JOKER : Ένα δυνατό αστείο που το έχουμε ξανακούσει πολλές φορές στο παρελθόν…

by Αντρέι Κοτσεργκίν 

ΠΡΟΣΟΧΗ : Ακολουθούν, διόλου αστεία, SPOILERS γύρω από το JOKER.

giphy-2

‘All it takes is one bad day to reduce the sanest man alive to lunacy.’

Έχοντας φτάσει πλέον τα τριάντα μου μάλλον θα διαφωνήσω με τον Joker και την ‘φιλοσοφία παράνοιας’ που μας δίδαξε μέσα από το λατρεμένο The Killing Joke των Allan Moore και Brian Bolland.

Δεν αρκεί μονάχα μια ‘Κακή μέρα’ ώστε να βουτήξει κανείς στον απύθμενο γκρεμό της τρέλας. Αντίθετα για να συμβεί κάτι τέτοιο απαιτείται ένα σερί από ‘κακές μέρες’.

Και στο JOKER , του σκηνοθέτη Todd Phillips, ο Arthur Fleck, που ενσαρκώνεται από έναν εξαίρετο Joaquin Phoenix, φαίνεται να έχει ένα ατελείωτο σερί από ‘κακές μέρες’

the-joker-joaquin-phoenix-smokes

Δουλεύοντας ως κλόουν για πάρτι ο Arthur πασχίζει να τα βγάλει πέρα σε μια πόλη που μαστίζεται από την οικονομική ύφεση και την εγκληματικότητα. Το Gotham των 80s είναι μια αστική ζούγκλα στα πρόθυρα της απόλυτης παρακμής. Οι κάτοικοι της είναι στοιβαγμένοι ο ένας επάνω στον άλλον και ελάχιστοι από αυτούς βρίσκουν μια άκρη ελπίδας ώστε να πιαστούν από αυτή. Η αστική περιθωριοποίηση και ο κοινωνικός αποκλεισμός δίνουν και παίρνουν και ο Arthur Fleck είναι ένα από τα αμέτρητα ‘θύματα‘ αυτής της κατάστασης.

Λόγω του επαγγέλματος του αλλά και εξαιτίας μιας ψυχικής πάθησης που τον κάνει να ‘γελάει‘ επάνω σε αμήχανες στιγμές που το γέλιο απλά δεν αρμόζει ο Arthur αδυνατεί να ενταχθεί ΄λειτουργικά‘ στην κοινωνία γύρω του. Σαν να μην του έφτανε αυτό η μίζερη ρουτίνα του αρχίζει να πλήττεται από διάφορα περιστατικά ανεξέλεγκτης βίας.

Αν η ζωή είναι ένας κύκλος που περιστρέφεται γύρω από τις καλές και τις κακές στιγμές τότε η ζωή του Arthur Fleck έχει διαστρεβλωθεί σε μια ατελείωτη ευθεία γραμμή που μπροστά της διακρίνονται μονάχα η βία, η αδικία, η πικρία και η ατυχία.

Και κάπως έτσι μια μέρα ο Arthur αποφασίζει να χρησιμοποιήσει το παλιό περίστροφο που του χάρισε ένας φίλος του ώστε να δώσει ένα ‘τέλος‘ σε αυτή την ψυχοφθόρα πορεία γκαντεμιάς και αδικίας.

Παράλληλα ξεκινά να χαράζει μια νέα. Μπροστά σε αυτή την πορεία θα βρεθεί ‘εμπόδιο’ μια ολόκληρη πόλη. Όμως ο Arthur είναι αποφασισμένος να μην σταματήσει με κάθε κόστος… 

JKR_DAY030_102518_0688465.dng

 

Στο JOKER ο σκηνοθέτης Todd Phillips χαράσσει και εκείνος μια ανατρεπτική πορεία για τον εαυτό του και αφήνοντας πίσω τις ‘Hangover‘ εποχές του και αρχίζει να κινείται ανάμεσα στους Σκορσεζικούς ρυθμούς ενός ‘Ταξιτζή’ αλλά και του ‘Βασιλιά της Κωμωδίας’.

Οι επιρροές, τόσο θεματολογικά όσο και αισθητικά,  από τα Taxi Driver και The King of Comedy είναι απόλυτα ευδιάκριτες και αδιαμφισβήτητες. Προς τιμήν του ο σκηνοθέτης όχι μόνο δεν αρνείται την αγάπη του για τον Martin Scorsese αλλά μας την κάνει απόλυτα σταράτη βάζοντας τον Robert DeNiro να υποδύεται έναν ‘Βασιλιά της Κωμωδίας’ μέσα στην δική του ιστορία και τον Joaquin Phoenix να μιμείται τον Travis Bickle. Το θέμα είναι ότι σε ορισμένα σημεία ο σκηνοθέτης φαίνεται απλά να χαρίζει ‘φόρους τιμής’ σε σαφώς ανώτερες ταινίες κάτι που αυτομάτως του στερεί την δυνατότητα να μας δείξει την δική του ταυτότητα.

Ο Phillips έχει δει τόσες πολλές φορές τον ‘Ταξιτζή‘ που ξέρει καλά πως να αιχμαλωτίζει με τον φακό του την θέα μιας μεγαλούπολης που ζέχνει από την μπόχα των , ανθρώπινων και μη, σκουπιδιών και που κινείται στους αμείλικτους ρυθμούς μιας ‘ζούγκλας‘ . Όμως παρά την στιβαρή σκηνοθεσία του Phillips και την άρτια φωτογραφία του Lawrence Sher το φιλμ απέτυχε να μου παρουσιάσει το Gotham ως μια επίγεια Κόλαση ή σαν μια κρεατομηχανή ψυχών. Διάολε εδώ το ‘Gotham‘ είναι απλά η παλιά καλή Νέα Υόρκη όπως την έχουμε γνωρίσει μέσα από αμέτρητες άλλες ταινίες. Μια Νέα Υόρκη που υποφέρει από μια ακόμη οικονομική ύφεση σαν και αυτές που βιώνουμε ανά μερικά χρόνια. Ο μοναδικός πολίτης που φαίνεται πραγματικά να περνάει τα πάνδεινα εδώ είναι ο Arthur, κατά τα άλλα ο Phillips απέτυχε να μου δείξει κάτι το σκληρό ή το πραγματικά συνταρακτικό. Διάολε μια βόλτα στο κέντρο της Αθήνας θα είχε ακριβώς την ίδια επίδραση επάνω μου…

Εξαιρετικά άστοχη είναι η επιλογή του σκηνοθέτη να ντύνει κάθε του πλάνο με ορχηστρικές συνθέσεις ή με άσματα των 70s και 80s. Ναι η δουλεία που έχει γίνει στις συνθέσεις και τις επιλογές των τραγουδιών είναι καλή όμως ο Phillips κάνει μια αχρείαστη κατάχρηση τους . Ειλικρινά σε ορισμένες σκηνές ευχόμουν από μέσα μου η μουσική ‘να βγάλει τον σκασμό’ και ο σκηνοθέτης να επιτρέψει στο αστικό περιβάλλον του να μας παίξει τις δικές του σκληρές ‘νότες‘.

Όπως και να χει ο Phillips , έστω και με πεζό τρόπο, κατορθώνει να μας δώσει μια εικόνα για το ‘Gotham‘ του :

Μια πόλη που κάτοικοι της έχουν εκτεθεί σε τόσο μεγάλο βαθμό στην φτώχεια, το έγκλημα και την εγκατάλειψη που πλέον τα αντιμετωπίζουν με μια απόλυτη απάθεια και με θλιβερή αποδοχή.

Να όμως που μια μέρα ο αγανακτισμένος Arthur Fleck αποφασίζει ξαφνικά να ανατρέψει αυτό το σκηνικό απάθειας μέσα από το ‘θεατρικό’ του σόου…  

1

 

Ο Fleck πέφτει θύμα της βίας που μαστίζει την κοινωνία καθώς αδυνατεί να την αποφύγει. Τελικά ύστερα από μια ακόμη ‘άσχημη μέρα’ αποφασίζει να ενδώσει σε αυτή την βία και να την κάνει το βασικό ‘καύσιμο‘ ολόκληρης της ύπαρξης του. O άντρας αυτός υιοθετεί την βία και την εξελίσσει σε ένα αδιανόητο και τρομαχτικό επίπεδο ώστε να συνταράξει μια κοινωνία που πλέον αντιμετωπίζει το έγκλημα με μια απόλυτη απάθεια.

Και τα καταφέρνει άκρως αποτελεσματικά…

giphy (1)

 

To JOKER του Todd Phillips λειτουργεί ως το πορτραίτο αλλά και η σκληρή κριτική του κοινωνικού αποκλεισμού , της αστικής αποξένωσης και παράνοιας. Είναι μια βίαιη αντίδραση κόντρα στα σοβαρά προβλήματα της κοινωνίας μας. Προβλήματα που ενώ τα βλέπουμε καθημερινά μπροστά μας επιμένουμε πεισματικά και εγκληματικά να τα αγνοούμε ή και να τα κρύβουμε κάτω από ένα χαλάκι. Ταυτόχρονα είναι και μια θλιμμένη και τρομαχτική μελέτη της ψυχικής νόσου.

Δυστυχώς κάπου εδώ συναντάμε ξανά το πρόβλημα της αχρείαστης κατάχρησης από μεριάς του σκηνοθέτη…

Ο Phillips δίνει τόσες πολλές ‘άσχημες μέρες’ στον φονιά / θύμα του που από ένα σημείο και ύστερα τα περιστατικά βίας που κλονίζουν τον Arthur χάνουν την ουσία και την δυναμική τους. Ορισμένες από αυτές τις μέρες σου βγάζουν μια ανεπανάληπτα σκληρή δυναμική. Η εναρκτήρια σεκάνς όπου ο κλόουν / Arthur καταδιώκει κάτι μαλακισμένα πιτσιρίκια για να πάρει πίσω την τόσο ‘πολύτιμη‘ ταμπέλα του εργοδότη του μοιάζει βγαλμένη κατευθείαν μέσα από το ‘αδιέξοδο παράνοιας’ στο όποιο όλοι μας εγκλωβιζόμαστε σε κάποια φάση της ενήλικης ζωής μας. Να ένας τύπος που τρέχει σαν παλαβός να ‘σώσει‘ μια ηλίθια ταμπέλα λες και ολόκληρη η ύπαρξη του εξαρτάται από αυτή. Ο Arthur καταλήγει να φάει βρομόξυλο και εξευτελισμό μόνο και μόνο για να εξασφαλίσει ένα πενιχρό μεροκάματο που εκείνη την στιγμή φαντάζει ως η μοναδική ελπίδα ‘σωτηρίας‘ για εκείνον. Εδώ βρισκόμαστε αντιμέτωποι με την πιο στυγερή συνέπεια του καπιταλισμού καθώς παρακολουθούμε τον Arthur να θυσιάζει την σωματική και ψυχική του ακεραιότητα επάνω στην προσπάθεια του να διατηρήσει με κάθε κόστος μια σκατένια δουλειά που στην ουσία του αποφέρει ένα κομμάτι ψωμί. Πραγματικά η σεκάνς αυτή μοιάζει να έχει ξεριζωθεί βίαια μέσα από κάποιο ποίημα του Τσαρλς Μπουκόφσκι

charles-bukowski-quote

 

Εξαιρετικά δυνατή είναι και η σκηνή όπου ο επίδοξος κωμικός μας καταλήγει να δώσει μια από τις πιο θλιβερές και αμήχανες Stand Up Comedy παραστάσεις στην ιστορία της κωμωδίας. Ο Arthur αντιλαμβάνεται το ‘ταλέντο‘ του στην κωμωδία ως το χρυσό εισιτήριο που θα του εξασφαλίσει τόσο την πολυπόθητη προσοχή και αγάπη του κοινού όσο και τα εφόδια για μια καλύτερη ζωή. Εξαιτίας της πάθησης του, αλλά και της έλλειψης ταλέντου, η παράσταση του εξαρχής φαντάζει ως μια ύψιστη αποτυχία. Να όμως που εκείνος αποφασίζει να ανέβει επάνω στην σκηνή και να το παλέψει. Μονάχα που το κάνει μέσα σε  μια κοινωνία που έχει μάθει να χλευάζει την αποτυχία με τους πιο σκληρούς τρόπους…

Σκηνές σαν και αυτές τσοντάρουν τα μέγιστα τόσο στο χτίσιμο του χαρακτήρα του Joker όσο και στην απόδοση της θεματολογίας του φιλμ. Όμως ενώ αυτές οι σκηνές εκπέμπουν δύναμη και ουσία ο Phillips αντί να εστιάσει σε αυτές προτιμά να μας δώσει έναν καταιγισμό από παρόμοιες σκηνές με αποτέλεσμα να σε ‘μπουκώνει‘ με τόσο πόνο, θλίψη και αδικία που στο τέλος αισθάνεσαι ότι θα σκάσεις από όλο αυτό το μελόδραμα.

Για μένα ο Phillips εδώ κάνει ένα τεράστιο λάθος :

Πασχίζει με νύχια και με δόντια να μας δείξει ότι ο Joker εκτός από φονιάς και τρομοκράτης πάνω απ’όλα είναι το απόλυτο θύμα μιας υπέρμετρα σκληρής και αδιάφορης κοινωνίας. Θέλει να μας δώσει έναν ‘ρεαλιστικό’ Joker όμως καταφεύγει σε αρκετά στερεότυπα επάνω στην προσπάθεια του να το επιτύχει. 

Το αποκορύφωμα αυτού του λάθους έρχεται στο φινάλε όπου ο Joker αποφασίζει να σκοτώσει τον…Λάκη Λαζόπουλο της μαμάς Αμερικής όμως αντί να το κάνει εν ψυχρώ και σταράτα επιλέγει πρώτα να δώσει στο κοινό του έναν μελοδραματικό λόγο μέσα από τον οποίο πασχίζει να δικαιολογήσει τις πράξεις του παρουσιάζοντας τον εαυτό του ως το απόλυτο ‘θύμα‘ της κοινωνίας μας.

Και ναι ορισμένες από τις παλαιότερες εκδοχές του χαρακτήρα επίσης έπαιξαν το χαρτί του ‘θύματος‘. Το πλέον χαρακτηριστικό παράδειγμα αποτελεί το The Killing Joke του Alan Moore. Στο comic αυτό ο Moore έδωσε στον Joker ένα ‘Origin‘ που ψυχαναλύει κάπως τα αποτρόπαια εγκλήματα του όμως σε καμία περίπτωση ΔΕΝ τα δικαιολογεί.

Ο συγγραφέας πολύ σοφά επέλεξε τότε να παρουσιάσει την ‘γέννηση‘ του Joker όχι ως ένα αδιαμφισβήτητο γεγονός αλλά μονάχα σαν μια πιθανότητα, ως ένα ακόμη ‘σενάριο‘ μέσα στο ολότελα διαταραγμένο μυαλό του εγκληματία… 

4a1a24be035e56c31b8c80a76a7ad2a9

Και ναι σε μερικά σημεία ο Phillips πάει να παίξει το ίδιο ‘παιχνίδι‘ μέσω ορισμένων παραισθήσεων όμως για μένα τουλάχιστον κρίνεται αναποτελεσματικός σε αυτό το κομμάτι.

Ναι στο The Killing Joke o Moore μας λέει ότι οι βίαιες πράξεις του Joker μπορούν να αποδοθούν στην κοινωνική αδικία, την εγκατάλειψη , την αδιαφορία και στις ‘άσχημες μέρες’ όμως και αν όντως συμβαίνει κάτι τέτοιο τότε αυτό σε καμία περίπτωση ΔΕΝ δικαιολογεί τα φριχτά εγκλήματα του.

Μάλιστα προς το φινάλε βάζει τον ίδιο τον Batman να του τονίσει αυτή την πραγματικότητα… 

RCO047_1468660688

Για μένα ο Joker ποτέ του δεν ήταν ένα ‘θύμα‘. Ανέκαθεν αντιλαμβανόμουν τον χαρακτήρα ως μια πηγή αγνού χάους. Ένα κακό που μπορείς ναι μεν να το μελετήσεις όμως ποτέ σου δεν θα τα καταφέρεις να το ερμηνεύσεις πλήρως.

Εδώ ο Phillips πάλι προτιμά να δικαιολογήσει τα εγκλήματα του Joker του υπερτονίζοντας την κοινωνική αδικία που βιώνει αλλά και την ψυχική νόσο από την οποία ταλαιπωρείται. Ο σκηνοθέτης πάει να αποδώσει ξεκάθαρες αιτίες σε ένα ανεξέλεγκτο κακό που για μένα απλά δεν γίνεται να το εξηγήσεις επιστημονικά. Διάολε τι εξηγήσεις να δώσεις για έναν άντρα όπως ήταν για παράδειγμα ο φονιάς Ed Gein που την έβρισκε με το να ράβει πολυθρόνες από ανθρώπινα δέρματα και να κόβει βόλτες πάνω, κάτω στο δωμάτιο του έχοντας ένα …κεφάλι να ‘διακοσμεί‘ το πάτωμα του ?

Κάποια ‘τέρατα ‘ δεν έχουν ανάγκη από δικαιολογίες και συμπόνοια ώστε να μας καθηλώσουν. Πραγματικά ο Phillips θα μπορούσε να μας δώσει μια πολύ καλύτερη απεικόνιση του Joker αν έπαιρνε ως παράδειγμα τον τρόπο με τον οποίο άλλοι συνάδελφοι του μας σύστησαν κάποτε τα δικά τους σπουδαία ‘τέρατα‘. Απλά θυμήσου πως ο ‘δάσκαλος‘ Scorsese μας παρουσίασε τον διαταραγμένο ‘Ταξιτζή‘ του. Ένας ολότελα προβληματικός άντρας που έψαχνε μέρα και νύχτα μια αφορμή ώστε να ξεδιπλώσει δημοσίως την φονική επιθυμία που του έκαιγε τα σωθικά. Ναι ο Scorsese μας το είπε ότι ο άντρας αυτός ήταν ένας βετεράνος του Βιετνάμ όμως ποτέ του δεν επιστράτευσε τις συνέπειες ενός φριχτού πολέμου ως την αιτία για τις φριχτές πράξεις του Travis Bickle. Την ίδια τακτική ακολούθησε και ο Tobe Hooper στο The Texas Chainsaw Massacre. To ίδιο συνέβη και στο Henry Portrait of a Serial Killer

Και οι τρεις αυτές ταινίες μας έδωσαν σπουδαίους σινε-φονιάδες που άφησαν το στίγμα τους επάνω μας. Φονιάδες που μας συγκλόνισαν, μας προβλημάτισαν βαθύτατα αλλά και μας ψυχαγώγησαν στο έπακρο. Και όλα αυτά χωρίς ποτέ τους οι σκηνοθέτες/πατεράδες τους να προσπαθήσουν να μας τους παρουσιάσουν ως ‘θύματα της κοινωνίας’ ή σαν ‘σύμβολα ενάντια στην κάθε λογής καταπίεση’.

Στο JOKER ο Phillips ενώ έχει στην διάθεση του ακριβώς έναν τέτοιο χαοτικό φονιά τελικά προτιμά να τον αποδώσει με μια  τακτική τύπου V for Vendetta. Πριν από χρόνια η κινηματογραφική μεταφορά του V το μόνο που έκανε ήταν να πάρει από το ομώνυμο και γεμάτο στιβαρά μηνύματα comic του Alan Moore μια μάσκα και μια πιασάρικη ατάκα γύρω από τις ‘αλεξίσφαιρες ιδέες’ και να τα επιστρατεύσει ώστε να μας παρουσιάσει ένα σχετικά απλοϊκό φιλμ ως κάτι το πραγματικά ‘ανατρεπτικό και σκεπτόμενο’. Το κινηματογραφικό V ήταν τόσο φλύαρο ως προς τα ‘βαθύτερα μηνύματα’ που στο τέλος απλά δεν ήθελα να τα ακούσω άλλο. Κάπως έτσι λειτούργησε για μένα και το JOKER καθώς έβλεπα τον σκηνοθέτη και τον πρωταγωνιστή να μου μιλάνε ξανά και ξανά και ξανά για κοινωνικές αδικίες και ανισότητες… Ευτυχώς το JOKER τουλάχιστον είναι κλάσης ανώτερη ταινία από το V σε όλους τους τομείς.

Πόσο δυναμική έχει τελικά η , τόσο συζητημένη και αμφιλεγόμενη, θεματολογία του JOKER ? 

Για μένα θα έχει ακριβώς το ίδιο αντίκτυπο με εκείνη που είχε το V for Vendetta πριν από μερικά χρόνια. Ο κοσμάκης αφού αγοράσει τόνους από μπλουζάκια και μάσκες με την φάτσα του Joker μετά από λίγο καιρό θα τα βαρεθεί και θα τα βάλει στο ίδιο ράφι που κείτονται ξεχασμένες όλες αυτές οι μάσκες του Guy Fawkes. Το JOKER δεν θα φέρει καμία αφύπνιση, καμία επανάσταση ή την παραμικρή ανατροπή. Είναι απλά μια ακόμη ταινία και τίποτε περισσότερο πέρα από αυτό. 

Από κει και ύστερα όλα όσα ακούγονται περί ‘ταινίας που εξυμνεί την βία’, ‘ταινίας που δίνει πάτημα σε Alt Right / Incel’ άντρες’ ( ή ότι ηλίθιος όρος είναι ‘in‘ αυτές τις μέρες) είναι απλά γελοιότητες και στυγνή υποκρισία.

Το να βλέπω κάτι αστείους ‘λάτρεις της τέχνης’ να ουρλιάζουν ‘ΔΕΝ ΘΑ ΕΠΙΤΡΕΨΟΥΜΕ ΣΤΟΥΣ ΦΑΣΙΣΤΕΣ ΝΑ ΜΑΣ ΠΑΡΟΥΝ ΤΟΝ ΤΖΟΚΕΡ ΜΑΣ’ μου φαντάζει ως μια θλιβερή παράσταση παράνοιας και γελοιότητας. Ίσως και σκοπιμοτήτων. Ανάθεμα με και αν είδα ποτέ μου τα ονόματα εκείνων που υπερασπίζονται τον ‘Τζόκερ τους’ δίπλα στις υπογραφές των Bill Finger, Bob Kane και Jerry Robinson, δηλαδή των τριών δημιουργών που μας χάρισαν τον χαρακτήρα του Joker πίσω στα 40s μέσα από το πρώτο τεύχος του BATMAN. Όσον αφορά πάλι τυχόν ‘Alt-Right’ στοιχεία που καπηλεύονται την εικόνα του Joker τότε και αυτοί είναι ένα τσούρμο ανίδεοι μιας και ξεκάθαρα δεν έχουν την παραμικρή ιδέα γύρω από την ιστορία και την σημασία αυτού του ‘κλόουν‘. Στην τελική και οι δυο αυτές πλευρές / διεκδικητές του Joker μου μοιάζουν εξίσου παρανοϊκές και, ίσως επικίνδυνα , ηλίθιες.

Το ότι όλοι αυτοί οι ‘απίθανοι τύποι ‘(που λέει και μια ψυχή στο μεταμεσονύχτιο αθλητικό ραδιόφωνο) πλακώνονται γύρω από την σημασία και την πολιτική ή κοινωνική σκοπιμότητα ενός μυθοπλαστικού χαρακτήρα αποτελεί ίσως το κορυφαίο ‘αστείο’ μέσα στην τεράστια ιστορία του Joker ! 

feb6b2fd6f9ac5c954bcdb89657595d9

Αλήθεια περιμέναμε το JOKER του Phillips, εν έτη 2019, ώστε ξαφνικά να ‘προβληματιστούμε‘ γύρω από την κινηματογραφική βία ?

Η βία υπήρχε από πολύ πιο παλιά μέσα στις οθόνες μας. Ο ‘Ταξιτζής, η ταινία από την οποία αντλεί άπλετη έμπνευση το JOKER, ήταν ένα φιλμ που διακρίνονταν από την ρεαλιστική , σκληρή και ωμή βία. Διάολε η βία του ήταν και καλύτερη και σαφώς πιο αποτελεσματική από αυτή που αντικρίζουμε στο JOKER.

Και το Taxi Driver παίζει στις οθόνες μας από τα γαμημένα τα 70s… 

source (1)

Ένα μεγάλο μέρος του κοινού και των κριτικών στις μέρες μας λειτουργούν ως ξεδιάντροποι υποκριτές.

Οι τύποι αυτοί είτε αγνοούν , συνεπώς είναι άσχετοι, είτε παριστάνουν ότι ‘ξεχνούν‘ την κινηματογραφική μας ιστορία. Ο κινηματογράφος των τελευταίων δεκαετιών πάντοτε είχε έναν ‘JOKER‘ να μας δείξει. Είτε αυτός λεγόταν Travis Bickle , είτε Henry , είτε William .Η βία ανέκαθεν αποτελούσε ένα αναπόσπαστο κομμάτι όχι μόνο του κινηματογράφου αλλά και της τέχνης σε κάθε μορφή και έκφανση της. Από την Γκουέρνικα του Πικάσο μέχρι την περιγραφή της δολοφονίας μιας κωλόγριας στις σελίδες του Ντοστογιέφσκι και από κει σε ταινίες όπως τα Taxi Driver και Joker τόσο η ιδέα όσο και η εικόνα της βίας ήταν ανέκαθεν εκεί.

Η βία στην τέχνη επιστρατεύεται από τους εκάστοτε δημιουργούς είτε για να μας ψυχαγωγήσει είτε για να μας προβληματίσει. Ο σκοπός της ύπαρξης της είναι να μας προκαλέσει και να μας διεγείρει πνευματικά και συναισθηματικά. Και κάπου εδώ είναι που οφείλουμε να βάλουμε ένα ‘ΤΕΛΟΣ‘.

Πραγματικά η μοναδική ‘ένσταση‘ που έχω γύρω από την βία της ταινίας έχει να κάνει με αυτό το πιστολίδι μέσα στο μετρό. Διάολε έχουμε φτάσει εν έτει 2019 και ακόμη οι σκηνοθέτες παίζουν το κλισέ που θέλει το Αμερικάνικο μετρό να φαντάζει ως ένα κολαστήριο στο οποίο πάντα τα βαγόνια σε μεταφέρουν σε έναν βέβαιο και σκληρό θάνατο. Σε κάθε βαγόνι θα υπάρχει ένας επίδοξος φονιάς, κλέφτης ή βιαστής ενώ πάντα το υποψήφιο θύμα θα κατέβει σε μια στάση όπου γύρω, γύρω δεν υπάρχει ψυχή… Διάολε το Hollywood μας δείχνει κοσμάκη να σφαγιάζεται και να πεθαίνει στο μετρό από τις εποχές του πρώτου DEATH WISH… Καιρός είναι οι σκηνοθέτες να βρουν μια άλλη ‘Κόλαση‘ και ένα διαφορετικό ‘πεδίο σφαγής’. Τουλάχιστον το 70% των ταινιών δράσης, crime και τρόμου περιλαμβάνουν κάποιο αιματοκύλισμα μέσα στον μετρό της Νέας Υόρκης…Νισάφι πια !

Μιλώντας περί DEATH WISH το JOKER πασχίζει να αναδείξει μια παρόμοια θεματολογία γύρω από τις επιπτώσεις που θα είχε ένα κρεσέντο φονικών στην κοινωνία μας όμως δεν κατορθώνει να μας δώσει κάτι που πραγματικά θα μας προβληματίσει επάνω στο συγκεκριμένο ζήτημα. Στο φινάλε η ταινία αυτή μου θύμισε απλά ότι ένα μεγάλο μέρος του λαού έχει την τάση να ακολουθεί γνήσιους ψυχασθενείς πιστεύοντας ακράδαντα ότι οι τελευταίοι θα τους χαρίσουν την πολυπόθητη ‘αλλαγή‘.

Αν κάποιος δει το JOKER, και το κάθε ‘JOKER‘ , και βγαίνοντας από την αίθουσα ξεκινήσει να ξεκληρίζει κοσμάκη με ένα περίστροφο τότε ΔΕΝ φταίει η ταινία για αυτό. Ναι τα έργα τέχνης βρίσκονται εκεί ώστε να μας προκαλούν συναισθήματα. Όμως αν προβούμε σε εγκληματικές , παράνομες, ανήθικες ή κατακριτέες ενέργειες ώστε να θρέψουμε τα όποια συναισθήματα και τα όποια βίτσια μας τότε η ευθύνη βαραίνει αποκλειστικά εμάς τους ίδιους. Αν κάποιος , είτε εξαιτίας ψυχικής νόσου είτε λόγω κάποιας διαστροφής, επιθυμεί διακαώς να κάνει κάτι το κακό ή το μοχθηρό θα κοιτάξει παντού ώστε να βρει μια ‘αφορμή‘ να ξεδιπλώσει την μοχθηρία, την μαλακία ή την ανωμαλία του. Και σε ένα τέτοιο μυαλό η αφορμή αυτή μπορεί να είναι είτε το JOKER είτε καμιά γαμημένη διαφήμιση του Calgon… Στο φινάλε δεν έχει και ιδιαίτερη σημασία από που πηγάζει αυτή η ‘αφορμή‘ μιας και θα ερχόταν όπως και να χει.

Η βία δεν γεννήθηκε μέσα από την τέχνη. Ανέκαθεν αποτελούσε ένα αναπόσπαστο κομμάτι της θνητής και αδύναμης φύσης μας. Και η τέχνη σε καμία περίπτωση δεν μπορεί να αντιμετωπίσει και να νικήσει αυτή την πλευρά της φύσης μας. Το μόνο που μπορεί να κάνει είναι να την αποτυπώσει με μια πληθώρα τροπών και να μας ψυχαγωγήσει ή και να μας προβληματίσει γύρω από αυτή.

Το JOKER τα κάνει και τα δυο έχοντας ως βασικό περφόρμερ έναν συγκλονιστικό Joaquin Phoenix.

2

 

Αρνούμαι να μπω σε μια μάταιη και ηλίθια διαδικασία συγκρίσεων ανάμεσα στους κινηματογραφικούς και τηλεοπτικούς Jokers. Για μένα όλοι οι ηθοποιοί που ανέλαβαν να φέρουν εις πέρας τον ρόλο προσέφεραν κάτι μοναδικό και πολύτιμο στο κοινό τους…

tumblr_n9qyf8f4Ts1rp0vkjo1_500

Ο Jack Nicholson μέσα από το BATMAN έφερε την τρέλα ενός comic χαρακτήρα σε ισόποσες δόσεις με την δική του έμφυτη αλλά και καλλιτεχνική τρέλα (ή και το αντίστροφο…) και πάντρεψε υπέροχα την αισθητική των comics με εκείνη του σκηνοθέτη του Tim Burton.

Ο τηλεοπτικός Cesar Romero μας έδωσε έναν Joker κατάλληλο για παιδάκια…

giphy (2)

 

…ενώ από την άλλη ο Mark Hamill με την παρανοϊκή φωνή του μας χάρισε έναν Joker που μπορούσαμε να τον λατρέψουμε τόσο ως παιδιά αλλά και σαν ενήλικες πλέον. Έναν Joker που θα μας συναρπάσει αλλά και θα μας φοβίσει…

source (2)

 

Διάολε μέχρι και ο, μάλλον αποτυχημένος, Jared Leto κατόρθωσε να δώσει στους απανταχού ‘τράπερς‘ έναν κάγκουρα και gangsta Joker ώστε να μπορούν να ταυτιστούν μαζί του !

 

Και φυσικά είχαμε και εκείνον τον έναν που αφού ξεβράστηκε μέσα από το απόλυτο άγνωστο  και τρομοκράτησε μαεστρικά μια ολόκληρη πόλη στην συνέχεια μας αποχαιρέτησε με τον πιο θλιμμένο αλλά και λαμπρό τρόπο…

tumblr_mgkmm3outs1s39hcio1_500

Ο σπουδαίος Heath Ledger μέσω της παρανοϊκής τελειότητας μιας αθάνατης ερμηνείας κατόρθωσε να μας δώσει μια τρομερή γεύση το πως θα λειτουργούσε όλο αυτό το χάος και η τρέλα των μυθοπλαστικών και χάρτινων ιστοριών του Joker μέσα σε έναν εξαιρετικά γνώριμο και ρεαλιστικό για εμάς κόσμο…

Και να που τώρα ένας ακόμη χαρισματικός συνάδελφος εισέρχεται σε αυτό το ‘αμαξάκι‘ ώστε να γίνει συνεπιβάτης όλων αυτών των ‘κλόουν’ που μόχθησαν για την ψυχαγωγία μας.  

4562572a358caad27a5d024865535dae

 

Όπως είπα κάθε σύγκριση είναι μάταιη.

Και αυτό πάει και σε όλους εκείνους που μιλάνε για ‘την ερμηνεία ζωής του Phoenix’. Ναι ο τυπάς εδώ είναι συγκλονιστικός καθώς δίνει στον ρόλο τόσο την ψυχή όσο και το κορμί του .Εδώ ο Joker του Phoenix ‘χορεύει‘ μαεστρικά ανάμεσα στην συναρπαστική comic αισθητική, την θλιμμένη θεατρικότητα και τον πιο σκληρό και θνητό ρεαλισμό. Και όλα αυτά έχοντας ένα χαμόγελο ‘χαραγμένο‘ στο πρόσωπο του. Εκπέμπει ρεαλιστική μιζέρια, θλίψη, κίνδυνο και οργή αλλά και μια απόλυτη θεατρικότητα. Όμως ο Phoenix , παρά την τεράστια επιτυχία της νέας του ταινίας, ποτέ του δεν πρέπει να τυποποιηθεί ως ένας ‘Joker‘. O ηθοποιός αυτός ήταν εξίσου σπουδαίος σε ταινίες όπως το γλυκόπικρο και επίκαιρο HER και το ζόρικο και ‘κτηνώδες’ THE MASTER.  Σπουδαίος με έναν διαφορετικό τρόπο, τον τρόπο που απαιτούσαν οι ταινίες αυτές.

Ο Phoenix είναι η κινητήριος δύναμη του JOKER. Κάνει ακόμη και τις μελοδραματικές σκηνές να φαντάζουν ως κάτι πιο σημαντικό από ότι πραγματικά είναι. Που να πάρει η οργή ο τυπάς παίρνει το γέλιο, μια έκφραση χαράς, και το διαστρεβλώνει σε κάτι που μοιάζει με κατάρα και μαρτύριο…

Πείτε με ‘βλάσφημο‘ όμως η πορεία του Joaquin Phoenix μου θυμίζει κατά πολύ εκείνη του Robert DeNiro πίσω στα 70s και 80s.

Ο τρόπος και η αφοσίωση με τα οποία αντιμετωπίζει την τέχνη του και το πως εξελίσσεται μέσα σε αυτή είναι απλά αδιανόητος και σπουδαίος. Η παρουσία του DeNiro σε αυτό το φιλμ είναι συμβολική από κάθε πλευρά. Η ειρωνεία είναι ότι κατά την διάρκεια των γυρισμάτων DeNiro και Phoenix τα ‘τσούγκρισαν΄μεταξύ τους μιας και ο πρώτος ήθελε να ακολουθήσουν πιο παραδοσιακές πρόβες κατά την διάρκεια των γυρισμάτων μιας μεταξύ τους σκηνής ενώ ο δεύτερος πάλι φαινόταν ολοκληρωτικά  ‘χαμένος‘ στον ρόλο του. Ο DeNiro τα πήρε με τον Phoenix για κάτι που άνετα θα έκανε και ο ίδιος στα ντουζένια του χρόνια !

Πραγματικά δεν γίνεται να μην γελάσεις με αυτή την γλυκιά ειρωνεία. 

source

 

Πέραν του κομματιού της ‘αναίτιας και σκληρής βίας’ το JOKER έχει κατηγορηθεί και πως μοστράρει απλά μια ‘ταμπέλα‘ με το όνομα του κεντρικού ‘ήρωα‘ του χωρίς στην πραγματικότητα να έχει την παραμικρή σχέση με τον ομώνυμο χαρακτήρα από τα comics που αγαπήσαμε.

Σας προκαλώ απλά να μου δείξετε ποίος είναι ο ‘αληθινός‘ Joker και ποίοι είναι οι ‘σφετεριστές‘ του … 

Joker_compliatie_update

 

Οι ιστορίες παραδοσιακά έχουν την τάση να εξελίσσονται με το πέρασμα των εποχών ώστε να βρίσκουν τον τρόπο να απευθυνθούν σε νέες γενιές και κοινά. Κατά συνέπεια από την ίδια εξέλιξη περνούν και οι χαρακτήρες τους. Έτσι επιβιώνουν και ακμάζουν.

Αν απαιτούσες από το JOKER να σου δώσει ένα ακόμη αναμάσημα του ‘Origin’ με την πτώση του στα Ace χημικά και μια ακόμη μάχη με τον γαμημένο τον Batman τότε σίγουρα έφυγες απογοητευμένος ή τσαντισμένος από την προβολή αυτής της ταινίας…

4

Διάολε ίσως πλέον να είσαι ένας από εκείνους που κατηγορούν τον Phillips ότι βάφτισε μια άκυρη ταινία με το όνομα ‘JOKER‘ ώστε να την πουλήσει σε ένα σύγχρονο κοινό που καταναλώνει μανιωδώς τις ταινίες που περιστρέφονται γύρω από τους ‘Σούπερ Ήρωες’.

Και ξέρεις κάτι ίσως και να ισχύει κάτι τέτοιο.

Πραγματικά αυτή η ταινία θα μπορούσε να έχει τον τίτλο ‘ARTHUR FLECK‘ και δεν θα άλλαζε το παραμικρό όσον αφορά το σενάριο, τους χαρακτήρες και την θεματολογία της. Η μόνη ευδιάκριτη αλλαγή θα ερχόταν στα νούμερα του Box Office μιας και χωρίς την ταμπέλα του JOKER δεν θα έβγαζε ούτε το 1/3 των εισπράξεων που έχει κάνει μέχρι στιγμής.

Μπορεί όντως στο μυαλό του δημιουργού η αυθεντική ιστορία να μην είχε την παραμικρή σχέση με τον εμβληματικό και επικερδή χαρακτήρα του Joker. Στο κάτω , κάτω το Hollywood εδώ και χρόνια ‘ράβει‘ έναν τίτλο ή μοστράρει έναν λατρεμένο από το κοινό χαρακτήρα μέσα σε σενάρια και ταινίες που στην πραγματικότητα καμία σχέση δεν είχαν μαζί τους αρχικά. Βλέπε Hellraiser, βλέπε και Cloverfield

Η τακτική αυτή προϋπήρχε και πολλές φορές αποδείχθηκε άκρως επικερδής. Όπως και να χει ακόμη και αν ισχύει κάτι παρόμοιο με το JOKER τότε πολύ απλά θα πω και πάλι ένα μεγάλο ‘ΜΠΡΑΒΟ‘ στον Todd Phillips.

Για μένα αυτή η απεικόνιση του χαρακτήρα κατορθώνει να αιχμαλωτίσει ορισμένες από τις τρομαχτικές, συναρπαστικές αλλά και γοητευτικές πτυχές του Joker που γνωρίσαμε μέσα σε όλα αυτά τα χρόνια, τόσο από τα comics όσο και από τις ταινίες και σειρές,   ενώ παράλληλα αναπτύσσει και εξελίσσει και άλλες που μέχρι σήμερα δεν είχαμε τολμήσει να τις εξερευνήσουμε. Βέβαια από την άλλη φαίνεται να απομακρύνεται κάπως και από την χαοτική φύση του χαρακτήρα όμως μπορώ να το καταπιώ αυτό.

Το JOKER μου δίνει έναν ακόμη ‘Joker’ που επιτυγχάνει να με τρομοκρατήσει, να με προβληματίσει και να με συναρπάσει με την παράσταση του. Και αν όλο αυτό προκύπτει από ένα σενάριο που αρχικά δεν είχε την παραμικρή σχέση με τον χαρακτήρα ε τότε αυτό πιστώνεται ως μια τεράστια επιτυχία για τον σκηνοθέτη και τον πρωταγωνιστή του. Μονάχα που θα προτιμούσα να μου δώσει αυτή του την παράσταση μέσα από μια πιο πρωτότυπη ιστορία…

ulm3s8krtmq31

 

Βασισμένο επάνω σε έναν χαρακτήρα από τα comics το JOKER κατορθώνει να γκρεμίσει ολοσχερώς την ανόητη πεποίθηση ότι αυτού του είδους οι ταινίες απευθύνονται μονάχα σε ένα συγκεκριμένο κοινό. Βέβαια το κατόρθωμα αυτό σε καμία περίπτωση δεν αποτελεί μια καινοτομία. Η τριλογία των BATMAN του Nolan είχε ανοίξει αυτό τον δρόμο πολύ πιο πριν. Όμως το φιλμ των Phillips και Phoenix λειτουργεί ως ο οδοστρωτήρας που επεκτείνει αυτό τον δρόμο σε νέα και μέχρι πρότινος αδιανόητα επίπεδα.

Το JOKER είναι ένα  φιλμ που θα σε συγκλονίσει , θα σε συναρπάσει και θα σε προβληματίσει ως θεατή.  Αρκεί να μην έχεις δει πρώτα καλύτερες ταινίες όπως ήταν για παράδειγμα το Taxi Driver και αν θεωρείς το αποστειρωμένο V for Vendetta ως ένα απόλυτο ‘αριστούργημα’ του κινηματογράφου… 

Ως θεατής λατρεύω εξίσου τόσο το ‘ρεαλιστικό ‘,’σκεπτόμενο’ ή ‘κουλτουριάρικο‘ σινεμά ,τουλάχιστον όταν αυτό το σινεμά έχει όντως κάτι να μου πει και να μου δείξει,  όσο και την υπερβολική και αγνή ψυχαγωγία των κινηματογραφικών franchises. Το φιλμ αυτό μου έδωσε και τα δυο. Από την μια με ψυχαγώγησε στο έπακρο με την βία και την αισθητική του όμως από την άλλη με κράτησε και με τα μηνύματα της θεματολογίας του. Απλά ήλπιζα ότι αυτά τα τελευταία θα κινούνταν σε πιο τολμηρά και προβοκατόρικα επίπεδα αντί να μας δίνουν ένα ακόμη αναμάσημα της πολυπόθητης επανάστασης του καταπιεσμένου λαουτζίκου απέναντι στους καπιταλιστές μπάσταρδους…

Πάντως η αλήθεια είναι ότι αν είχα δει το φιλμ αυτό κατευθείαν με το που βγήκε στις αίθουσες τότε ίσως να κατόρθωνε να αγγίξει ορισμένες πιο ευαίσθητες χορδές μου μιας και εκείνη την περίοδο περνούσα και εγώ ορισμένες ‘κακές μέρες’.

Ναι διάολε χαίρομαι που ‘άργησα’ να δω το JOKER

3

Το φετινό καλοκαίρι μου στιγματίστηκε από ένα σερί ‘κακών ημερών’.

Έχασα την δουλεία μου ύστερα από εννέα χρόνια, μια δουλεία που ποτέ μου δεν την αγάπησα αλλά τουλάχιστον έτρεφε την ανάγκη μου για επιβίωση μέσα στην αστική ζούγκλα στην οποία όλοι μας κινούμαστε, άρχισα να υποφέρω από κρίσεις άγχους , καθώς πλέον διακρίνω ότι έφτασα τα τριάντα και δεν έχω κάνει ούτε το 10% από όσα επιθυμούσα ή σχεδίαζα να κάνω όταν ήμουν ακόμη νέος, και ως κερασάκι σε αυτή την τούρτα πόνου και γκαντεμίας κατέληξα να πέσω θύμα βίαιης ληστείας στο Μπαρουτάδικο. Τέσσερις τύποι μου την πέσανε μέσα από τα σκοτάδια και αφού μου ρίξανε μπουκέτα και πάσχισαν να μου σακατέψουν , ευτυχώς ανεπιτυχώς, το πόδι μου άρπαξαν το κινητό από τα χέρια και κίνησαν σε κάποια άλλη σκοτεινή πλευρά της αστικής μας ζούγκλας και παράνοιας ώστε να συνεχίσουν το έργο τους.

Αμέσως μετά από αυτό το περιστατικό έπιασα τον εαυτό μου να …γελάει μπροστά στην εικόνα μιας απόλυτης παράνοιας…

Που να πάρει η οργή το φτηνιάρικο κινητό μου κατά πάσα πιθανότητα δεν κόστιζε ούτε τα μισά από τα κινητά των τυπάδων που με λήστεψαν ! Γέλασα με αυτή την σκέψη και συνέχισα να γελάω καθώς η εικόνα της συνεχιζόμενης γκαντεμίας μου άρχισε να επεκτείνεται μπροστά στα μάτια μου σαν κάποιος αχανής πίνακας πικρίας ,αδικίας και παράνοιας. Πραγματικά αν εκείνη την στιγμή κάποιος πέταγε μπροστά μου μια μάσκα κλόουν και ένα περίστροφο θα το σκεφτόμουν πολύ σοβαρά να αποδεχτώ τα ‘δώρα‘ του. Για μια φευγαλέα στιγμή η τρέλα εμφανίστηκε μπροστά μου και μου χαμογέλασε ειρωνικά…

Όμως τελικά αυτό που έκανα ήταν να σταθώ στα πόδια μου και να συνεχίσω την κυκλική πορεία της , γεμάτης ευτυχίας αλλά και θλίψης, ζωής που ο καθένας μας την ακολουθεί σε καθημερινή βάση. Πλέον η γκαντεμιά, ο πόνος και η αδικία φαίνονται να απομακρύνονται από το δικό μου μονοπάτι. Με την βοήθεια της κοπέλας μου και των φίλων μου συνεχίζω τον δικό μου κύκλο μέχρι να έρθει επιτέλους η αναπόφευκτη , για όλους μας μέρα της ‘γραμμής του τερματισμού’. Μονάχα τότε θα μπορέσω να δω που με οδήγησε τελικά αυτή η πορεία μου και αν άξιζε όλος αυτός ο καταιγισμός των θετικών και αρνητικών στιγμών και συναισθημάτων.

Η σκληρή αλήθεια είναι ότι πιθανότατα αν είχα δει αυτό το φιλμ ανάμεσα στις ‘κακές μου μέρες‘ τότε ίσως αυτό να με είχε κλονίσει ψυχικά. Θα με πονούσε και θα με άγχωνε με τον  τρόπο του. Όμως σε καμία περίπτωση δεν θα με έπειθε ότι μέσω της βίας θα αλλάξω την ζωή μου προς το καλύτερο ή ότι γενικά θα καταφέρω να φέρω την οποιαδήποτε ‘αλλαγή‘ στην καθημερινότητα μου ή στην κοινωνία μας . Μέχρι και την στιγμή που γράφω αυτό το κείμενο όλα όσα τράβηξα τελευταία μοιάζουν ως ένα απλό ‘αστείο‘. Και ναι το αστείο αυτό ήταν απότομο και σκληρό όμως πλέον μπορώ πρώτα να γελάσω μαζί του και στην συνέχεια να το προσπεράσω.

Αυτή η ταινία λειτουργεί και η ίδια ως ένα ‘αστείο‘ για όλους τους θεατές που θα την παρακολουθήσουν ενώ βασανίζονται από τα δικά τους αστικά προβλήματα. Όποια και αν είναι αυτά πιστεύω ότι οι περισσότεροι από αυτούς θα φύγουν από την αίθουσα εξακολουθώντας να έχουν σώας τα φρένας και κατανοώντας την σκοπιμότητα και την αξία των ‘αστείων‘ του JOKER.

Βέβαια δεν μπορούμε όλοι μας να αφήσουμε τέτοια ‘αστεία’ πίσω μας… 

Πάντα θα υπάρχουν ανάμεσα μας οι ‘Travis Bickles’ και οι ‘Arthur Flecks’ που μην αντέχοντας πλέον τις αδικίες και τον πόνο που συναντώνται κατά καιρούς σε αυτή την κυκλική πορεία αποφασίζουν να ‘σπάσουν‘ τον κύκλο και να χαράξουν την δική τους ευθεία γραμμή. Και στον αληθινό κόσμο που ζούμε υπάρχουν αρκετοί άντρες σαν αυτούς τους μυθοπλαστικούς χαρακτήρες. Άντρες που γκρεμίζουν τους κανόνες και τα ταμπού μας προβαίνοντας σε πράξεις παράνομες , φριχτές και τρομακτικές. Άνθρωποι που αντιλαμβάνονται λανθασμένα τα εγκλήματα τους ως ‘τέχνη‘ επειδή αυτά προκαλούν συναισθηματικά εμάς, το ‘κοινό τους’ ,ακριβώς όπως θα έκανε και ένα αληθινό έργο τέχνης. Άτομα που βαφτίζουν την τρέλα και την βία ως ‘σκοπό‘ μόνο και μόνο για να νιώσουν ότι κατέχουν μια σημαντική θέση μέσα σε μια κοινωνία που η πλειοψηφία των μελών της διακατέχεται από ατομικισμό και απάθεια. Άτομα που δημιουργούν ‘περσόνες‘ οι οποίες στην συνέχεια εξελίσσονται σε ‘τέρατα‘ που επιζητούν λαίμαργα την προσοχή μας ώστε να τραφούν από αυτή.

Αυτό που μπορούμε να κάνουμε με τέτοιου είδους ‘τέρατα‘ είναι να τα μελετήσουμε από μακριά και να προβληματιστούμε γύρω από όλα όσα κάνουν αλλά και για τα αίτια των πράξεων τους. Όμως στο φινάλε το μόνο που έχουμε πραγματικά να ελπίζουμε είναι ότι ποτέ μας δεν θα τα συναντήσουμε μπροστά μας έτοιμα να μας πουν το ‘αστείο‘ τους. Και αν τελικά το αστείο ‘ειπωθεί‘ τότε ας μην κατηγορούμε την τέχνη για το κακό ‘χιούμορ‘ εκείνων που είτε την παρερμηνεύουν και την παρεξηγούν είτε την μοστράρουν ως μια ‘δικαιολογία‘ για τις αδυναμίες και τα βίτσια της κτηνώδους και αδύναμης φύσης τους.

Το JOKER των Todd Phillips και Joaquin Phoenix είναι μια ακόμη κυνική αλλά και στιβαρή κινηματογραφική μελέτη ενός πολύ σκοτεινού σημείου της θνητής μας φύσης. Απλά ελπίζω να μην νιώθει αναγκασμένος στο μέλλον ο κάθε σκηνοθέτης να βαφτίζει τους χαρακτήρες των ταινιών του με ονόματα από ήρωες και κακούς της Marvel ή της DC ώστε να τα κονομάει από αυτούς στο Box Office ή για να έχει έστω μια ελπίδα να μπορεί να τους παρουσιάσει σε ένα ευρύ κοινό . Αν έρθει η εποχή όπου ένας ‘Travis Bickle’ θα έχει απήχηση στο κοινό μονάχα στην περίπτωση που φοράει μια κάπα ή κρύβει την μούρη του κάτω από τόνους μακιγιάζ τότε την κάτσαμε την βάρκα. 

 

Βαθμολογία : 

Ένα δίκαια κερδισμένο χειροκρότημα για τον Joaquin Phoenix και την παράσταση του…

giphy

 

Και ένας διόλου αστείος, αλλά και απίστευτα καλοδεχούμενος , προβληματισμός γύρω από την αισθητική και τα κοινωνικά μηνύματα αυτής της εξαιρετικά δυνατής και απολαυστικής ‘comic’ ταινίας… 

picture_002

 

Το JOKER είναι ένα δυνατό ‘αστείο’ και ας το έχουμε ξανακούσει πολλές φορές στο παρελθόν. 

 

Υ.Γ. Το μοναδικό ‘έγκλημα’ αυτής της ταινίας είναι ότι με έσπρωξε ξανά στο κάπνισμα. Ας βγάλουμε την αθώα νεολαία μας όξω από τους σινεμάδες ώστε να την αποτρέψουμε από το κάπνισμα και για να μην μας ζητάνε συνεχώς λεφτά για μπλουζάκια Τζόκερ !

MV5BMDRjZDk1ODItYzFiZC00MWFhLTlhOTYtZGQ1MmMxYzFhNjRmXkEyXkFqcGdeQXVyNzE0MDgyMTQ@._V1_

Advertisement

9 σκέψεις σχετικά με το “JOKER : Ένα δυνατό αστείο που το έχουμε ξανακούσει πολλές φορές στο παρελθόν…

Add yours

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Blog στο WordPress.com.

ΠΑΝΩ ↑

Αρέσει σε %d bloggers: