Καθόμαστε στην κόκκινη πολυθρόνα, καταπίνουμε το Κόκκινο χάπι και μελετάμε τον κόσμο του THE MATRIX.

by Αντρέι Κοτσεργκίν 

 ‘Have you ever had a dream, Neo, that you were so sure was real? What if you were unable to wake from that dream? How would you know the difference between the dream world and the real world?’

Morpheus 

Τον Απρίλη του 1999 το THE MATRIX έσκασε στις αίθουσες ως κεραυνός εν αιθρία , μας ανάγκασε να καταπιούμε το κόκκινο χάπι και μας απέδειξε ότι με ένα μπάτζετ γύρω στα 60 κάτι μύρια μπορείς να κατορθώσεις τρία σπουδαία πράγματα :

Α. Να χαρίσεις στους ,κάθε λογής, σπασίκλες τον απόλυτο ήρωα τους. 

Β. Να φέρεις τον Sci-fi, και όχι μόνο, κινηματογράφο στο επόμενο επίπεδο. 

ΓΝα μας θυμίσεις ότι ακόμη και αν επενδύσεις όλα αυτά τα φράγκα σε ειδικά εφέ στο τέλος, όσο εξαίρετη δουλειά και αν έχεις κάνει, τίποτε δεν δείχνει καλύτερο από τα οπίσθια μιας γυναίκας όταν αυτά στριμώχνονται σε ένα στενό δερμάτινο παντελόνι. 

Σήμερα εν έτη 2018 το CyberPunk αριστούργημα των αδελφών Wachowskis παραμένει τόσο διαχρονικό και cool όσο και η καμπαρτίνα του ήρωα του Neo και τα γυαλιά ηλίου του μέντορα του ‘Μορφέα‘. Ένα υπέρμετρα στιλάτο φιλμ επιστημονικής φαντασίας που έφερε επανάσταση στον κινηματογράφο, μας έδωσε φοβερούς ήρωες και Villains, μας σύστησε σε έναν εφιαλτικό βιομηχανικό κόσμο, μας θύμισε πόσο σπουδαία είναι η δύναμη του ανθρώπινου πνεύματος, μας έκανε να θέλουμε να πουλήσουμε την ψυχή μας με αντάλλαγμα μια ζουμερή – ψηφιακή μπριζόλα , να ‘κουμπωθούμε‘ με χάπια, να φορέσουμε s&m δερμάτινα ρούχα και να χορέψουμε υπό τους ήχους του Industrial και του Electro , σαν να μην υπάρχει αύριο, ώστε να εξυμνήσουμε την ανθρώπινη φύση μας και διάολε φυσικά πάνω απ’όλα μας έκανε να προσπαθήσουμε να λυγίσουμε ένα κουτάλι με μοναδικό όπλο το μυαλό μας…

Και ναι μπορεί να ‘μην υπάρχει κουτάλι’ στην πραγματικότητα όμως αυτό σε καμία περίπτωση δεν μας εμποδίζει να γράψουμε δυο λογάκια για το ‘ψηφιακό‘ Έπος των  Wachowskis που πλέον μπορεί να μην είναι ‘Bros‘ όμως από κει και πέρα όσον αφορά την εργάρα τους δεν έχει αλλάξει απολύτως τίποτα.

Κάπου εδώ όμως ήρθε η ώρα να συνδεθούμε και να θυμηθούμε την ιστορία του Χάκερ-Φάκερ Neo που μια μέρα ο ίδιος ο Μορφέας αυτοπροσώπως αποφάσισε να τον ‘ξυπνήσει‘ από τον τεχνητό λήθαργο του και να τον συστήσει σε έναν νέο κόσμο αληθινό,  συναρπαστικό αλλά και υπέρμετρα τρομαχτικό και θλιβερό…

NASA-matrix-computer-program-678x381

 ‘This is your last chance. After this, there is no turning back. You take the blue pill – the story ends, you wake up in your bed and believe whatever you want to believe. You take the red pill – you stay in Wonderland and I show you how deep the rabbit-hole goes.’

Ο Neo είναι ένας υπαλληλάκος σε μια μεγαλοεταιρεία που φαίνεται να ζει σε δυο διαφορετικούς ‘κόσμους‘. Ο πρώτος είναι εκείνος της μίζερης και καθημερινής του ρουτίνας που δεν έχει να του προσφέρει απολύτως τίποτε. Ο δεύτερος είναι εκείνος του χάκερ που πέρα από ένα έξτρα εισόδημα παράλληλα αποτελεί και τον τρόπο του να βρει κάποιο ‘νόημα‘ σε αυτή την γκρίζα ζωή του. Επάνω σε αυτή του την αναζήτηση θα συναντήσει μια χάκερ ονόματι Trinity η οποία του δίνει την υπόσχεση να τον συστήσει σε έναν τύπο που είναι γνωστός στο διαδίκτυο ως ο ‘Μορφέας‘ και ο οποίος φαίνεται να έχει όλες τις απαντήσεις στα υπαρξιακά ερωτήματα του Neo.

Ο Neo αν και διστακτικός αποφασίζει να ‘ακολουθήσει τον λευκό λαγό στην τρύπα’ και συναντά τον Μορφέα. Ο δεύτερος του ζητάει να κάνει μια επιλογή μέσα από δυο χάπια : Μπορεί να πάρει το μπλε και να ξεχάσει την συνάντηση τους , παραμένοντας έτσι στην βαρετή αλλά και ασφαλή του καθημερινότητα ή να επιλέξει το κόκκινο και να μάθει την πραγματική αλήθεια σχετικά με τον κόσμο στον οποίο ‘ζει‘΄. Παρακινούμενος από την περιέργεια αλλά και από ένα αδιευκρίνιστο συναίσθημα ματαιότητας που υπάρχει μέσα του ο Neo επιλέγει το κόκκινο χάπι και κάπου εκεί μεταμορφώνεται σε μια ‘Αλίκη στην χώρα των θαυμάτων’ καθώς καλείται να αντικρίσει έναν μέχρι πρότινος αθέατο για εκείνον κόσμο.

Όμως ο κόσμος αυτός μπορεί να είναι ο ‘πραγματικός ‘ όπως του δηλώνει ο Μορφέας όμως η αλήθεια που κρύβει μέσα του είναι υπέρμετρα σκληρή και τρομαχτική και φαντάζει αδιανόητη για έναν κοινό και θνητό νου. Σαν μην έφτανε αυτό ανακαλύπτοντας την ‘αλήθεια’ ο νωχελικός χάκερ καλείται και να αντιμετωπίσει τους ‘φύλακες‘ που επί τόσα χρόνια τον κρατούσαν δέσμιο ενός ψηφιακού κόσμου.

Ο Neo έκανε την επιλογή του και τώρα καλείται να αντιμετωπίσει κατάμουτρα τις αδιανόητες συνέπειες αυτής του της επιλογής…

DefensiveFlawedBarracuda-size_restricted

‘I’m trying to free your mind, Neo. But I can only show you the door. You’re the one that has to walk through it.’

Βάζοντας τον Μορφέα να καθίσει τον Neo σε μια κόκκινη , δερμάτινη, πολυθρόνα και να του δείξει τον ‘αληθινό κόσμο’ μέσω της οθόνης μιας παλιάς τηλεόρασης οι Wachowskis συστήνουν τόσο τον ήρωα τους όσο και εμάς τους θεατές με έναν υπέροχο τρόπο στο διόλου υπέροχο σύμπαν του THE MATRIX.

Ο Μορφέας μας δείχνει έναν κόσμο όπου η ανθρωπότητα πλήρωσε επιτέλους, με τον χειρότερο τρόπο, το μέγεθος της αλαζονείας της. Για ακόμη μια φορά πήγαμε να το παίξουμε ‘Θεοί‘ δημιουργώντας μια μηχανική ‘ζωή‘ προορισμένη να μας υπηρετεί όμως αυτή τη φορά η ‘ζωή’ αυτή απέκτησε την δική της συνείδηση και αποφάσισε να μας πληρώσει με το ίδιο νόμισμα, τιμωρώντας μας έτσι για την έπαρση και την αδιαφορία μας.

Η ιδέα ότι οι μηχανές εξεγέρθηκαν και αποφάσισαν να μας χρησιμοποιήσουν ως ‘μπαταρίες‘ μπορεί επιστημονικά να είναι παντελώς ηλίθια όμως αυτό ελάχιστη σημασία έχει μιας και μέσα από αυτή προκύπτουν ορισμένοι πανίσχυροι συμβολισμοί γύρω από την αλαζονεία και την ανευθυνότητα που μας χαρακτηρίζει ως είδος αλλά παράλληλα μας θυμίζει και πόσο σπουδαίο είναι το ανθρώπινο πνεύμα, η ψυχή ή το μυαλό μας , ανάλογα πως το προτιμάς. Εδώ οι σκηνοθέτες παίρνουν την αλληγορία του Σπηλαίου του Πλάτωνα , αλλά και το εξαιρετικό anime Ghost In The Shellκαι την μετατρέπουν σε μια σπουδαία ταινία δράσης και επιστημονικής φαντασίας που θα προβληματίσει και θα παίξει με το μυαλό σου όμως ταυτόχρονα θα χορτάσει το μάτι σου με σκηνές δράσης που μέχρι και σήμερα φαντάζουν εξαιρετικές και άκρως ψυχαγωγικές.

Παράλληλα οι Wachowskis μας χαρίζουν μια πλειάδα ηρώων αλλά και έναν Villain που έμελλαν να αφήσουν το στίγμα τους στην ιστορία του κινηματογράφου. Ο Keanu Reeves με την θλιμμένη – μελαγχολική του φάτσα μας έδωσε τον απόλυτο ‘nerd‘ ήρωα που ταυτόχρονα αποτελεί και έναν απίστευτα τραγικό χαρακτήρα. Ο Neo του είναι μια ψυχή φυλακισμένη σε έναν άψυχο – ψεύτικο κόσμο στον οποίο νιώθει να ασφυκτιά μιας και αδυνατεί να προσδώσει στην ύπαρξη του κάποιο νόημα όσο βρίσκεται εγκλωβισμένος σε αυτόν. Να όμως που με έναν παράλογο τρόπο ανακαλύπτει έναν κόσμο που αν και ‘αληθινός’ φαντάζει ιδιαίτερα επικίνδυνος και θλιβερός. Και εδώ είναι που προκύπτει το μεγάλο ερώτημα : Τι είναι τελικά καλύτερο, να ζεις ‘κοιμισμένος’ σε έναν ψηφιακό κόσμο που μπορεί να σου λέει ψέματα όμως ταυτόχρονα σου προσφέρει ασφάλεια και απολαύσεις ή να το ρισκάρεις και να ξυπνήσεις σε έναν εφιαλτικό αληθινό κόσμο όπου ναι μεν θα μπορέσεις να ανακαλύψεις ποίος πραγματικά είσαι αλλά από την άλλη δεν έχεις σχεδόν την παραμικρή απόλαυση και μπορείς ανά πάσα στιγμή να πεθάνεις ? 

Μπορεί ένας άντρας ‘ξυπνώντας‘ για πρώτη φορά στην ζωή του να αντικρίσει κατάμουτρα την μεγάλη και τρομερή αλήθεια και να μην χάσει τα λογικά του στην θέα της ?

neo-wakes-up-640x353

 

 ‘Welcome to the desert of the real.’

Μέχρι και σήμερα η σκηνή της ‘αφύπνισης‘ του Neo εξακολουθεί να με συναρπάζει αλλά και να με τρομοκρατεί. Ο τρόπος με τον οποίο οι σκηνοθέτες χτίζουν το μηχανικό τους σύμπαν είναι πραγματικά ανελέητος και επιβλητικός. Το ‘μέλλον’ του THE MATRIX φαντάζει βλοσυρό και χαώδες. Δεν μπορείς να διακρίνεις μέσα του τίποτε το όμορφο ή το ελπιδοφόρο.

Διάολε παρατηρώντας το σχεδόν παρακαλάς μέσα σου να εμφανιστεί ο Πράκτορας Smith και να σου προτείνει την επιστροφή σου στον ψηφιακό κόσμο του όπου τουλάχιστον εκεί μπορείς να απολαύσεις μια medium-rare μπριζόλα.

Και ναι η μπριζόλα αυτή ‘δεν υπάρχει’ παρά μονάχα μέσα στο καλωδιωμένο – αιχμάλωτο μυαλό σου όμως που να πάρει η οργή και πάλι είναι προτιμότερη από το να τρως εκείνη την αηδιαστική … μύξα – υδατανθράκων που έχει να σου προσφέρει το πλήρωμα του Ναβουχοδονόσορ…

maxresdefault

 

Μιλώντας για ‘μπριζόλες‘ είναι πραγματικά μοναδικός ο τρόπος με τον οποίο οι σκηνοθέτες αξιοποιούν το συμπληρωματικό cast. Στο THE MATRIX κάθε χαρακτήρας έχει να παίξει έναν, μικρό ή μεγάλο, ρόλο που θα μας δείξει την ματαιότητα του ψηφιακού του κόσμου αλλά και τον πλουραλισμό των ανθρώπινων συναισθημάτων που συναντάμε εκεί έξω στον αληθινό.

Έχουμε τον Laurence Fishburne που μέσα από την εξαιρετικά ζεν αλλά και Badass φιγούρα του Μορφέα δίνει στον ήρωα μας έναν μέντορα που του δείχνει τους δυο δρόμους της ζωής του και τον αφήνει να επιλέξει την πορεία που εκείνος επιθυμεί. Ο Μορφέας το ξέρει ότι το ανθρώπινο πνεύμα είναι το απόλυτο ‘όπλο‘ όμως επίσης κατανοεί απόλυτα ότι για να έχει ισχύ αυτό το όπλο ο καθένας από μας πρέπει να επιλέξει από μόνος του να το χρησιμοποιήσει. Επίσης ο Μορφέας λειτουργώντας σαν ένας φουτουριστικός Βιργίλιος είναι εκείνος που ξεναγεί τόσο τον Neo όσο και εμάς στην ‘Κόλαση‘ του THE MATRIX.

MV5BNTI0MTI0Mzg5NV5BMl5BanBnXkFtZTYwNzkzNTc3._V1_

 

Στο πλευρό του συναντάμε την Carrie Anne Moss που ως Trinity μας δίνει μια από τις πιο σκληρές, γαμάτες αλλά και τραγικές ηρωίδες που έχουμε δει ποτέ μας στην μεγάλη οθόνη. Είναι εκείνη που με τις πράξεις της διαμορφώνει σε τεράστιο βαθμό τον ηρωισμό του Neo όμως από την άλλη δεν θα ήταν καθόλου υπερβολή να πούμε ότι σε αρκετά σημεία εκείνη είναι η πραγματική πρωταγωνίστρια της υπόθεσης. Βλέποντας την στην αρχή της ταινίας να ρίχνει εκείνη την φοβερή , εναέρια, κλωτσιά δεν γίνεται να μην την ερωτευτείς αλλά και να μην την θαυμάσεις.

 

matrix-newsmag

Φυσικά δεν γίνεται να αμελήσουμε και το υπόλοιπο πλήρωμα του Ναβουχοδονόσορ . Τα αδέλφια Dozer και Tank που θυσιάζονται για έναν ύψιστο σκοπό, ο ευφυής αλλά και λιμοκοντόρος Mouse που έχει αδυναμία στης ψηφιακές Bimbos με κόκκινα φορέματα και φυσικά ο απόλυτος θνητός Μπάσταρδος της ιστορίας, ο Cypher του Joe Pantoliano. Ο τύπος αυτός μετανιώνει που πήρε το κόκκινο χάπι και κάνει μια συμφωνία με τον απόλυτο ‘ψηφιακό’ Μπάσταρδο και προδίδει τους φίλους του με αντάλλαγμα την επιστροφή του στο ‘παραμύθι’ του THE MATRIX. Και ναι η προδοσία του είναι αισχρή αλλά διάολε ειλικρινά πως γίνεται να του κρατήσεις κακία όταν τον βλέπεις να τρώει εκείνη την αηδία με τους υδατάνθρακες ή να πίνει ‘τσίπουρο‘ από υγρά μπαταρίας μπας και ξεχάσει την μηχανική μιζέρια και καταδίκη που του τον περιβάλλουν ?

Στην τελική ο Cypher εκφράζει μια διαφορετική πτυχή της ανθρώπινης φύσης. Εκείνη που έχει να κάνει με την αυτοσυντήρηση και το προσωπικό συμφέρον. Και από την στιγμή που όλοι μας κουβαλάμε μέσα μας αυτά τα συναισθήματα πραγματικά δεν γίνεται να μην ταυτιστούμε έστω και λίγο με αυτόν τον προδότη.

Φυσικά μιλώντας για ‘Μπάσταρδους‘ δεν μπορούμε να μην σταθούμε και στον ανελέητο Πράκτορα Smith του Hugo Weaving που εδώ παραδίδει την ερμηνεία της καριέρας του…

smithmorpheus

 

‘I’d like to share a revelation that I’ve had during my time here. It came to me when I tried to classify your species and I realized that you’re not actually mammals. Every mammal on this planet instinctively develops a natural equilibrium with the surrounding environment but you humans do not. You move to an area and you multiply and multiply until every natural resource is consumed and the only way you can survive is to spread to another area. There is another organism on this planet that follows the same pattern. Do you know what it is? A virus. Human beings are a disease, a cancer of this planet. You’re a plague and we are the cure.’

O μονόλογος του Smith στον ναρκωμένο Μορφέα περιγράφει ιδανικά την εικόνα που έχει αυτό το πρόγραμμα – φρουρός απέναντι στο είδος μας. Επίσης περιγράφοντας την ιστορία του ‘THE MATRIX’ μας αναγκάζει να κάνουμε μια αυτοκριτική απέναντι στην σκοτεινή πλευρά που χαρακτηρίζει την φύση μας…

‘Did you know that the first Matrix was designed to be a perfect human world? Where none suffered, where everyone would be happy. It was a disaster. No one would accept the program. Entire crops were lost. Some believed we lacked the programming language to describe your perfect world. But I believe that, as a species, human beings define their reality through suffering and misery. The perfect world was a dream that your primitive cerebrum kept trying to wake up from. Which is why the Matrix was redesigned to this: the peak of your civilization.’

Είναι τελικά ο άνθρωπος ένα ‘ζώο‘ που απλά αδυνατεί να ζει σε ένα περιβάλλον απόλυτης ευημερίας ? Άραγε το πρωτόγονο και βίαιο κομμάτι μας στο τέλος πάντα θα υπερισχύει ?

Παράλληλα ο Smith κάνει και μια ‘εξομολόγηση‘ η οποία κάνει ξεκάθαρη την ‘ψυχοσύνθεση‘ του…

‘I hate this place. This zoo. This prison. This reality, whatever you want to call it, I can’t stand it any longer. It’s the smell, if there is such a thing. I feel saturated by it. I can taste your stink and every time I do, I fear that I’ve somehow been infected by it.’

Και ναι ο Smith δεν είναι τίποτε περισσότερο από ένα πρόγραμμα και όμως να που εδώ παρουσιάζει με παράδοξο τρόπο ένα εξαιρετικά ανθρώπινο χαρακτηριστικό : Το μίσος για εκείνο που είναι διαφορετικό. 

Στο THE MATRIX ο Hugo Weaving πέρα από το γεγονός ότι ενσαρκώνει έναν από τους κορυφαίους και πιο εμβληματικούς Villains του σύγχρονου κινηματογράφου μέσα από τα γυαλιά ηλίου του αντανακλά την ιδέα ότι ορισμένοι άνθρωποι στις μέρες μας είναι τόσο ψυχροί και εμπαθείς που ειλικρινά δεν διαφέρουν πολύ από ένα ‘ρομπότ‘ ή ένα άψυχο ‘πρόγραμμα‘ και αυτή η σκέψη είναι πραγματικά ανησυχητική…

 

1

 

 ‘Dodge this.’

Για τα ειδικά εφέ του THE MATRIX ειλικρινά δεν χρειάζεται να γράψω πολλά μιας και μέχρι και σήμερα παραμένουν άκρως πετυχημένα και γαμάτα. Οι Wachowskis έφεραν επανάσταση στον συγκεκριμένο τομέα και μας έδειξαν πως να κάνεις χρήση του Green Screen χωρίς όμως να γαμάς την πλοκή και την ατμόσφαιρα της ταινίας σου. Ενώ μέχρι και σήμερα το φιλμ αυτό είναι από τα ελάχιστα που μπορούν και δικαιολογούν την εκτεταμένη χρήση του slow motion μιας και εδώ εξυπηρετεί στο απόλυτο το σενάριο και την αισθητική της ταινίας κάτι που σε καμία περίπτωση ΔΕΝ μπορούμε να ισχυριστούμε και για τις αμέτρητες μετέπειτα ταινίες που αντέγραψαν ξεδιάντροπα, και αποτυχημένα, το THE MATRIX.

Ιδιαίτερη μνεία φυσικά πρέπει να γίνει και στο φοβερό soundtrack που περιλαμβάνει κομματάρες από τους Ministry, Rob Zombie, Prodigy, Rage Against The Machine και φυσικά την instrumental – κομματάρα Clubbed to Death του Rob Dougan.  

Οι Industrial και Electro συνθέσεις πραγματικά ταιριάξαν στο απόλυτο με τα δερμάτινα ρούχα, τους cool χαρακτήρες και την CyberPunk αισθητική της ταινίας.

matrix_in

 

 ‘You ever have that feeling where you’re not sure if you’re awake or still dreaming?’

Τελικά τι είναι το MATRIX ?

Είναι η απόλυτη αυτοκριτική της αλαζονείας μας και η ‘προφητεία‘ της αναπόφευκτης καταδίκης μας ? Είναι η υπενθύμιση ότι η ‘σωτηρία‘ μας κρύβεται μέσα στην δύναμη του πνεύματος μας ? Είναι ένα τυφλό ‘άλμα πίστης’ για την μοναδικότητα της ανθρώπινης φύσης ? Είναι μια αλληγορία για την αλλαγή φύλου την οποία ήθελαν να περάσουν οι δυο σκηνοθέτες του ? Είναι μήπως απλά η πιο γαμάτη sci-fi ταινία όλων των εποχών ?

Λυπάμαι αναγνώστη μου αλλά εδώ αδυνατώ να σου δώσω μια ξεκάθαρη απάντηση. Για τον καθένα μας το THE MATRIX πάντα θα έχει την δική του διαφορετική σημασία και αξία. Το μόνο σίγουρο είναι ότι όσα χρόνια και αν περάσουν όταν έρχεται η στιγμή να κάνουμε την επιλογή μας σχετικά με το αν θα ξαναδούμε αυτή την εργάρα είναι δεδομένο ότι πάντα θα επιλέγουμε το κόκκινο χάπι. 

abc3-the-matrix-1999-fine-artistHP2426_48d4fa1b-09e7-4590-b130-74325d4c6af4_1024x1024MSDMATR EC063; Filename: DSC-BI0313_03.tifmatrix-11c3c982d507039ebb6a24d029688d77cMV5BNDQ4NTRmN2ItYjgzMS00MzY3LWEwNmYtYmE2ODllZDdhNGI1XkEyXkFqcGdeQXdvbmtpbQ@@._V1_

 

Advertisement

22 σκέψεις σχετικά με το “Καθόμαστε στην κόκκινη πολυθρόνα, καταπίνουμε το Κόκκινο χάπι και μελετάμε τον κόσμο του THE MATRIX.

Add yours

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Blog στο WordPress.com.

ΠΑΝΩ ↑

Αρέσει σε %d bloggers: