XkEyXkFqcGdeQXVyODE1MjMyNzI@._V1_UY1200_CR90,0,630,1200_AL_

 

Δεν είναι και λίγοι εκείνοι οι ενθουσιώδεις σινεφίλ που έχουν αρχίσει να παρομοιάζουν το You Were Never Really Here των Lynne Ramsay και Joaquin Phoenix με τον σπουδαίο και διαχρονικό ‘Ταξιτζή‘ των Scorsese και Robert DeNiro. Ιεροσυλία ή εύστοχη σύγκριση ? Διάολε δεν πρόκειται να σου απαντήσω μιας και πρώτον δεν γουστάρω να συγχέω και να συγκρίνω μεταξύ τους ταινίες που η καθεμία της έχει τα δικά της δυνατά, μοναδικά και αιματηρά πράγματα να σου δώσει. Και δεύτερον το αφήνω επάνω σου να βγάλεις τα δικά σου συμπεράσματα.

Τελικά όμως που κινούνταν το φιλμ περισσότερο, στην ωμή δράση ή στην ιδιαιτερότητα της καλλιτεχνικής έκφρασης ? Ανάθεμα με και αν εχω απάντηση σε αυτή την ερώτηση . Το φιλμ αυτό κινείται παντού και πουθενά ταυτόχρονα . Κάτι που θα εκνευρίσει την πλειοψηφία του κοινού αν λαβω στα υπόψιν και τα ειρωνικά χειροκροτήματα στο φινάλε . Ας είναι , χρειαζόμαστε και τέτοιες ταινίες στις ασφαλείς και δίχως νεύρο κινηματογραφικες μέρες που διανύουμε . Αν ο Λανθιμος αποφασίσει ποτέ του να κάνει ταινία δράσης αυτή θα μοιάζει με το You Were Never Really Here. Με ότι αυτό συνεπάγεται.

Το μόνο που ξέρω είναι ότι συμφωνώ απόλυτα με την ατάκα  ‘Joe, let’s go. It’s a beautiful day.’ που πετάει ένας χαρακτήρας στον πρωταγωνιστή.

Ναι όντως ήταν μια υπέροχη μέρα ώστε να παρακολουθήσω έναν μουσάτο και εξαιρετικά βλοσυρό και απειλητικό Joaquin Phoenix να δίνει πόνο στα Καθάρματα με το σφυρί του και όλα αυτά μέσα από μια εξαιρετικά στιλάτη σκηνοθεσία που κάνει μια γνώριμη ιστορία να φαντάζει εξαιρετικά μοναδική ,πρωτότυπη και επίπονη.

 

Βαθμολογία : Τούτος ο τύπος εγκρίνει αυτή την ταινία. 

giphy

Advertisement

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Blog στο WordPress.com.

ΠΑΝΩ ↑

Αρέσει σε %d bloggers: