Assault On Precinct 13 : Καμιά φορά δεν βλάπτει να δέχεσαι την λάθος γεύση παγωτού…

by Αντρέι Κοτσεργκίν 

Napoleon Wilson: Still have the gun?

Leigh: Two shots. Should I save them for the two of us?

Napoleon Wilson: Save ’em for the first two assholes who come through that vent.

O διάλογος μεταξύ ενός μπάτσου και ενός φονιά είναι ενδεικτικός σχετικά με την ατμόσφαιρα φρίκης και θανάτου που πνέει πάνω από το Assault On Precinct 13 του σκηνοθέτη John Carpenter.

Assault_On_Precinct_13_Poster_1200_1823_81_s

Βρισκόμαστε στα μέσα των 70s.

Οι δρόμοι των Αμερικάνικων πόλεων δεν είναι πλέον ασφαλείς για κανέναν πέραν των Καθαρμάτων που σχηματίζουν αμείλικτες συμμορίες. Τα Καθίκια αυτά φοράνε μπερέδες, στρατιωτικά τζάκετ και έχουν στην κατοχή τους έναν οπλισμό που θα έκανε υπερήφανο μέχρι και τον Ντόναλτ Τραμπ.

Όμως για αυτούς τους Μπάσταρδους το μότο ‘Make America Great Again’ μεταφράζεται εντελώς διαφορετικά. Για εκείνους το ‘μεγαλείο’ μπορεί να προκύψει μονάχα μέσα από το απόλυτο Χάος. Πως όμως γίνεται να δημιουργηθεί ένα τόσο τέλειο Χάος ? Μα φυσικά μέσα από το άσκοπο μακελειό που προκύπτει από φριχτές και παράνομες ενέργειες.

Όπως για παράδειγμα το να πυροβολήσεις εν ψυχρώ ένα κοριτσάκι που τρώει το παγωτό της και στην συνέχεια να πολιορκήσεις ένα αστυνομικό τμήμα ώστε να πάρεις εκδίκηση για τους συντρόφους που έχασες…

Σε αυτή την ωμή, εξαιρετικά σκατόψυχη αλλά και πολύ ένοχα απολαυστική σκηνή ο σκηνοθέτης John Carpenter αποδεικνύει γιατί το παρατσούκλι ‘The Master of Horror’ του ανήκει δικαιωματικά.

Μέσα σε μόλις 3 και κάτι λεπτά ο ‘Μάστορας‘ σου έχει δώσει να καταλάβεις , με απλό αλλά άκρως αποτελεσματικό τρόπο, το τι σόι Καθάρματα είναι οι Villains της ιστορίας του. Και αφού ο σκηνοθέτης μας το έχει καταστήσει σαφές ότι το Λος Άντζελες των 70s βρίσκεται ασφυκτικά εγκλωβισμένο σε ένα καθεστώς απόλυτης τρομοκρατίας ,όπου οι συμμορίες κάνουν κουμάντο , στην συνέχεια πατάει μαεστρικά και ευλαβικά στις διδαχές της Νύχτας των Ζωντανών Νεκρών του συνεργάτη του George Romero και μας διηγείται μια ιστορία ανελέητης πολιορκίας η οποία χαρακτηρίζεται από έντονη κλειστοφοβία και απόγνωση.

To Assault on Precinct 13 είναι μια τρανή απόδειξη του πως με λίγα εφόδια μπορείς να χτίσεις κάτι γερό. Ο Carpenter έχοντας στην διάθεση του ένα απλοϊκό σενάριο, το οποίο έγραψε μέσα σε μια μόλις βδομάδα, και ένα πενιχρό μπάτζετ της τάξεως των 100.000 δολαρίων δημιουργεί εδώ ένα θρίλερ δράσης γεμάτο σασπένς το οποίο παρά τις αμφιλεγόμενες κριτικές της εποχής και την κατρακύλα στο Box Office (μάζεψε μόλις κάτι χιλιάρικα σε εισπράξεις…) σήμερα θεωρείται πρότυπο για το πως ένας σκηνοθέτης μπορεί να δημιουργήσει κάτι το πραγματικά δυνατό και ψυχαγωγικό στηριζόμενος μονάχα στην ευρηματικότητα του.

Ο Carpenter εδώ στήνει μια πολιορκία μέσα από την ευρηματική χρήση των σκηνικών και των φωτισμών του. Σου παρουσιάζει τους αδίστακτους πολιορκητές ως σκιές που κραδαίνουν αυτόματα όπλα ενώ οι πολιορκημένοι του είναι απλοί άνθρωποι της καθημερινότητας και όχι τίποτε macho ντερέκια σαν αυτά που ξερνάει συνήθως ο Action κινηματογράφος. Οι καλοί εδώ φαντάζουν εξαιρετικά ευάλωτοι. Μπορείς να διακρίνεις ολοκάθαρα τον φόβο και την απελπισία να χαράζονται στα πρόσωπα τους όταν αντικρίζουν την απειλή που τους περικυκλώνει. Όμως ταυτόχρονα υπάρχει και μια αποφασιστικότητα μέσα τους, μια φλογερή επιθυμία για επιβίωση που τους καθιστά ως τραγικούς ήρωες στα μάτια του θεατή. Τα στοιχεία αυτά εκφράζονται κυρίως μέσα από τον πρωταγωνιστή Austin Stoker που υποδύεται τον μπάτσο Ethan Bishop έναν τύπο που καλείται να εξαντλήσει όλο του το θάρρος και την ευρηματικότητα ώστε να σώσει όχι μόνο τον ίδιο του τον εαυτό αλλά και τους ανθρώπους που έχει ορκιστεί να υπηρετεί και να προστατεύει.

Πέραν του Stoker απολαυστικός είναι και ο Darwin Joston στον ρόλο του εριστικού και εξαιρετικά θανάσιμου Napoleon Wilson. Ο Wilson είναι ένας καταδικασμένος και αμείλικτος φονιάς που βρίσκει τον εαυτό του εγκλωβισμένο σε ένα κελί κατά την διάρκεια της πολιορκίας. Ο Ethan Bishop αναγκάζεται να του χαρίσει προσωρινά την ελευθερία του έχοντας γνώση ότι ο εγκληματίας αυτός είναι η μοναδική τους ελπίδα για σωτηρία.  ‘There are no heroes anymore, Bishop. Just men who follow orders.‘ τον ακούμε να του λέει και δεν γίνεται παρά να συμφωνήσουμε μαζί του.

Ο Carpenter δημιουργεί μεταξύ πράου μπάτσου και αυθόρμητου γκάνγκστερ  μια σχέση αλληλοεξάρτησης η οποία λειτουργεί ως το αλατοπίπερο της ιστορίας του. Το γεγονός ότι ο ένας είναι μαύρος και ο άλλος λευκός μας δηλώνει ότι ο ηρωισμός δεν γνωρίζει από φυλές και χρώματα. Το ίδιο όμως ισχύει και για το ‘Κακό‘. Οι συμμορίτες του Carpenter δεν ανήκουν σε κάποια συγκεκριμένη φυλετική ομάδα. Εδώ ο Θάνατος δεν κάνει διακρίσεις απέναντι σε εκείνους που θα ‘θερίσει’αλλά και σε εκείνους που αναλαμβάνουν τον ‘θερισμό’.

Πάντως ο Napoleon πέραν της ικανότητας που επιδεικνύει στο να χειρίζεται την καραμπίνα εδώ αποδεικνύεται και ως ένας τεράστιος φιλόσοφος της ζωής πετώντας μας ατακάρες τύπου : ‘In my situation, days are like women – each one’s so damn precious, but they all end up leaving you…’ !

Αξίζει να δώσουμε τα εύσημα και στην Laurie Zimmer που μας χαρίζει έναν από τους πιο δυναμικούς γυναικείους χαρακτήρες των 70s. Η τύπισσα αυτή καλείται όχι μόνο να αντεπεξέλθει σε μια αδιανόητη και εξαιρετικά επικίνδυνη κατάσταση αλλά κατορθώνει κιόλας να σταθεί επάξια ανάμεσα σε δυο δυναμικούς άντρες και να κλέψει σε αρκετά σημεία την παράσταση.

Μπορεί στις μέρες μας να πλακωνόμαστε για το πως πρέπει να παρουσίαζεται η ισότητα στο κινηματογραφικό πανί όμως ο Carpenter μας έδειξε πριν από δεκαετίες ολόκληρες το πως γίνεται η δουλεία σωστά.

Assault-on-Precinct-13

Όπως και στις περισσότερες ταινίες του έτσι και εδώ ο Carpenter συνθέτει μόνος του την μουσική η οποία για ακόμη μια φορά τσοντάρει τα μέγιστα στην ατμόσφαιρα της ιστορίας του. Εδώ ο δημιουργός μας δίνει μερικές εξαιρετικές ηλεκτρονικές ‘μαχαιριές’ ακριβώς στα κατάλληλα σημεία αυξάνοντας έτσι την αγωνία μας.

Όπως ήταν αναμενόμενο το Assault απέκτησε το 2005 ένα αχρείαστο remake με πρωταγωνιστές τους Ethan Hawke και Laurence Fishburne, σε σκηνοθεσία του  Jean-François Richet, το οποίο ελάχιστη δικαιοσύνη απέδωσε προς τιμήν του αυθεντικού φιλμ…

assault-on-precinct-13-18722-movieposter.1038

Το Assault on Precinct 13 σε καμία περίπτωση δεν είναι η καλύτερη ταινία της φιλμογραφίας του ‘Μάστορα‘. Ίσα, ίσα είναι ένα φιλμ που έχει αρκετά ψεγάδια αν κάτσεις και το ξεψαχνίσεις. Όμως διάολε πραγματικά δεν αξίζει να κάτσει να ασχοληθεί κανείς με αυτά.

Η ταινία αυτή εκπέμπει μια τόσο έντονη και ωμή επιθετικότητα που δεν θα σου επιτρέψει να κάτσεις να ψάχνεις τα ελαττώματα της. Από την εναρκτήρια σκηνή όπου γινόμαστε μάρτυρες μιας βάναυσης αστυνομικής αγριότητας, μέχρι τον ‘όρκο αίματος’ που δίνουν μεταξύ τους οι συμμορίες που θέλουν να πάρουν την εκδίκηση τους από τον Νόμο και από εκεί στο ανελέητο πιστολίδι της πολιορκίας ο John Carpenter χτίζει μαεστρικά μια ατμόσφαιρα ανελέητης βίας και αγωνίας που δεν θα σε αφήσει ποτέ σου να πάρεις έστω και μια ανάσα.

Το Assault On Precinct 13 μέχρι και σήμερα μας δείχνει ότι καμιά φορά ο Νόμος δεν μπορεί να μας προστατεύσει απέναντι σε αδίστακτους ανθρώπους που χαρακτηρίζονται από μια πρωτόγονη φονική επιθυμία. Το Χάος κάποιες μέρες θα κυριαρχεί ότι και αν κάνεις και αυτό είναι πραγματικά τρομαχτικό.

Επίσης η ταινία αυτή είναι η καλύτερη υπενθύμιση πως αν καμιά φορά ο παγωτατζής της γειτονιάς σου δώσει την λάθος γεύση παγωτού καλό θα ήταν να αποδεχτείς την όλη κατάσταση και να μην πηγαίνεις κόντρα στην μοίρα…

«Hey, this is regular vanilla…»

Advertisement

14 σκέψεις σχετικά με το “Assault On Precinct 13 : Καμιά φορά δεν βλάπτει να δέχεσαι την λάθος γεύση παγωτού…

Add yours

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Δημιουργήστε ένα δωρεάν ιστότοπο ή ιστολόγιο στο WordPress.com.

ΠΑΝΩ ↑

Αρέσει σε %d bloggers: