RESIDENT EVIL 3 ‘NEMESIS’ : Το ‘STAARS’ που εξακολουθεί να στοιχειώνει τις περιπλανήσεις μας στα ερείπια της Raccoon City…

Το 1999 ως παίκτες κληθήκαμε να βγάλουμε την Jill μέσα από μια αδιανόητη Κόλαση. Και όπως κάθε 'κόλαση' της προκοπής έτσι και η Racoon City είχε τον 'κέρβερο' της.

BATMAN Arkham Origins : Ένα πισωγύρισμα στην καρδιά του Gotham.

Γενικότερα η δουλειά που έχει γίνει εδώ είναι αρκετά στιβαρή όμως είναι απλά ξεκάθαρο ότι η αγάπη , το πάθος και το μεράκι που επέδειξαν τα λαϊκά μαστόρια της Rocksteady απουσιάζει από το προσκήνιο. Αυτή η απουσία είναι κάτι παραπάνω από αισθητή στο κομμάτι της πλοκής του παιχνιδιού... 

BATMAN Arkham City : Πετώντας πάνω από μια πόλη που μαστίζεται από την μοχθηρία των Καθαρμάτων και των Φρικιών…

Αντλώντας άπλετη επιρροή από ταινίες όπως το Escape From New York αλλά και την  παλαιότερη μυθολογία του ήρωα το Arkham City γραπώνει τον Batman και τον ρίχνει κατευθείαν μέσα σε ένα χαοτικό και γεμάτο κινδύνους σκηνικό απόλυτης φρίκης και παράνοιας. 

BATMAN ‘Arkham Asylum’ : Η στιγμή που μπορέσαμε επιτέλους να γίνουμε ο Batman.

Στο BATMAN Arkham Asylum καλείσαι να γίνεις ο Σκοτεινός Ιππότης μιας πόλης που αδυνατεί να βρει την γαλήνη και παρόλα αυτά θα παλέψεις όπως και να χει για την σωτηρία της. Η μάχη αυτή διαδραματίζεται σε ένα μέρος γεμάτο θλίψη, τρέλα, πόνο και ενοχή.

DOOM #3 : Λίγο πολύτιμο σκοτάδι μέσα στον καταιγισμό σφαιρών και εκρήξεων.

To τρίτο DOOM χωρίς να διαστρεβλώνει την μυθολογία των παιχνιδιών που προηγήθηκαν κατορθώνει να την γραπώσει και να τις προσδώσει φρέσκες πινελιές ατμόσφαιρας και αισθητικής. 

THE MATRIX ‘Path Of Neo’ : Ένα υπέροχα ‘γκλιτσαρισμένο’ παιχνίδι.

Το παιχνίδι αυτό 'ζέχνει' από μια THE MATRIX αισθητική καθώς είναι ποτισμένο με αυτή από την κορυφή μέχρι τα νύχια. Από τους 'ψηφιακούς' τίτλους αρχής και το μενού, μέχρι το γαμάτο techno soundtrack, τα αεροπλανικά κλωτσομπουνίδια, το ασταμάτητο Bullet Time πιστολίδι , τα πάντα εδώ ουρλιάζουν : 

' Welcome to the desert of the real.' !

SILENT HILL : 20 Χρόνια μετά ο φακός εξακολουθεί να τρεμοπαίζει μέσα στο ομιχλώδες σκοτάδι…

Το SILENT HILL μέχρι και σήμερα παραμένει ένα υπέροχα βάναυσο παιχνίδι που σε ρίχνει σε ένα Καθαρτήριο πόνου , ενοχών και απόλυτης παράνοιας δίνοντας σου ως 'όπλα' μονάχα έναν σκουριασμένο λοστό, ένα περίστροφο που δυσκολευόμαστε να το χρησιμοποιήσουμε και έναν δυσλειτουργικό - ψυχοβγαλτικό φακό που θα αποτελέσει 'σύμμαχο' αλλά και 'εχθρό' σου ταυτόχρονα... 

RESIDENT EVIL #2 : Ο τρόμος που κάποτε εμφανίστηκε από το ταβάνι και που δεν λέει να ξεχαστεί…

Την θυμάμαι σαν χθες εκείνη την παρανοϊκή μέρα.

Είμαι παρέα με έναν φίλο μου και έχουμε την φαεινή ιδέα να κλείσουμε όλα τα παντζούρια, πόρτες και παράθυρα ώστε να φτιάξουμε 'ατμόσφαιρα'. Αυτό αποδείχτηκε ύψιστο λάθος.

Fahrenheit ‘Indigo Prophecy’ : Θα αφήσεις ένα πτώμα σε μια τουαλέτα να ‘τελειώσει’ την ιστορία σου ?

'And That's The End of My Story'.... 

MAX PAYNE : Η θλιμμένη μελωδία της ζωής ενός μπάτσου.

‘There it was, the soundtrack to my life, and, for a few seconds, came harmony, finally.’

Blog στο WordPress.com.

ΠΑΝΩ ↑

Αρέσει σε %d bloggers: