OLDBOY : Σκοτώνοντας το χαμογελαστό Τέρας μέσα σου.

by Αντρέι Κοτσεργκίν 

 ‘Even though I’m no more than a monster – don’t I, too, have the right to live?’

Ζώντας πλέον σαν ένα ‘Τέρας‘ που πασχίζει να θυμηθεί τι σημαίνει να είσαι άνθρωπος ο Oh Dae-Su κοιτιέται στον καθρέφτη της φυλακής – διαμερίσματος όπου τον αλυσόδεσε ένας αόρατος εχθρός και στο πρόσωπο του σχηματίζεται ένα πλατύ χαμόγελο…

QWYqxeQ

Όχι ο Oh Dae-Su ύστερα από 15 χρόνια φυλάκισης, για αιτία που του διαφεύγει, δεν ξέθαψε από μέσα του τον άντρα που ήτανε κάποτε. Η μόνη αιτία πίσω από το χαμόγελο του είναι ένας πίνακας που βρίσκεται καρφωμένος στον τοίχο του μοναχικού δωματίου του. ‘Laugh and the world laughs with you. Weep and you weep alone.’ γράφει επάνω στον πίνακα και ο φυλακισμένος αποφασίζει να εφαρμόσει αυτή την διδαχή ώστε να αντέξει την νέα και σκληρή του πραγματικότητα.

Όμως όταν μια μέρα ξαφνικά τα δεσμά του Oh Dae-Su ‘σπάσουν‘ και ο άντρας βρεθεί να κυκλοφορεί ξανά ελεύθερος έξω στους δρόμους της Κορέας το χαμόγελο αυτό θα σημάνει μονάχα κακά μαντάτα για εκείνους που μια νύχτα του 1988 τον φυλάκισαν και του στέρησαν την μοναχοκόρη του.

 

oldboy-hammer

 

O Oh Dae-Su είναι από εκείνους τους ανθρώπους που αρέσκονται να μιλάνε πολύ. Το είχε αυτό το χούι από μικρός. Το στόμα του και η ακατάσχετη φλυαρία που βγαίνει από αυτό είναι η αιτία που ο άντρας αυτός κατέληξε να φυτοζωεί σε ένα απομονωμένο διαμέρισμα για 15 ολόκληρα χρόνια και να παρακολουθεί την εξέλιξη του ελεύθερου κόσμου μέσα από την οθόνη μιας τηλεόρασης που παράλληλα είχε τον ρόλο της δασκάλας, της συντρόφου αλλά και της ερωμένης του.  Κατά την διάρκεια της αιχμαλωσίας του ο Oh Dae-Su ξεκίνησε να γράφει μια λίστα με τους ‘εχθρούς‘ του. Δεν ήταν και λίγοι… Ταυτόχρονα φρόντισε να σμιλέψει το κορμί του και χτυπώντας μέρα-νύχτα έναν τοίχο μετέτρεψε τις γροθιές του σε όπλα εκδίκησης και τιμωρίας.

Μια μέρα ο Oh Dae-Su θα ξυπνήσει μέσα σε μια βαλίτσα στην ταράτσα μιας πολυκατοικίας. Μέσα στην βαλίτσα θα βρει ένα κουστούμι γεμάτο στοιχεία αλλά και ένα τηλέφωνο. Όταν εκείνο χτυπήσει θα το σηκώσει και θα ακούσει στην άλλη άκρη της γραμμής για πρώτη φορά την φωνή του άντρα που τον κρατούσε δέσμιο τόσα χρόνια. Η φωνή αυτή προτρέπει τον Oh Dae-Su να την αναζητήσει ώστε να βρει τις απαντήσεις που χρειάζεται. Και κάπως έτσι ο Oh Dae-Su φοράει το ακριβό κουστούμι που του έραψαν, αρπάζει ένα σφυρί και ξεκινάει να πάρει την εκδίκηση του από τον άντρα που του στέρησε τα πάντα.

Τι γίνεται όμως μετά ?

Με τα χρόνια ο Oh Dae-Su χρησιμοποίησε την οργή του ως το συστατικό που θα τον μετατρέψει σε ένα ανελέητο ‘Τέρας‘ εκδίκησης και τιμωρίας. Θα μπορέσει όμως να επιστρέψει στην πραγματικότητα του, στον άντρα που ήτανε κάποτε, όταν το βίαιο έργο του θα έχει τελειώσει ?

‘I’ve now become a monster. When my vengeance is over, can I return as Oh Dae-su?’ τον ακούμε να αναρωτιέται ο ίδιος και αν μη τι άλλο αυτή είναι μια καλή ερώτηση…

 

maxresdefault

 

Εκδίκηση μέσα από την εκδίκηση.

Ο σκηνοθέτης του ODLBOY ,Park Chan-wook ,αντλεί έμπνευση από την αρχαία ελληνική τραγωδία , και ειδικά το πρόσωπο του Οιδίποδα, και συνθέτει την απόλυτη ιστορία αυτοδικίας ,εκδίκησης αλλά και αυτοκαταστροφής. Βάζει τον , εξαιρετικό, πρωταγωνιστή του Choi Min-sik να μεταμορφώνεται σταδιακά σε ένα ‘Τέρας’ που έχοντας ως προέκταση της οργής του ένα σφυρί, αλλά και τις γυμνές γροθιές του, να ξεκινάει μια μεθοδική έρευνα με σκοπό να εντοπίσει εκείνους που τον αδίκησαν και που του πήραν την κόρη του. Βλέπουμε τον Oh Dae-Su να σπάει μπράβους στο ξύλο, να ξεριζώνει τα δόντια ενός μαφιόζου και να βασανίζεται προσπαθώντας να βρει τόσο τον άντρα που τον φυλάκισε όσο και τους λόγους που τον οδήγησαν σε αυτή του την πράξη.

Όμως και ο ίδιος ο Oh Dae-Su ακόμη και πριν μεταμορφωθεί στο ‘τέρας’ που βλέπουμε στην οθόνη δεν ήταν κάνας άγιος. Αρχικά τον γνωρίζουμε ως έναν άξεστο και φλύαρο μεθύστακα που μπινελικώνει τους μπάτσους που τον μπουζουρίασαν επειδή δεν θέλει να αργήσει στο πάρτι της κόρης του. Αμέσως μετά τον βλέπουμε να εξαφανίζεται στην βροχή… 15 χρόνια μετά ο Oh Dae-Su ξαναβρίσκει την ελευθερία του και καταφεύγει στις εφηβικές του αναμνήσεις ώστε να θυμηθεί ποίος είναι ο άντρας που του κατέστρεψε την ζωή. Και όταν πάρει επιτέλους τις απαντήσεις που θέλει ξεκινάει να πάρει την εκδίκηση του από αυτόν τον τύπο. Όμως μέσα από αυτή την βίαιη και οργισμένη αναζήτηση θα προκύψει και κάτι το όμορφο. Από ένα , φαινομενικά, παιχνίδι της μοίρας το ‘Τέρας’ θα συναντήσει την νεαρή Mi-do , μια νεαρή και όμορφη σεφ, που θα περιμαζέψει τον Oh Dae-Su σπίτι της, θα γιατρέψει τις πληγές του και θα του χαρίσει το κορμί της. Μέσω αυτής της ένωση θα προκύψει και η αληθινή εκδίκηση της ιστορίας η οποία δεν προέρχεται από το χέρι του ‘Τέρατος’ αλλά από εκείνο του ανθρώπου που κάποτε το φυλάκισε και πολύ μεθοδικά το μετέτρεψε στο λυσσασμένο πλάσμα που είναι τώρα.

Ο εκατομμυριούχος επιχειρηματίας Lee Woo-jin είναι ο αόρατος δεσμοφύλακας του ‘τέρατος’ μας αλλά και ο δημιουργός του. Όταν ήταν έφηβος ο Oh Dae-Su άθελα του ανακάλυψε ότι ο Lee είχε συνάψει ερωτικές σχέσεις με την ίδια του την αδελφή. Όπως ήταν αναμενόμενο ο φαφλατάς Oh Dae-Su μοιράστηκε αυτό που είδε με τον κολλητό του και εκείνος με την σειρά του το διέδωσε σε ολόκληρο το σχολείο. O Oh Dae-Su άλλαξε σχολείο και έτσι ως αποτέλεσμα ποτέ του δεν έμαθε για την φριχτή μοίρα που βρήκε η αδελφή του Lee η οποία αυτοκτόνησε πηδώντας από μια γέφυρα. Τα χρόνια πέρασαν και ο Oh Dae-Su ξέχασε αυτό που είδε. Προχώρησε στην ζωή του, αν και ομολογουμένως δεν πήγε και πολύ μακριά. Όμως όπως ήταν φυσικό ο Lee Woo-jin δεν ξέχασε ποτέ του εκείνον που θεωρούσε ως βασικό υπαίτιο για την τραγωδία και τον εξευτελισμό που βίωσε όταν ήταν νέος.

Οφθαλμός αντί οφθαλμού.

Η βιβλική ρήση χαρακτηρίζει ιδανικά και τους δυο αντιπάλους. Ειδικά τον Lee Woo-jin που αποφασίζει να πληρώσει τον άντρα που μισεί κυριολεκτικά με το ίδιο νόμισμα. Ο Lee όσα χρόνια κρατούσε δέσμιο τον Oh Dae-Su φρόντισε μέσω της διαδικασίας της ύπνωσης να τον οδηγήσει σε ένα μονοπάτι πόνου και ατίμωσης. Και τα κατάφερε απόλυτα. Η αποκάλυψη στο φινάλε ότι η Mi-Do στην πραγματικότητα είναι η χαμένη κόρη του ‘Τέρατος’ ήταν πραγματικά μια ανελέητη γροθιά στο στομάχι του ανυποψίαστου τότε θεατή. Ένα σενάριο βγαλμένο κατευθείαν από τις πιο σκοτεινές και έντονες πτυχές μιας αρχαίας ελληνικής τραγωδίας.

Φυσικά αξίζουν τα εύσημα και στον Jo Yeong-wook που με τις μεγαλοπρεπείς αλλά και θλιμμενες συνθέσεις του ντύνει ιδανικά το σκηνικό αυτής της τραγωδίας .

Σκηνοθετικά το OLDBOY είναι ένα αριστούργημα. Ο Park Chan-wook αποτυπώνει μαεστρικά την αιχμαλωσία του ήρωα του. Βλέποντας τον να συναντά μια γυναίκα και να κάνει το πρώτο του τσιγάρο ύστερα από τόσα χρόνια αιχμαλωσίας πραγματικά θα συμπάσχεις μαζί του,  ενώ στην συνέχεια ο σκηνοθέτης τον ξαμολά σαν ένα λυσσασμένο σκυλί να σπέρνει τον πόνο στους εχθρούς του. Ο πόνος αυτός αποδίδεται με ένα υπέρμετρα σκληρό αλλά και στιλάτο τρόπο μέσα από σκηνές όπως το, περίφημο πλέον, ξυλίκι στον διάδρομο…

 

 

 

H σκηνή αυτή ‘ζέχνει’ βία, πόνο αλλά και υπέροχη καφρίλα. Απολαυστικές λεπτομέρειες όπως το μαχαίρι που καταλήγει καρφωμένο στην πλάτη του ήρωα θα σε κάνουν να πωρωθείς αλλά και να γελάσεις. Η σκηνοθεσία του Park είναι τόσο ωμή αλλά και Cool ταυτόχρονα που μέχρι και ο Ταραντίνο ζήλεψε την ατμόσφαιρα της ταινίας του.

Και όμως παρά το απίστευτα ψυχαγωγικό περιεχόμενο κάθε σκηνή πάλης ή καφρίλας έχει τον δικό της σκοπό. Τίποτε από όλα όσα βλέπουμε σε αυτό το φιλμ δεν γίνεται τυχαία. Ακόμη και η πιο μικρή λεπτομέρεια οδηγεί σε μια τρομαχτική αποκάλυψη. Ναι ακόμη και η σκηνή όπου ο ήρωας καταβροχθίζει αμάσητο ένα ζωντανό … χταπόδι…

source

Χρειάστηκαν γύρω στα τέσσερα χταπόδια συνολικά για να  ‘βγει’  σωστά η σκηνή. Μάλιστα για κάθε χταπόδι που θυσιάστηκε στον βωμό της τέχνης του, ο Βουδιστής Choi, είπε και έναν μικρό ύμνο – προσευχή. Όμως δεν είναι το γεγονός ότι ο τυπάς κατάπιε ζωντανή αυτή την αηδία που καθιστά την ερμηνεία του εδώ τόσο σπουδαία. Βλέποντας τον Choi Min-sik να μεταμορφώνεται σταδιακά από έναν άξεστο, πλαδαρό, μεθύστακα σε ένα ανελέητο ‘Τέρας’ πραγματικά δεν γίνεται να μην μείνεις άναυδος από την τελειότητα της ερμηνείας του.

Όμως και ο αντίπαλος του είναι εξίσου σπουδαίος. Ο Yoo Ji-tae με το αυτάρεσκο και σχεδόν αψεγάδιαστο πρόσωπο του μας δίνει έναν ‘Κακό’ που αν και δεν στηρίζεται στα μπράτσα του ή το απειλητικό του παρουσιαστικό φαντάζει ως η απόλυτη καταδίκη για τον ήρωα. Το θηλυπρεπές παρουσιαστικό του αποτελεί την ιδανική αντίθεση απέναντι στην σημαδεμένη , σχεδόν πρωτόγονη, φάτσα του ήρωα. Το ίδιο και οι μέθοδοι του μιας και εκεί που ο Oh Dae-Su επιστρατεύει την ωμή δύναμη και τις γροθιές του ο Lee του απαντά με την πανουργία του.

Η σχέση που δημιουργείται μεταξύ των δυο αντιπάλων εδώ είναι μεγαλοπρεπής αλλά και τρομαχτικά τραγική. Δυο εντελώς αντίθετοι άνθρωποι που το μόνο που τους ενώνει είναι η εκδίκηση που θέλουν να πάρουν ο ένας από τον άλλον. Όμως αντίθετα με το ‘Τέρας’ που στο φινάλε κατορθώνει να βρει ξανά ένα μέρος της ανθρωπιάς του και την διάθεση να συνεχίσει την ζωή ο Lee αναλώνεται ολοκληρωτικά από την επιθυμία του για εκδίκηση. Και αφού την εφαρμόσει επάνω στον ήρωα, με τον πιο αρρωστημένο και σκληρό τρόπο, στην συνέχεια βγάζει ένα περίστροφο και τινάζει τα μυαλά του στον αέρα. Ο Lee ξέρει ότι δεν υπάρχει πλέον τίποτε για εκείνον για το οποίο αξίζει να ζήσει και έτσι δίνει ένα τέλος στην ύπαρξη του έχοντας ως τελευταία γλυκόπικρη ανάμνηση την απόλυτη νίκη που κατάφερε ενάντια στον εχθρό του. ‘Wow, you’re strong, Mr. Monster. Yes, you are the monster that I created.’ Παράλληλα αφήνει τον εχθρό του ακριβώς στην ίδια θέση στην οποία βρισκόταν κάποτε ο ίδιος.

‘My sister and I loved each other, despite everything. Can you two do the same?’

WJ

 

Και φυσικά έχουμε και το φινάλε όπου το ‘Τέρας’ στην προσπάθεια του να επιστρέψει σε μια ανθρώπινη κατάσταση κάνει μια εξαιρετικά αμφιλεγόμενη επιλογή.

O Oh Dae-Su έχοντας πλέον πλήρη επίγνωση της κατάστασης και των πράξεων του αναζητεί την γυναίκα που τον υπνώτιζε και της ζητά να τον κάνει να ξεχάσει το γεγονός ότι η Mi-Do στην πραγματικότητα ήταν η κόρη του. Εκείνη του λέει να κάνει 70 βήματα. Με κάθε βήμα το ‘Τέρας’ μέσα του γερνάει και στο τέλος θα πεθάνει. Εκείνος την ακούει. Στην συνέχεια τον βλέπουμε αγκαλιά με την Mi-Do να χαμογελάει στο κενό και αυτή τη φορά όχι επειδή του το ‘είπε‘ κάποιος πίνακας αλλά επειδή επιτέλους είναι πραγματικά ένας ευτυχισμένος άνθρωπος…

vlcsnap-2013-10-24-06h50m59s229-660x298

 

Στο OLDBOY το ερώτημα του σκηνοθέτη είναι ξεκάθαρο :

Μπορεί ένας άντρας να μετατρέψει την αδικία και το τραύμα που υπέστη ως όργανο εκδίκησης και τιμωρίας , μεταμορφώνοντας παράλληλα τον εαυτό του σε ένα μανιασμένο και θλιβερό ‘Τέρας‘, και αφού το βίαιο έργο του έχει τελειώσει να μπορέσει να επιστρέψει στον άντρα που ήταν κάποτε ? Και ναι μπορεί να πετάξεις το σφυρί και να κατεβάσεις τις γροθιές σου κάτω όμως κοιτώντας στον καθρέφτη θα μπορέσεις επιτέλους να χαμογελάσεις  όχι επειδή στο είπε κάποτε ένας πίνακας αλλά επειδή θα είσαι ξανά ένας ευτυχισμένος άνθρωπος ?

Ίσως και να μπορέσεις. Όμως το πιθανότερο είναι να δεις μια μέρα στην αντανάκλαση του καθρέφτη σου  το ‘Τέρας‘ που έθαψες μέσα σου να σου χαμογελάει και εκείνο ειρωνικά γνωρίζοντας ότι το τίμημα που χρειάστηκε να πληρώσεις ώστε να το ‘σκοτώσεις’  είναι τεράστιο.

 

 

Advertisement

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Blog στο WordPress.com.

ΠΑΝΩ ↑

Αρέσει σε %d bloggers: