GREEN BOOK : Βρίσκοντας την ισότητα κάπου στην μέση της διαδρομής.

by Αντρέι Κοτσεργκίν 

‘Ο Φόρεστ Γκαμπ κάνει τον σοφέρ της κυρίας Ντέιζι και την ξεναγεί στον βαθύ Αμερικάνικο Νότο δίνοντας μας παράλληλα ένα σπουδαίο μάθημα κατά του ρατσισμού…’

Αυτή η ,μάλλον χοντροκομμένη, εικόνα είχε σχηματιστεί στο μυαλό μου γύρω από το GREEN BOOK του σκηνοθέτη Peter Farrelly λίγο πριν μπω στην σκοτεινή αίθουσα. Τελικά προς ευχάριστη μου έκπληξη ο ίδιος άνθρωπος που πριν από χρόνια γυρνούσε το … Ο Ηλίθιος και ο Πανηλήθιος όχι μόνο δεν με έχωσε σε μια κοινότοπη ‘ Oscar Bait ‘ κούρσα αλλά αντίθετα με επιβίβασε με άπλετο στιλ σε μια πανέμορφη κάντιλακ και με έστειλε σε ένα Road Trip στην καρδιά της Αμερικής των 60s και μέσα από το καυστικό του χιούμορ και κάνα δυο μάχιμες δραματικές σκηνές μου έδειξε ότι μπορούν όντως να υπάρξουν ταινίες που διαπραγματεύονται θέματα όπως η διαφορετικότητα και ο ρατσισμός και οι οποίες θα αναδεικνύουν αυτά τα ζητήματα μέσα από τους χαρακτήρες και το σενάριο τους χωρίς να σε ‘μπουκώνουν και πνίγουν’ με την θεματολογία και τις ατζέντες τους και χωρίς να καταφεύγουν σε ένα από τα δυο άκρα ώστε να σε πείσουν περί του ‘βαθύτερου μηνύματος’ τους .

Όμως το πιο σημαντικό είναι ότι στο τέλος το GREEN BOOK πάνω απ’όλα είναι μια όμορφα σκηνοθετημένη ταινία, με ένα εξαιρετικό πρωταγωνιστικό δίδυμο που θα σε αναγκάσει βγαίνοντας από την κινηματογραφική αίθουσα να κυκλοφορείς για τα επόμενα λεπτά έχοντας ένα πελώριο χαμόγελο ζωγραφισμένο στην μάπα σου.

green-book-1-780x520

 

O Frank Vallelonga, ευρύτερα γνωστός στους κύκλους της νύχτας ως ‘Tony The Lip’ , είναι ένας άξεστος και θερμοκέφαλος Ιταλοαμερικανός ο οποίος εργάζεται ως πορτιέρης σε ένα χλιδάτο club. Εξαιτίας ενός, όχι και τόσο ατυχέστατου, περιστατικού ο Tony μένει χωρίς δουλεία για τους επόμενους δυο μήνες. Με τους λογαριασμούς να αυξάνονται και τις τσέπες να στενεύουν ο Tony αναγκάζεται να πιάσει δουλεία ως σοφέρ οδηγός για λογαριασμό ενός Αφροαμερικανού ο οποίος αν και μας συστήνεται ως δόκτωρ Don Shirley στην πραγματικότητα είναι ένας λαμπρός πιανίστας που ειδικεύεται στην κλασσική μουσική.

Ο Shirley προσλαμβάνει τον Tony ως οδηγό του επειδή χρειάζεται έναν ικανό άντρα που θα μπορέσει να τον οδηγήσει με ασφάλεια στον βαθύ Νότο στα πλαίσια της περιοδείας του. Φυσικά κάτι τέτοιο δεν θα είναι καθόλου εύκολη υπόθεση μιας και ο Νότος των 60s σε καμία περίπτωση δεν θυμίζονταν για την … φιλοξενία του απέναντι στους έγχρωμους. Για να κυλήσει όσο το πιο δυνατόν ομαλά γίνεται η περιοδεία το στούντιο που μανατζάρει τον ‘γιατρό‘ δίνει στον Tony το περίφημο ‘Πράσινο Βιβλίο’ το οποίο ουσιαστικά είναι ένας ταξιδιωτικός οδηγός που περιλαμβάνει όλα τα μέρη του Νότου στα οποία επιτρέπεται να φιλοξενούνται οι έγχρωμοι Αμερικανοί. Ο Tony αν και ακολουθεί πιστά το βιβλίο δεν θα μπορέσει να μην πέσει επάνω σε αρκετά ‘εμπόδια‘ που θα βάλουν τόσο την περιοδεία του Shirley , όσο και την ίδια τους την ζωή σε κίνδυνο…

Όμως το μεγαλύτερο ‘εμπόδιο‘ σε αυτό το ταξίδι θα είναι η σχέση μεταξύ Ιταλοαμερικανού οδηγού και Αφροαμερικανού μουσικού μιας και οι δυο τους φαίνεται να ανήκουν σε δυο εντελώς διαφορετικές κουλτούρες και να έχουν εντελώς αντίθετες ιδεολογίες και απόψεις γύρω από την ζωή.

Στο τέλος για να ολοκληρωθεί αυτό το Road Trip οι δυο συνεπιβάτες θα πρέπει να τα βρουν μεταξύ τους… 

 

brody-green-book

 

Στο GREEN BOOK ο σκηνοθέτης Peter Farrelly μας θυμίζει ακριβώς το πόσο καλός είναι στο να αποτυπώνει κινηματογραφικά Road Trips έστω και αν αυτή τη φορά οι ήρωες του προτιμούν να γκαζώσουν μια κάντιλακ παρά έναν … σκύλο βανάκι !

s10vpkc

O Farelly εδώ μας δίνει ένα επιβλητικό πορτραίτο του Αμερικάνικου Νότου της δεκαετίας του 60 αποτυπώνοντας τόσο την ομορφιά του όσο και την ασχήμια του. Οι τοποθεσίες του και οι κάτοικοι τους εκπέμπουν ρομαντισμό αλλά και κίνδυνο μαζί. Ο σκηνοθέτης έχει στα χέρια του ένα στιβαρό σενάριο με καλογραμμένους διαλόγους που είναι ποτισμένοι στο απλό αλλά και εξαιρετικά καυστικό χιούμορ και κατορθώνει να το αναδείξει στο έπακρο . Όμως εδώ ο μεγαλύτερος ‘σύμμαχος‘ του δημιουργού αποδεικνύεται το σπουδαίο πρωταγωνιστικό δίδυμο.

Οι Viggo Mortensen και Mahershala Ali όσο προσγειωμένοι είναι στην προσωπική τους ζωή άλλο τόσο απογειώνονται όταν καλούνται να ερμηνεύσουν έναν ρόλο. Στο GREEN BOOK οι δυο αυτοί σπουδαίοι ηθοποιοί παραδίδουν άρτιες ερμηνείες και χτίζουν μεταξύ τους μια σχέση αγάπης και μίσους η οποία καταλήγει να αποτελεί την βάση και το ‘αλατοπίπερο‘ ολόκληρης της ιστορίας.

Από την μια έχουμε τον Tony Lip του Viggo, έναν φλύαρο ‘μακαρονά‘ δίχως τρόπους ο οποίος αντιμετωπίζει την ζωή και τα κοινωνικά ζητήματα με έναν δικό του πολύ απλοϊκό τρόπο. Ο τύπος αυτός τα μοναδικά πράγματα που δείχνει να ξέρει να κάνει καλά είναι να τρώει τα κέρατα του και να σπάει κοσμάκη στο ξύλο χωρίς όμως να είναι ένας κακός άνθρωπος από την φύση του. Διάολε ίσα, ίσα είναι ένας αρκετά εξωστρεφής και πρόσχαρος τύπος όταν τον πετυχαίνει κανείς στο οικογενειακό του περιβάλλον. Λόγο των Ιταλικών ριζών του και της νοοτροπίας του ο Tony δείχνει μια αντιπάθεια για τους Αφροαμερικανούς που συναντά μπροστά του όμως στην πραγματικότητα ποτέ του δεν φαίνεται να τους μισεί ή να τους απεχθάνεται στα αλήθεια. Η στάση του απέναντι τους απλά φαντάζει ως το φυσικό αποτέλεσμα της στενόμυαλης κουλτούρας στην οποία έχει μεγαλώσει.

Στον αντίποδα έχουμε τον δόκτορα Shirley του Mahershala Ali έναν εξαιρετικά ταλαντούχο μουσικό που μάχεται μέσω της τέχνης αλλά και του ύφους του να βρει την θέση του σε έναν κόσμο λευκών οι οποίοι όμως δείχνουν να ξεχνούν τον οποιοδήποτε σεβασμό και θαυμασμό τρέφουν απέναντι του μόλις εκείνος σταματήσει να παίζει το πιάνο του. Με το που σταματήσει η μουσική και ο ‘γιατρός’ κατέβει από την σκηνή αυτομάτως γίνεται ένας ακόμη ‘αράπης’ στα μάτια των Νότιων ‘ευεργετών’ του ο οποίος δεν έχει καν το δικαίωμα να χρησιμοποιήσει την τουαλέτα τους… Όμως λόγο της κλασσικής του μόρφωσης και του κάπως ψηλομύτικου στιλ του ο Shirley βρίσκεται εντελώς αποκομμένος και από τις Αφρικάνικες ρίζες του μιας και αδυνατεί να κατανοήσει την κουλτούρα των Αφροαμερικανών ενώ και οι περισσότεροι από εκείνους τον αντιμετωπίζουν ως έναν ‘εξωγήινο‘…

Χοντρικά θα μπορούσαμε να χαρακτηρίσουμε τον Tony ως ένα κολατσιό με φτηνές μπύρες και Hot-Dogs και τον Shirley ως ένα ακριβό δείπνο με φιλέτα και μπουκάλια Cutty Sark. Τόσο διαφορετικοί είναι οι δυο αυτοί άντρες μεταξύ τους.

Όπως είναι αναμενόμενο Tony και Shirley θα συγκρουστούν αρκετές φορές λόγο της διαφορετικότητας τους όμως μέσα από αυτές τις συγκρούσεις θα εντοπίσουν και ορισμένα πράγματα που θαυμάζουν ο ένας στον άλλον και ας μην τα παραδέχονται ποτέ . Ο Tony μαγεμένος από την σπουδαία μουσική που παράγει ο γιατρός – εργοδότης του θα ξεκινήσει να παρατηρεί πιο προσεχτικά τον άνθρωπο που χτυπά τα πλήκτρα του πιάνου και σύντομα θα βρεθεί να αντικρίζει μια πραγματικά τραγική αλλά και αξιοθαύμαστη φιγούρα. Από την μεριά του και ο Shirley αν και φαίνεται να είναι αρχικά αηδιασμένος και απορημένος από την απλοϊκότητα του οδηγού του στο να αντιμετωπίζει πράγματα και καταστάσεις θα καταλήξει και αυτός να εκτιμήσει την αυθεντικότητα και ειλικρίνεια του αλλά και την στάση του απέναντι στην ζωή.

Και ναι μέσα από τους δυο αυτούς χαρακτήρες προκύπτουν αρκετά στερεότυπα όμως εδώ αυτά τα στερεότυπα έχουν απόλυτο λόγο ύπαρξης και ποτέ τους δεν προσβάλλουν την νοημοσύνη του θεατή. Το GREEN BOOK είναι ένα σπουδαίο και σπάνιο αμάλγαμα χιούμορ και καταιγιστικού κοινωνικού σχολιασμού και αυτό οφείλεται σε τεράστιο βαθμό στο πρωταγωνιστικό του δίδυμο.

Άρτια δουλειά έχει γίνει τόσο στην φωτογραφία όσο και στην μουσική της ταινίας ενώ οι ερμηνείες του συμπληρωματικού cast βρίσκονται σε άκρως ικανοποιητικά επίπεδα.

dec018_b06_prologue

 

Στο GREEN BOOK το ‘τρίο‘ των Farrelly, Mortensen και Ali συνθέτει μια απολαυστική ταινία που μέσω του απλού αλλά και εξαιρετικά πετυχημένου χιούμορ θίγει τις τρομερές φυλετικές και κοινωνικές ανισότητες που κυριαρχούσαν στον Αμερικάνικο Νότο των 60s και παράλληλα μας δίνει μερικά πολύ αληθινά μηνύματα γύρω από τον ρατσισμό του σήμερα.

Ο ‘ανάλαφρος‘ τρόπος με τον οποίο εξετάζει το φιλμ αυτά τα βαριά ζητήματα ήδη έχει ξενίσει και ενοχλήσει ορισμένους κριτικούς και θεατές οι οποίοι υποστηρίζουν ότι η διαφορετικότητα και ο ρατσισμός δεν γίνεται να αντιμετωπίζονται με τόσο… light τρόπο. Για μένα πάλι αυτή η χαλαρότητα είναι που καθιστά το GREEN BOOK μια τόσο υπέροχη και ουσιώδη ταινία. Το φιλμ αυτό μας θυμίζει ότι με το να πηγαίνουμε στα άκρα ώστε να αποδείξουμε κάτι, όσο σημαντικό και αν είναι αυτό, δεν κατορθώνουμε τίποτε περισσότερο πέρα από το να γίνουμε και οι ίδιοι ‘ρατσιστές’.

Το GREEN BOOK μας δείχνει ότι για να επιτύχουμε όντως να καταπνίξουμε τον ρατσισμό και να καθιερώσουμε την ισότητα δεν πρέπει να πηγαίνουμε από το ένα άκρο στο άλλο ούτε και να προσπαθούμε να τραβήξουμε τον υπόλοιπο κόσμο με το ζόρι σε κάποιο από αυτά τα δυο άκρα. Το μόνο που πραγματικά χρειάζεται είναι να μείνουμε πιστοί στην κουλτούρα και τις αξίες μας όμως παράλληλα να χαλαρώσουμε και να προσπαθήσουμε να αποδεχτούμε την κουλτούρα και τις αξίες του ανθρώπου που έχουμε απέναντι μας και να βρεθούμε μαζί του κάπου στην μέση.

Και αν βρεθεί κάποιος και σου δώσει ένα ‘Πράσινο Βιβλίο’ με οδηγίες σχετικά με το πως πρέπει να αντιμετωπίζεις έναν άνθρωπο απλά γράψτον εκεί που δεν πιάνει μελάνι. 

 

Advertisements

Μια σκέψη σχετικά μέ το “GREEN BOOK : Βρίσκοντας την ισότητα κάπου στην μέση της διαδρομής.

Add yours

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Google

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Δημιουργήστε ένα δωρεάν ιστότοπο ή ιστολόγιο στο WordPress.com.

ΠΑΝΩ ↑

Αρέσει σε %d bloggers: