Ελπίζω να βρείτε το αφιέρωμα μας στα The Evil Dead αρκετά Groovy. (Part II)

by Αντρέι Κοτσεργκίν 

Κάποτε οι παλιόφιλοι Sam Raimi και Bruce Campbell περιγράφοντας σε έναν δημοσιογράφο το πως o πρώτος κατέληξε να σπάσει το σαγόνι του δεύτερου ,ενώ γύριζαν την υπέροχη σκηνή όπου ο ήρωας τους Ash συγκρούεται‘ με ένα δαιμονικό πνεύμα που τον καταδιώκει ,οι δυο αυτοί τύποι υποστήριξαν ότι αυτό συνέβη λόγο ενός ατυχήματος που είχαν όταν ο Raimi έπεσε πάνω στον Campbell με το … ποδήλατο του επάνω στο οποίο είχε ανέβει μαζί με την κάμερα του ώστε να ‘πετύχει‘ την σκηνή όπως θα ήθελε.

Το γεγονός ότι όλοι μας πιστέψαμε για κάποια στιγμή αυτή την παρανοϊκή, και όπως αποδείχτηκε στην συνέχεια ολότελα ψεύτικη, ιστορία δικαιολογείται απόλυτα αν κρίνουμε με βάση την ιστορία της δημιουργίας του αυθεντικού The Evil Dead

Από την άλλη τέτοια σκηνικά και ιστορίες είναι άκρως συμβολικά ως προς την Cult Classic σφραγίδα ολόκληρης της ‘τριλογίας‘ των Raimi και Campbell που στήριξε την επιτυχία της περισσότερο επάνω στον μύθο της παρά στις ‘αρτιστικές‘ αρετές της, οι οποίες πάντως δεν ήταν και λίγες.

Το The Evil Dead II : Dead by Dawn φρόντισε το 1987 να επεκτείνει περαιτέρω αυτόν τον μύθο μέσα από σκηνές και πράξεις απόλυτης και αιματηρής παράνοιας και αυτό το έκανε με τον πιο ‘Groovy‘ τρόπο που θα μπορούσε να το κάνει…

giphy (5)

Αρχικά ο Raimi οραματιζόταν το sequel του να ξεκινά με τον Ash να ‘καταβροχθίζεται‘ από μια πύλη που θα τον έστελνε κάπου στον Μεσαίωνα. Τελικά αυτή η επική και παλαβή ιδέα έμελλε να υλοποιηθεί στο τρίτο πόνημα του με τίτλο ‘Army of Darkness’.

H αλήθεια είναι ότι ο Raimi αρχικά δεν ‘ψηνόταν‘ καν να φτιάξει ένα sequel του The Evil Dead καθώς εκείνη την περίοδο είχε μόλις γυρίσει το Crimewave, μια μίξη κωμωδίας και crime φιλμ, και ήταν απόλυτα σίγουρος για την επιτυχία του. H ταινία τελικά ‘φλόπαρε‘ άσχημα , μετά από μια εξαιρετικά ταραχώδη διαδικασία παραγωγής που θα μπορούσε άνετα να χαρακτηριστεί και ως μια ‘κόλαση παρεμβατικότητας’ εκ μεριάς του στούντιο, και ο Raimi πλέον δεν ήταν και τόσο διστακτικός απέναντι στην προοπτική μιας συνέχειας της πρώτης και άκρως πετυχημένης ταινίας του.

Η φάση πήρε μπρος όταν ο υπεύθυνος δημοσίων σχέσεων Irvin Shapiro (με τον οποίο ο Raimi είχε συνεργαστεί και στο πρώτο Evil Dead) ανακοίνωσε δημοσίως την κυκλοφορία ενός sequel χωρίς καν να ρωτήσει τον σκηνοθέτη ! Τελικά ο Raimi σκέφτηκε ‘δεν γαμιέται ας το κάνω το ρημάδι’ και εξασφάλισε ένα μπάτζετ γύρω στα 3,6 εκατομμύρια για την ταινία του , ένα ποσό σαφώς αυξημένο σε σχέση με τα μόλις 300 και κάτι χιλιάρικα που χρειάστηκε να ‘ζητιανέψει‘ ώστε να γυρίσει το αυθεντικό φιλμ.

Θα μπορούσαμε να πούμε ότι το The Evil Dead II γεννήθηκε‘ μέσα από βίαιες συνθήκες και καταστάσεις και εντελώς συμβολικά η ταινία αντανακλά αυτή την βία με τον πιο αιματηρό και gore τρόπο καθώς εδώ οι Raimi και Campbell επιστρέφουν με ακόμη πιο αιματηρές διαθέσεις…

giphy (6)

 

Για την συγγραφή του σεναρίου ο Raimi μαζί με τον Scott Spiegel κλείστηκαν για αρκετές βδομάδες στο σπίτι τους , όπου ζούσαν παρέα με τους αδελφούς Coen (οι οποίοι είχαν αρχίσει να κάνουν τα πρώτα σκηνοθετικά τους βήματα με το υπέροχο Blood Simple), και άντλησαν έμπνευση από το… Τρίο Στούτζες και τις Slapstick κωμωδίες.

To τελικό αποτέλεσμα ήταν μια ιστορία που από την μια φάνταζε ως ένα βίαιο και αιματηρό συμπλήρωμα αλλά και ‘remake‘ του πρώτου The Evil Dead και από την άλλη λειτουργούσε παράλληλα ως το sequel του ! To να προσδώσεις μια λογική ή μια δομή σε αυτή την ταινία που θα σχετίζονται με όλα εκείνα που είδαμε στην πρώτη αποτελεί μια μάταιη πράξη και μπορεί να οδηγήσει τον θεατή σε μια παράνοια αντίστοιχη με εκείνη που βιώνει ο ήρωας της.

Στην τελική όμως εδώ τα μόνα που μετράνε είναι οι αμέτρητοι κουβάδες από, κόκκινο, μαύρο αλλά και πράσινο, αίμα αλλά και η παράνοια και αγωνία που κατακλύζουν την οθόνη και σε καμία περίπτωση η ‘ορθολογιστική λογική’ του σεναρίου…

evil_dead_03_1920x1080

H επιλογή να αποδοθεί το άφθονο αίμα της ταινίας σε πράσινες και μαύρες αποχρώσεις ήταν μια ιδέα που την επέβαλλε το στούντιο μπας και αυτή τη φορά η ταινία του Raimi αποσπάσει μια R-σφραγίδα και όχι το τεράστιο Χ που είχε φάει το πρώτο φιλμ. Προφανώς και τελικά κάτι τέτοιο δεν συνέβη ποτέ μιας και το φιλμ κυκλοφόρησε ως ‘Unrated‘.

Στο The Evil Dead II o Raimi διατήρησε την βασική δομή του σεναρίου του πρώτου φιλμ κάνοντας όμως και μερικές αλλαγές. Εδώ το ‘Βιβλίο των Νεκρών’ Naturan Demanto μετονομάζεται σε Necronomicon Ex Mortis προς τιμήν του συγγραφέα του μεταφυσικού και του τρόμου για το άγνωστο H.P.Lovecraft. Τα πτώματα των γκαντέμηδων φίλων του Ash έχουν εξαφανιστεί και η παρουσία τους δεν αναφέρεται ποτέ ενώ η μεγάλη αλλαγή σημειώνεται προς το φινάλε όπου ο Ash τηλεμεταφέρεται στο 1300 πχ , μαζί με το αμάξι του Sam Raimi (!), όπου και αντικρίζει μπροστά του ένα τσούρμο από ιππότες. Όταν ο Ash ξεκληρίζει μπροστά στα μάτια τους, με την καραμπίνα του, έναν ‘Deadite‘ εκείνοι τον χρήζουν ως τον ‘ήρωα‘ που ήρθε για να σώσει το Βασίλειο τους από τις δαιμονικές οντότητες που το δυναστεύουν εκπληρώνοντας με αυτό το τρόπο μια πανάρχαια προφητεία !

Πάντως ο μοναδικός συγγραφέας που πραγματικά ευθύνεται για το γεγονός ότι το φιλμ κατόρθωσε να βγει στις αίθουσες δεν είναι άλλος από τον Stephen King. O King, που στο παρελθόν εξυμνώντας το πρώτο Evil Dead τσόνταρε τα μέγιστα στην δημοτικότητα του, ήταν εκείνος που ‘πρίζωσε‘ τον παραγωγό Dino De Laurentiis να χρηματοδοτήσει το sequel.

Αντίθετα με το πρώτο φιλμ εδώ η διαδικασία των γυρισμάτων ήταν σαφώς πιο ‘ήρεμη‘ και κινούνταν σε σχετικά ‘επαγγελματικά‘ επίπεδα. Ο Raimi έχοντας πλέον περισσότερη εμπειρία σαν σκηνοθέτης πραγματικά δίνει τα ρέστα του σε αυτή την ταινία. Προφανώς και διαπρέπει στο κομμάτι του Gore, μια ικανότητα που μας την είχε κάνει ξεκάθαρη από το πρώτο Evil Dead, και μάλιστα αυτή τη φορά οι ορέξεις του φαίνεται να είναι ακόμη πιο αιμοβόρες.

Στο The Evil Dead II o Raimi μας μπουκώνει με άπλετες σκηνές καφρίλας που θα σε σοκάρουν αλλά παράλληλα θα σε κάνουν να ξεκαρδιστείς στα γέλια, αν φυσικά η αίσθηση του χιούμορ σου διακατέχεται από μια ‘μαυρίλα‘….

 

H σκηνή με το δαιμονισμένο χέρι του Ash πέρα από την τεράστια ψυχαγωγική της αξία αναδεικνύει υπέροχα και το , τόσο ιδιαίτερο και μοναδικό, ερμηνευτικό ταλέντο του κατόχου αυτού του χεριού.

Η ‘ελαστικότητα‘ των κινήσεων του σώματος του Bruce Campbell αλλά και η εκφραστικότητα του προσώπου του είναι τα στοιχεία που τον κάνουν να ξεχωρίζει ως ηθοποιός και δίχως αυτές του τις αρετές πιθανότατα το The Evil Dead δεν θα αποκτούσε ως ‘franchise‘ την δυναμική αλλά και την γοητεία που εκπέμπει μέχρι και σήμερα.

Εδώ αξίζει να κάνουμε και μια μικρή παύση και να δώσουμε για ακόμη μια φορά τα εύσημα στον Ted Raimi που εδώ ο αδελφός του Sam του δίνει τον πρώτο ‘σπουδαίο‘ ρόλο της καριέρας του καθώς τον χώνει κάτω από τόνους προσθετικών εφέ και make up μεταμορφώνοντας τον έτσι στην σατανική ‘Σκύλα της Κολάσεως’ Henrietta

giphy

 

Βέβαια την παράσταση κλέβει για ακόμη μια φορά ο πρωταγωνιστής Bruce Campbell που εδώ πέρα από τις σπασμωδικές κινήσεις και γκριμάτσες του μας χαρίζει και ορισμένες διαχρονικές ατακάρες…

 

Αυτό το, ιστορικό πλέον, ‘Groovy‘ δεν αποτυπώνει υπέροχα μονάχα το αστείρευτο machismo του Ash αλλά μαζί με ολόκληρη την σκηνή συμβολίζουν την μετάβαση ενός αυτάρεσκου, ξερόλα και πεισματάρη ‘άντρα για όλες τις δουλείες’ στο στάτους του… Superhero.

Και οι τρεις ταινίες του The Evil Dead αποτελούν μια υπέροχη και απόλυτα καυστική σάτιρα του machismo που διακατέχει τους άντρες των 80s και κάθε κεφάλαιο τσοντάρει ενεργά στην ‘εξέλιξη‘ του. Το πρώτο φιλμ μας έδωσε έναν φοβισμένο αλλά και τσαμπουκαλεμένο επιζήσαντα, το δεύτερο τον διαμόρφωσε σε έναν άκρως εφευρετικό ‘Τιμωρό’ του Κακού που μπορεί να χρησιμοποιήσει σχεδόν τα πάντα ώστε να ξεκάνει τους δαίμονες που τον καταδιώκουν,  ενώ το τρίτο τον μεταμόρφωσε σε έναν ‘Θρύλο‘ που όλες του οι πράξεις χαρακτηρίζονται από μια απόλυτη αυταρέσκεια.

Η σεκάνς όπου ο Ash κόβει το ίδιο του το χέρι και στην συνέχεια αποφασίζει να το ‘αναπληρώσει‘ με ένα αλυσοπρίονο απλά συμβάλλει στο να μας δείξει το πως ο άντρας αυτός αντιλαμβάνεται τον ανδρισμό του :

Ως μια ανεξάντλητη δύναμη που μπορεί να υπερνικήσει ,τόσο με την εφευρετικότητα όσο και με τον απέραντο εγωισμό της, ακόμη και τις πιο απόκοσμες και τρομερές απειλές. 

O σκηνοθέτης εδώ εξυμνεί αλλά και παρωδεί το machismo του ήρωα με άπλετες σκηνές καφρίλας και γελοιότητας ενώ παράλληλα χώνει και μπόλικο μαύρο-βιτριολικό χιούμορ μέσα από σκηνές όπως εκείνη που το κομμένο – δαιμονισμένο χέρι του Ash καταλήγει ‘φυλακισμένο‘ κάτω από έναν κουβά τον οποίο ο ήρωας φροντίζει να ενισχύσει με το… A Farewell to Arms του συγγραφέα, και διαχρονικό ‘σύμβολο‘ του machismo, Έρνεστ Χέμινγουεϊ !

 

Ο Χέμινγουεϊ ανέκαθεν ήταν ένα πρότυπο ανδρισμού καθώς μιλάμε για έναν τύπο που πήρε μετάλλιο ανδρείας στον πρώτο Παγκόσμιο, επιβίωσε από δυο διαδοχικά αεροπορικά δυστυχήματα, παντρεύτηκε τέσσερις φορές, αγόρασε και μετέτρεψε το ουρητήριο του αγαπημένου του μπαρ σε… συντριβάνι με το οποίο διακόσμησε το σπίτι του ενώ στον ελεύθερο του χρόνου αρεσκόταν στο να καταναλώνει τεράστιες ποσότητες αλκοόλ και να κλωτσάει με ύφος τενεκεδάκια μπύρας στον αέρα και παρόλα αυτά κατόρθωσε να εξελιχθεί σε έναν από τους μεγαλύτερους συγγραφείς της ιστορίας μας…

BRYSON_1959_Hemingway_kicks_can-620x781

 

Ο Χέμινγουεϊ ήταν ο άντρας που , ή έστω ο ίδιος πίστευε, ‘τα κάνει όλα’ και προφανώς μονάχα ένας τέτοιος άντρας θα μπορούσε να αποτελεί το πρότυπο ενός τυπά όπως ο Ash.

Όμως πέραν του αιματηρού χιούμορ και του άπλετου Gore εδώ ο Raimi επιστρατεύει και τον ‘σουρεαλισμό‘ ώστε να εκτοξεύσει την παράνοια του ήρωα του, χαρίζοντας μας σκηνές απόλυτης τρέλας σαν και αυτή…

 

H δουλεία που κάνει εδώ ο σκηνοθέτης τόσο στο πως επιλέγει τις λήψεις της κάμερας του, όσο και στην χρήση των πρακτικών εφέ είναι απλά σπουδαία και η τεχνική του αποτέλεσε ένα σκηνοθετικό παράδειγμα προς μίμηση στα χρόνια που ακολούθησαν. Φυσικά για ακόμη μια φορά βασικός ‘συνεργάτης‘ του σκηνοθέτη εδώ είναι η καλύβα που συνθέτει ένα σκηνικό απόλυτης παράνοιας , αιματηρού φονικού και κλειστοφοβίας.

Αξίζει να σημειωθεί πως και εδώ ο Raimi ‘κοσμεί‘ την ταινία του με διάφορα Easter Eggs που λειτουργούν ως ένας υπέροχος φόρος τιμής σε αγαπημένες του ταινίες. Μάλιστα σε μια σκηνή διακρίνουμε ξεκάθαρα το εμβληματικό γάντι του Freddy Crueger από το A Nightmare on Elm Street. Η αναφορά αυτή ήταν το ‘ευχαριστώ‘ του Raimi στον συνάδελφο του Wes Craven που είχε κάνει μια αντίστοιχη κίνηση στην δική του ταινία βάζοντας το αυθεντικό The Evil Dead να παίζει στην τηλεόραση του δωματίου της κεντρικής ηρωίδας του A Night ! Η κίνηση αυτή ήταν επίσης ένα δείγμα ευγνωμοσύνης του Wes απέναντι στον Raimi που στην πρώτη του ταινία είχε κρεμάσει στην καλύβα του ένα πόστερ του Hills Have Eyes .

Στο The Evil Dead II οι Sam Raimi και Bruce Campbell επιστρατεύοντας κουβάδες ολόκληρους από αίμα, ακρωτηριασμένα χέρια στα οποία απέμεινε λίγη ‘ζωή‘ αλλά και άπλετη μοχθηρία, σκελετούς που χορεύουν μυσταγωγικά κάτω από το σεληνόφως, σκουριασμένα αλυσοπρίονα και εκκωφαντικές καραμπίνες, που τις συνοδεύουν μίνιμαλ αλλά και απόλυτα ανδρικές ατακάρες τύπου ‘Swallow this, μας αποκαλύπτουν την μανιασμένη αλλά και γεμάτη έμπνευση δημιουργική τους ικανότητα.

Το αν το The Evil Dead II αποτελεί ένα ‘Cult αριστούργημα’ ή απλά την ‘ανακύκλωση‘ μιας πρώτης και παλαβής πρώτης ταινίας έγκειται αποκλειστικά στην κρίση και το γούστο του κάθε θεατή. Το μόνο σίγουρο είναι ότι φτάνοντας στο φινάλε αυτής της ταινίας εκείνο που θα κάνεις είναι να την αράξεις για λίγα δευτερόλεπτα στην πολυθρόνα σου και να ψελλίσεις ‘αυτή η ταινία ήταν εξαιρετικά Groovy διάολε’ !

-4314383153071089236

Η ταινία αυτή συνδυάζει τόσο μαεστρικά την καφρίλα με το Slapstick χιούμορ, τα οποία και σπρώχνει στα ‘όρια‘ τους, που στο τέλος δεν θα σε πειράξει ούτε καν το φινάλε της που αποτελεί τον ορισμό του στυγνού Cliffhanger και που σε προϊδεάζει για το sequel που θα επακολουθήσει.

Όμως το τρίτο κεφάλαιο της μεταμόρφωσης του Ash από έναν αυτάρεσκο επιζήσαντα στον απόλυτα σταρχιδιστή και ξερόλα ‘Θρύλο‘ θα το ανοίξουμε την επόμενη φορά…

Υ.Γ. Το άρθρο αυτό είναι αφιερωμένο στην Κατερίνα για χάρη της οποίας άνετα θα έκοβα το χέρι μου και θα το αντικαθιστούσα με ένα αλυσοπρίονο ώστε να της δείξω πόσο άντρας είμαι. Από την άλλη με αποδέχεται ακριβώς όπως είμαι τώρα οπότε πιστεύω ότι δεν θα χρειαστεί να καταφύγω σε αυτή την επίπονη διαδικασία και την αγαπώ παράφορα για αυτό. 

 

8 σκέψεις σχετικά με το “Ελπίζω να βρείτε το αφιέρωμα μας στα The Evil Dead αρκετά Groovy. (Part II)

Add yours

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Δημιουργήστε ένα δωρεάν ιστότοπο ή ιστολόγιο στο WordPress.com.

ΠΑΝΩ ↑

Αρέσει σε %d bloggers: