PARASITE : Η μπόχα της κοινωνικής εξαθλίωσης μας πνίγει όλους ανεξαιρέτως.

Στο PARASITE o Bong επιστρατεύει τα θνητά 'παράσιτα' του ώστε να μελετήσει και να καυτηριάσει το 'παράσιτο' που λέγεται καπιταλισμός, τις διδαχές , τις πρακτικές και τις συνέπειες του απέναντι μας. 

CLIMAX : Gaspar Noe σε θέλω για …ντιτζέι στο πάρτι γενεθλίων μου !

Το CLIMAX παρουσιάζοντας μας μια φουρτουνιασμένη 'θάλασσα από κορμιά' κατορθώνει να φαντάζει ως ένα 'κινητικό Body Horror' φιλμ και ως ένα από τα καλύτερα 'χειρότερα' κινηματογραφικά τριπαρίσματα που θα δεις ποτέ σου στην οθόνη.

Οι δύσβατες Άλπεις του Γιώργου Λάνθιμου.

Το φιλμ αυτό θα μπορούσε να μας προκαλέσει ως θεατές παρουσιάζοντας τον ανθρώπινο πόνο ως ένα προϊόν έτοιμο για εκμετάλλευση και που θα ακολουθεί τους κανόνες της προσφοράς και της ζήτησης. Ο Λάνθιμος εδώ θα μπορούσε να σατιρίσει την ανάγκη που έχουμε ως είδος να καλύπτουμε τα όποια κενά μας με τους πιο εξωφρενικούς ή μάταιους τρόπους όμως δεν το κάνει. 

Σπάμε τον Κυνόδοντα του Γιώργου Λάνθιμου.

Ανατρεπτικός , 'περίεργος' και προκλητικός ο Λάνθιμος αντλεί έμπνευση θεματολογικά από την Αρχαία Ελληνική τραγωδία και μυθολογία και σαν ένας σύγχρονος 'Αίσωπος' στήνει τα δικά του μυθολογικά σύμπαντα τα οποία γεμίζει με πανίσχυρες αλληγορίες ενώ σκηνοθετικά αντλεί όντως έμπνευση από τον 'δάσκαλο' Κιούμπρικ χωρίς όμως ποτέ του να προδίδει την δική του μοναδική ματιά και αισθητική. 

OLDBOY : Σκοτώνοντας το χαμογελαστό Τέρας μέσα σου.

'I’ve now become a monster. When my vengeance is over, can I return as Oh Dae-su?' ακούμε τον Oh Dae-Suνα αναρωτιέται και αν μη τι άλλο αυτή είναι μια καλή ερώτηση... 

Ghost Dog ‘The Way of The Samurai’ : Τα φαντάσματα των αρχαίων πολεμιστών.

Στο Ghost Dog : The Way of The Samurai οι Jim Jarmusch και Forest Whitaker ανοίγουν το Hagakure και φέρνουν τις διδαχές του στην σύγχρονη αστική πραγματικότητα. Μπορεί όμως ένας μοναχικός πολεμιστής που στηρίζει όλη του την ύπαρξη στην ποίηση ενός ξεχασμένου παρελθόντος να βρει την θέση του σε έναν κόσμο που προχωράει αμείλικτα και ασταμάτητα συνεχώς μπροστά ? 

You Were Never Really Here : Το σφυρί ως προέκταση του τραύματος.

Το εφιαλτικό θρίλερ της Lynne Ramsay μέσω της κινηματογραφικής γλώσσας προσπαθεί να απεικονίσει την θλίψη ενός τραγικού και βίαιου ανθρώπου και παράλληλα να αποτελέσει την μελέτη ενός διαλυμένου επιζώντα. 

Fitzcarraldo : Σέρνοντας τις εμμονές σου μέσα από ένα βουνό…

Το Fitzcarraldo των Kinski και Herzog είναι η μεγαλοπρεπής απόδειξη ότι καμιά φορά οι τρελοί και εμμονικοί άντρες επάνω στην αναζήτηση της δόξας και της ευτυχίας όχι μονάχα μπορούν να φέρουν εις πέρας το όραμα τους αλλά παράλληλα να γεννήσουν μέσα από αυτό σπουδαία και ανεκτίμητη τέχνη.

The House That Jack Built : Τρίερ χτίζει, Τρίερ γκρεμίζει…

Το The House That Jack Built είναι ο Lars Von Trier που μέσα από το αιματοβαμμένο, αμείλικτο και παρανοϊκό πορτραίτο ενός Serial Killer αποδίδει λαμπρά την ψυχαναγκαστική και καμία φορά αυτοκαταστροφική σχέση που έχει ένας καλλιτέχνης με την τέχνη του ενώ παράλληλα κατορθώνει να... τρολάρει τόσο το κοινό του όσο και τον ίδιο του τον εαυτό ! 

Είναι το FIRST REFORMED ο ‘Ταξιτζής’ των Καθολικών Ιερέων ?

Στο FIRST REFORMED ο Paul Schrader μας κάνει να αναρωτηθούμε σχετικά με το τι πραγματικά αξίζει σε αυτή την δύσκολη εποχή που ζούμε.

Blog στο WordPress.com.

ΠΑΝΩ ↑

Αρέσει σε %d bloggers: