INGLORIOUS BASTERDS : Christoph Waltz είσαι ένας δοξασμένος Μπάσταρδος !

by Αντρέι Κοτσεργκίν 

Στο INGLORIOUS BASTERDS ο Quentin Tarantino αναθέτει στον ‘απάτσιBrad Pitt την ίδρυση μιας ομάδας που θα αποτελείται από ένα τσούρμο αιμοδιψείς και εκδικητικούς Κομάντο ώστε να σφαγιάσουν όσους περισσότερους Ναζί μπορούν και να δολοφονήσουν τον Αδόλφο Χίτλερ.

Εδώ τόσο ο σκηνοθέτης όσο και οι ‘Άδωξοι Μπάσταρδη’ του βρίσκονται σε μεγάλα και άκρως αιματηρά κέφια. Ο Tarantino αποδίδει κινηματογραφική δικαιοσύνη επιτρέποντας στα Κομάντα του να γεμίσουν με τόνους από σφαίρες το κορμί του ‘σινεφίλ‘ Αδόλφου και κατά συνέπεια μας προσφέρει την βίαιη ψυχαγωγία που όλοι μας προσμέναμε από εκείνον.

Όμως ανάμεσα σε όλους αυτούς τους ηρωικούς ‘Μπάσταρδους’ πετυχαίνουμε και έναν απόλυτα γνήσιο Μπάσταρδο που πραγματικά αξίζει να τον δοξάσουμε… 

1

O Christoph Waltz φοράει την επιβλητική αλλά και εφιαλτική στολή των SS και ως συνταγματάρχης Hans Landa παραδίδει μια ερμηνεία γεμάτη έπαρση, μοχθηρία και … γλίτσα. Μια ερμηνεία που δικαίως του απέφερε και το Όσκαρ Β’ ανδρικού ρόλου.

Εδώ ο Waltz προβαίνει σε ερμηνεία καριέρας καθώς τόσο μέσα από την έκφραση όσο και από τα λόγια που ξεστομίζει μας φανερώνει έναν Μπάσταρδο υψίστης σημασίας. Ο προβοκάτορας Tarantino μας συστήνει σε αυτόν τον απόλυτο μούλο παρουσιάζοντας τον στην εισαγωγή της ταινίας του σαν την απόλυτη ενσάρκωση του φόβου, της απόγνωσης και της γενοκτονίας…

 

Εδώ η έπαρση και η μοχθηρία κυριολεκτικά ξεχειλίζουν από τα μπατζάκια του Hans Landa. Ο τυπάς αυτός ασκεί έντονη ψυχολογική πίεση απέναντι σε έναν σαφώς πιο δυνατό και macho άντρα πίνοντας μονάχα ένα ποτήρι γάλα και καπνίζοντας το πελώριο τσιμπούκι του.

Το τσιμπούκι αυτό εκείνη την στιγμή φαντάζει ως η απόλυτη προέκταση της εξουσίας που έχει στα χέρια του αυτό το , γεμάτο έπαρση, Ναζιστικό Κάθαρμα ! 

Ο άντρας αυτός επιστρατεύει το πνεύμα και την πανουργία του ως την μάσκα που θα καλύπτει τον γνήσιο σαδισμό του. Και όμως να που στο φινάλε αποδεικνύεται ότι τα Άρια ιδανικά του δεν έχουν και τόσο μεγάλη αξία μπροστά στο ενδεχόμενο ενός βίαιου θανάτου…

 

Οι Tarantino και Waltz ‘εξελίσσουν‘ αυτόν τον πρεσβευτή των αξιών και των πρακτικών των SS σε έναν… ‘πωλητή μεταχειρισμένων αυτοκινήτων’ που καθώς προβλέπει την πτώση όλων εκείνων που υπηρετεί και πρεσβεύει αποφασίζει να κλείσει μια συμφωνία που θα του εξασφαλίσει όχι μόνο την σωματική του ακεραιότητα αλλά και μια νέα άνετη ζωή.

Εδώ αντικρίζουμε μπροστά μας μια ύπουλη ‘νυφίτσα’ που όμως παραμένει πάντα εξαιρετικά επικίνδυνη ! 

Ιδιαίτερο ενδιαφέρον παρουσιάζει και ο τρόπος με τον οποίο πλασάρει ο Hans τον εαυτό του στους Αμερικανούς. Ο άντρας αυτός αποκηρύσσει το παρατσούκλι ‘The Jew Hunter’ που του είχε προσδώσει τόσο το σινάφι όσο και οι συγγενείς των αμέτρητων θυμάτων  του, έναν τίτλο που ξεκάθαρα τον απολάμβανε, και παρουσιάζει τον εαυτό του σαν έναν ‘ντετέκτιβ‘ που απλά αναγκάστηκε να εργαστεί για ορισμένους εξαιρετικά επικίνδυνους και αμείλικτους ‘εργοδότες‘ !

Ο Hans εντελώς ξεδιάντροπα θεωρεί τον εαυτό του ως τον πιο έξυπνο άντρα μέσα στο δωμάτιο όπου διαπραγματεύεται αυτή η συνθήκη να όμως που λογάριαζε χωρίς τους πικρόχολους και εκδικητικούς ‘ξενοδόχους‘ του…

tlkkt8Y

 

To αυτάρεσκο υφάκι, οι εκφραστικές εναλλαγές ανάμεσα στην απόλυτη σιγουριά και την καθαρή δειλία, ο τρόπος με τον οποίο χειραγωγεί λεκτικά τα υποψήφια θύματα του…όλα εδώ μας δείχνουν όχι μόνο πόσο χαρισματικός ηθοποιός είναι ο Waltz αλλά και πόσο καλά τον χειρίστηκε ο Tarantino στο INGLORIOUS BASTERDS.

Στο φινάλε μονάχα με έναν τρόπο μπορούμε να απεικονίσουμε την σπουδαία δουλειά που κάνει εδώ ο Christoph Waltz… 

AffectionateObeseBlacklab-small

 

Όμως πέραν του μισητού αλλά και υπέροχου Hans Landa το φιλμ έχει να μας προσφέρει και αρκετούς άλλους ‘Μπάσταρδους‘ που κατορθώνουν να λάμψουν μέσα σε όλη αυτή την βία, τις σφαίρες, τις εκρήξεις, τους εμπρησμούς και τα χαραγμένα κούτελα.

Ο Brad Pitt ως Aldo ο ‘Απάτσι’ εκπέμπει ηγετική σιγουριά και φαντάζει απόλυτα επιβλητικός ενώ παράλληλα μας κάνει να σκάσουμε από τα γέλια ενώ τον παρατηρούμε να πασχίζει να μιλήσει ιταλικά με την βλάχο-Αμερικάνικη προφορά του.

Ο Eli Roth μπορεί να μην διέπρεψε ποτέ του ως ‘νέος Tarantino’ όμως εδώ ως ‘Εβραίος Αρκούδης’ μας χαρίζει ένα από τα πιο βίαια Highlights – εκδίκησης και απόδοσης συμπαντικής δικαιοσύνης που έχουμε δει ποτέ μας στην μεγάλη οθόνη…

tumblr_ma7guuU3KL1qaho1po4_250

 

Για τον ρόλο του ‘Αρκούδη‘ ο σκηνοθέτης ήθελε αρχικά τον ηθοποιό …Adam Sadler όμως , ευτυχώς ή δυστυχώς , εκείνος ήταν απασχολημένος καθώς γύριζε κάποιο από τα αμέτρητα ‘κωμικά πονήματα’ του !

Πάντως δεν γίνεται να μην θαυμάσεις και εκτιμήσεις και την στωικότητα του Γερμανού αξιωματικού που ακόμη και μπροστά στην θέα μιας φριχτής και εξαιρετικά επίπονης μοίρας αρνείται να προδώσει τις αξίες και τα στρατεύματα του…

Στο πλευρό τους συναντάμε και τον  «Til» Schweiger που ως αιμοδιψής Hugo Stiglitz μας δίνει έναν Γερμανό φαντάρο που δεν φέρει την παραμικρή εκτίμηση και ανοχή απέναντι στις απάνθρωπες τακτικές των Ναζιστών συμπατριωτών του…

 

Ποτέ μας δεν μαθαίνουμε τι τροφοδοτεί την οργή του Hugo όμως μια τέτοια γνώση εδώ δεν έχει καμία αξία ή σημασία. Μας αρκεί απλά να τον απολαμβάνουμε ενώ εξασκεί τις βίαιες ικανότητες του επάνω στο σινάφι του !

Στο πλευρό των συμμάχων / εκδικητών συναντάμε την ‘κατάσκοπο’ / στάρλετ του Γερμανικού κινηματογράφου  Bridget von Hammersmark, την οποία υποδύεται μια κυριλάτη και σαγηνευτική Diane Kruger αλλά και τον φλεγματικό Archie Hicox του Michael Fassbender.

Οι δυο τους θα προσπαθήσουν να μπάσουν τον Aldo και τους ‘Μπάσταρδους‘ του στα άδυτα του Ναζισμού ώστε να δολοφονήσουν ολόκληρη την ηγεσία του !

Όμως τελικά η συνεισφορά τους κρίνεται ανεπαρκής. Ειδικά του Fass που εδώ προβαίνει σε μια μοιραία γκάφα και ταυτόχρονα μας διδάσκει πως να ΜΗΝ παραγγείλουμε το ουισκάκι μας στην περίπτωση που κάποτε ο δρόμος μας βγάλει προς Γερμανία μεριά… 

QKZCosx

Στο INGLORIOUS BASTERDS o Tarantino διαστρεβλώνει την Παγκόσμια Ιστορία ώστε να αποδώσει δικαιοσύνη στους αδικοχαμένους Εβραίους που υπέφεραν από τα χέρια του Χίτλερ ενώ παράλληλα τιμωρεί τον Γερμανό πολιτικό με τον υπερβίαιο τρόπο που ίσως πραγματικά να του άρμοζε. Φυσικά όλα αυτά είναι απλά ένα πρόσχημα για την κάφρικη ψυχαγωγία που επιθυμεί να μας δώσει ο σκηνοθέτης.

Το φιλμ αυτό είναι μια ρεβιζιονιστική ιστορία πολιτισμικής εκδίκησης όμως ταυτόχρονα επεκτείνεται και πολύ πιο πέρα από αυτό. Ο σκηνοθέτης συνθέτει μια καυστική μελέτη του κινηματογράφου που μέσα από τις κάμερες του Γκέμπελς και των ομοϊδεατών του επιστρατεύτηκε ως στυγνή προπαγάνδα υπέρ των Ναζιστικών ιδεολογιών και της ‘υπεροχής‘ τους απέναντι στους Εβραίους και τους Συμμάχους.

Η προπαγάνδα αυτή εκφράζεται ιδανικά μέσω του Daniel Bruhl που εδώ από ένας απλός φαντάρος εξελίσσεται σε σύμβολο της Ναζιστικής ‘υπεροχής‘ και ανδρείας μέσα από μια ταινία του Γκέμπελς που φαντάζει ως το πιο ακραίο , υπερβολικό και γραφικό ‘πολεμικό/μπλοκμπάστερ φιλμ’ όλων των εποχών…

 

To ‘Καμάρι του Έθνους’ αποτυπώνει σταράτα το πως αντιλαμβάνονταν οι Ναζί τους εαυτούς τους ενώ παράλληλα μας δείχνει με υπερβολικό τρόπο τις τακτικές προπαγάνδας που επιστράτευσαν ώστε να αυξήσουν την επιρροή και την κυριαρχία τους.

Πάντως εδώ έχουμε και μια ύψιστη ‘τρολιά‘ του σκηνοθέτη καθώς ενώ η ηγεσία των SS παρακολουθεί τα αιματηρά κατορθώματα του φαντάρου / αστέρα του Ναζιστικού κινηματογράφου και τα επικροτεί με ιαχές και χειροκροτήματα κατά μια υπέροχη ειρωνεία η εικόνα τους δεν διαφέρει και πολύ από εκείνη των οπαδών του Tarantino καθώς και εκείνοι χειροκροτούν τις βίαιες πράξεις των χαρακτήρων που βλέπουμε μέσα από τις ταινίες του !

Στο τέλος εμείς οι θεατές είμαστε το βασικό συστατικό όλης αυτής της κινηματογραφικής βίας. Όλοι μας είμαστε πρόθυμοι να χειροκροτήσουμε έναν ‘Fredrick Zoller’ αρκεί εκείνος να εκφράζει και να υπερασπίζεται την δική μας πλευρά… 

d10778036f2e7ba4a748167b09308fc6

Αξίζει να σημειωθεί ότι το ‘Nation’s Pride’, η ταινία μέσα στην ταινία, σκηνοθετήθηκε από τον Eli Roth και σαφώς αποτελεί και τo μοναδικο φιλμ της ‘προκοπής’ που έχει κάνει ο συγκεκριμένος δημιουργός.

Εντελώς συμβολικά ο Tarantino διαστρεβλώνει και ένα σινεμά της Γαλλίας στο απόλυτο πεδίο σφαγής , εκδίκησης και απόδοσης ιστορικής δικαιοσύνης. Εδώ η ανατρεπτική δύναμη του κινηματογράφου παίρνει σάρκα και οστά καθώς μεταμορφώνεται σε ένα πεδίο μάχης.

Εκφραστής αυτής της δύναμης είναι η Shosanna Dreyfus/Emmanuelle Mimieux της γοητευτικής, ιντελέκτουαλ αλλά και εξαιρετικά θανάσιμης Mélanie LaurentΤο κορίτσι αυτό είδε την φαμίλια της να σφαγιάζεται αλύπητα από τον Hans Landa και αποφασίζει να πάρει την εκδίκηση της κυριολεκτικά μέσω της τέχνης. Μιλώντας περί τέχνης εδώ ο σκηνοθέτης ντύνει την σκηνή της ‘νίκης‘ αλλά και της τραγικής ‘πτώσης‘ της ηρωίδας του με την μουσική από το Cat People του σπουδαίου David Bowie.

Φαντάζομαι ότι είναι προφανές ότι το INGLORIOUS BASTERDS σε καμία περίπτωση ΔΕΝ είναι μια πολεμική / ιστορική ταινία. Αν κάποιοι θεατές απόρησαν ή εξοργίστηκαν με τον τρόπο που ‘ξαναγράφει την ιστορία’ εδώ ο Tarantino τότε πραγματικά είναι άξιοι της μοίρας τους. Το ίδιο ισχύει και για όσους επέκριναν την ταινία για την αιματηρή και βίαιη αισθητική της , τις ιστορικές … ανακρίβειες και τον τρόπο που αντιμετωπίζει αληθινά πρόσωπα και γεγονότα.

Στο BASTERDS ο σκηνοθέτης επιστρατεύει την ίδια μέθοδο που εφάρμοσε και στο DJANGO : Unchained. Στο DJANGO ο Tarantino πήρε την εμβληματική , για την Αμερική και την ιστορία της, εικόνα του καουμπόη και την συνδύασε με μια από τις μεγαλύτερες αμαρτίες αυτού του έθνους : 

Την σκλαβιά και το δουλεμπόριο εις βάρος των Αφροαμερικανών. 

Εδώ πάλι μπασταρδεύει την αισθητική των γουέστερν με το Nazixploitation σινεμά και αντιστρέφοντας το μήνυμα καταλήγει να φαντάζει άκρως λειτουργικός. Ένα τεράστιο ποσοστό της ανθρωπότητας μισεί τους Ναζί και θέλει να τους βλέπει να υποφέρουν και ο Tarantino παίρνει αυτό το αιμοβόρο συναίσθημα και μετουσιώνοντας το σε εικόνα εξασφαλίζει την κινηματογραφική μας ευχαρίστηση.

Αρκετός ντόρος προκλήθηκε και γύρω από την σκηνή όπου ο Hans Landa, μέσα από τα χέρια του ίδιου του σκηνοθέτη, ‘στραγγαλίζει‘ την Diane Krueger. Κατηγορίες περί κακοποίησης των γυναικών και διαλέξεις γύρω από την απεικόνιση της βίας απέναντι στις γυναίκες έγιναν το βασικό θέμα των λαϊκών δικαστηρίων που στήθηκαν γύρω από την συγκεκριμένη σκηνή…

 

Δεν θα κάτσω να αναλύσω τον δυναμικό τρόπο με τον οποίο αποδίδει εδώ ο σκηνοθέτης τις γυναίκες της ιστορίας του καθώς στην τελική την απάντηση σε αυτές τις κατηγορίες την έδωσε σταράτα η ίδια η πρωταγωνίστρια :

‘Θέλω να δηλώσω ότι η συνεργασία μου με τον Tarantino ήταν μια αγνή και ξεκάθαρη ευχαρίστηση. Με αντιμετώπισε με απόλυτο σεβασμό και δεν με εξανάγκασε σε οτιδήποτε θα με έκανε να αισθανθώ δυσφορία’.

550w_inglourious_basterds_1

Στο INGLORIOUS BASTERSDS ο Tarantino μπορεί να μην κακοποίησε την πρωταγωνίστρια του όμως  για ακόμη μια φορά κάνει αυτό που ξέρει να κάνει καλύτερα :

Στήνει στιλιζαρισμένες και αιματηρές σεκάνς φονικού και μακελειού, οργανώνει ‘μεξικάνικες‘ μονομαχίες, πλάθει cool χαρακτήρες, γράφει γαμάτους διαλόγους και ευρηματικά σενάρια, παίζει φοβερά ‘playlists‘  και τιμά την τέχνη του κινηματογράφου με τον μοναδικό τρόπο που γνωρίζει. Στο BASTERDS ο Tarantino υπογράφει ένα σπουδαίο κεφάλαιο γύρω από την κινηματογραφική βία και την αποτύπωση της στην μεγάλη οθόνη.

Να όμως που ανάμεσα σε όλο αυτό το αίμα , τα διαμελισμένα κορμιά και την απόλυτη διαστρέβλωση της ιστορίας στο φινάλε βρισκόμαστε αντιμέτωποι με μια γνήσια και σταράτη αλήθεια :

Όσο ευρηματικός , πανούργος και ισχυρός Μπάσταρδος και αν είσαι στο τέλος θα βρεθείς αντιμέτωπος με τις συνέπειες των απεχθών πράξεων σου… 

tenor (1)

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Δημιουργήστε ένα δωρεάν ιστότοπο ή ιστολόγιο στο WordPress.com.

ΠΑΝΩ ↑

Αρέσει σε %d bloggers: