X-MEN ‘The Last Stand’ : Βάζοντας χειρόφρενο στην εξέλιξη ενός καλού franchise…

by Αντρέι Κοτσεργκίν 

Στο πρώτο κινηματογραφικό X-MEN o σκηνοθέτης Bryan Singer κατόρθωσε να στήσει με στιβαρό και ουσιώδες τρόπο τόσο στο σύμπαν των απόκληρων μεταλλαγμένων ηρώων του ενώ παράλληλα μας σύστησε σε αυτούς τους χαρακτήρες με πανέμορφο τρόπο. Στο sequel με τίτλο Χ2 ο Singer όχι μόνο διατήρησε όλα τα δυνατά και αξιόλογα στοιχεία του πρώτου φιλμ του αλλά κατόρθωσε να τα περάσει και στο επόμενο και εξαιρετικά θεαματικό στάδιο της ‘εξέλιξης‘. Το Χ2 δεν πήρε απλά όλη την ομορφιά και την ουσία του προκατόχου του αλλά μπόρεσε και τα έντυσε με πανίσχυρο ‘αδαμάντιο‘ με αποτέλεσμα η ταινία αυτή όχι μονάχα να διατηρείται άφθαρτη στις μέρες μας αλλά να εξακολουθεί να αποτελεί και μια από τις καλύτερες comic μεταφορές στην μεγάλη οθόνη.

Ο Singer ως ένας αληθινός Καθηγητής X πήρε τους χαρακτήρες των X-MEN και τοποθετώντας τους μέσα σε ένα ταραχώδες σύμπαν που τους αντιμετωπίζει με φόβο, σκεπτικισμό και μίσος κατάφερε να τους κάνει να αποδεχτούν την διαφορετικότητα τους και να εξελιχθούν σε πανίσχυρα σύμβολα ακριβώς αυτής της διαφορετικότητας. Να όμως που και ο ίδιος ο σκηνοθέτης στα μέσα των 00s ένιωσε και εκείνος την ανάγκη να ‘εξελιχθεί‘ ως δημιουργός και κάπως έτσι ο Singer πήρε την απόφαση να ‘πετάξει’ μακριά από τους X-MEN του ώστε να αναλάβει την πολυπόθητη επιστροφή του ‘Άντρα από Ατσάλι ‘ το 2006 με το SUPERMAN RETURNS.

Φυσικά όλοι πλέον ξέρουμε πόσο απότομα κατέληξε να προσγειωθεί ο Singer στην σκληρή πραγματικότητα μετά το κάζο που υπέστη η ταινία του… 

tumblr_ndrosxJdoJ1tqkk5wo3_500

Προσωπικά δεν θεωρώ το RETURNS σε καμία περίπτωση ως ‘φιάσκο‘. Ναι το φιλμ αυτό είχε ένα κάρο ψεγάδια, κυρίως σεναριακά,  που φάνταζαν ως αιχμηρά κομμάτια από Κρυπτονίτη που καταλήγουν στην πλάτη του ήρωα του όμως θεωρώ ότι μέσα σε όλο αυτό υπήρχαν κάποιες πολύ δυνατές προοπτικές που δυστυχώς όμως δεν αξιοποιήθηκαν ποτέ τους. Όμως η αποτυχημένη επιστροφή του Supes στα μέσα των 00s είναι ένα κεφάλαιο που θα το ανοίξουμε κάποια άλλη φορά.

Τα ‘παπούτσια’ που άφησε ο Singer φεύγοντας από τους X-MEN και την 20th Century Fox κλήθηκε να τα φορέσει ο συνάδελφος του Brett Ratner. Όμως ο Ratner όχι μόνο απέτυχε να διατηρήσει την αισθητική αλλά και την ουσία των X-MEN του Singer αλλά κατόρθωσε να βάλει και απότομα ‘χειρόφρενο’ στην εξέλιξη τόσο του X σύμπαντος όσο και των χαρακτήρων του.

Σήμερα η απόσταση από την σκηνή στο X2 όπου ο Iceman αντικρίζει τους φοβισμένους γονείς του και τους δηλώνει κατάμουτρα ότι αποδέχεται την διαφορετικότητα του μέχρι τον άξεστο Vinnie Jones να διαπερνάει με την κεφάλα του έναν τοίχο και να ουρλιάζει :

‘I’M THE JUGGERNAUT, BITCH! ‘

φαντάζει πραγματικά χαώδης…

 

 

Οι πρώτες δυο X-MEN ταινίες εκτυλίσσονταν ως αμιγώς δραματικές ιστορίες μέσα στις οποίες τραγικοί και μπερδεμένοι χαρακτήρες καλούνταν πρώτα να αποδεχτούν την μοναδικότητα τους, η οποία τους καθιστούσε παρίες και στόχους, και στην συνέχεια να την χρησιμοποιήσουν ώστε να φέρουν μια σπουδαία αλλαγή στην κοινωνία μας. Αυτός τους ο μόχθος ήταν και που τους καθιστούσε ήρωες στα μάτια μας. Από την άλλη όμως και Villains όπως ο Magneto επειδή ακριβώς είχαν τον ίδιο σκοπό απλά παράλληλα ήταν πεπεισμένοι ότι ο σκοπός αυτός αγιάζει τα μέσα ποτέ δεν φάνταζαν στα μάτια μας ως απόλυτα ‘κακοί‘. Μπορούσες να νιώσεις την αδικία που τους έπνιγε και να τους δικαιολογήσεις για τις βίαιες πράξεις τους. Σε αυτές τις δυο πρώτες ταινίες ως θεατής μπορούσες να ταυτιστείς όχι μονάχα με τους καλούς αλλά και με τους ‘κακούς’ και αυτό είναι ένα σπουδαίο κατόρθωμα.

Στο The Last Stand πάλι ο Ratner παίρνει το οποιοδήποτε στοιχείο στιβαρού δράματος και τραγικότητας και τα πνίγει με άπλετες σκηνές δράσης ενώ ότι διασώζεται από αυτή την διαδικασία απλά διαστρεβλώνεται σε φτηνό μελόδραμα. Η αλήθεια είναι ότι ποτέ μας δεν μπορούμε να κατηγορήσουμε απόλυτα τον Rattner για το κάζο της ταινίας του μιας και το The Last Stand πρώτων δεν είναι ο ορισμός της κακής comic ταινίας. Ίσα, ίσα περιλαμβάνει και αρκετά πολύ ενδιαφέροντα στοιχεία.

Το πρώτο και καλύτερο είναι η εναρκτήρια σκηνή όπου οι X-MEN κάνουν ‘ζέσταμα‘ στο περίφημο Danger Room το οποίο βλέπουμε εδώ για πρώτη φορά στην μεγάλη οθόνη…

 

‘Hey, Tin Man, come here. How’s your throwing arm?’

 

H σεκάνς αυτή είναι αρκετά συναρπαστική τόσο από πλευράς θεάματος όσο και το να μας δείξει πόσο ανάγκη έχουν οι νεαροί X-MEN τις ‘διδασκαλίες’ του Logan που εδώ καλείται να τους βοηθήσει να χτίσουν τον ηρωικό χαρακτήρα τους. Επίσης επιτέλους έχουμε τους Wolverine και Colossus να κάνουν tag-team και να μας χαρίζουν το πρώτο μας σινε-Fastball Special ! Δυστυχώς αυτή η προπόνηση δεν στάθηκε αρκετή ώστε να προετοιμάσει τόσο τους X-MEN όσο και εμάς τους θεατές για την απογοήτευση που θα ερχόταν στην συνέχεια…

Πάντως η σεναριακή προχειρότητα του Last Stand διακρίνεται από νωρίς εδώ όταν ακούμε την Storm να γκρινιάζει στον Logan ‘Logan, we work as a team…’ και εκείνος να της απαντά ‘καλή τύχη με αυτό’

Διάολε μα μόλις τώρα είδαμε τους Colossus και Wolverine να συνεργάζονται ομαδικά  !… 

Είναι ξεκάθαρο εδώ ότι οι σεναριογράφοι Kinberg και Penn απλά ήθελαν να ‘γεμίσουν‘ την σκηνή τους με μια cool ατάκα του Logan έστω και αν αυτή δεν προκύπτει από πουθενά.

Εδώ αξίζει να δώσουμε και ένα βουνό από ΣΚΑΤΑ στην Fox που εκείνη την εποχή έσπρωχνε την εικόνα των Sentinels στα πρώτα πρόμο της ταινίας κάνοντας μας να νομίζουμε ότι θα δούμε επιτέλους μια μεγάλη μάχη μεταξύ των X-MEN και αυτών των θηριωδών και αμείλικτων ρομπότ – κυνηγών μεταλλαγμένων…

tenor

 

To δεύτερο, και μάλλον τελευταίο, θετικό που έχω να προσάψω σε αυτό το φιλμ είναι η εξαιρετική παρουσία του Kelsey Grammer στον ρόλο του Hank McCoy aka Beast

tumblr_lmu540YnhB1qlohi2o1_500_zps8d6f62a9

 

O Kelsey κατορθώνει να αποδώσει στο έπακρο την διττή προσωπικότητα αλλά και την εξωτερική εμφάνιση ενός ανθρώπου που ακροβατεί συνεχώς ανάμεσα στην πολιτισμένη και την κτηνώδη φύση του. H δουλεία που έχει γίνει στο μακιγιάζ του είναι εξαιρετική όμως εκεί που γίνεται η διαφορά είναι στο πως ο ηθοποίος χειρίζεται τις εκφράσεις του προσώπου του αλλά και τις κινήσεις του σώματος του. Ο τύπος αυτός είναι ένα από τα κορυφαία casting που έχουμε δει σε comic ταινία και πραγματικά άξιζε καλύτερης μοίρας και αντιμετώπισης.

Αντίθετα με τον Beast οι υπόλοιποι χαρακτήρες εδώ φαντάζουν εντελώς κούφιοι και μονοδιάστατοι γεγονός που αποτελεί ένα θλιβερό και τεράστιο παράδοξο μιας και τους περισσότερους από αυτούς τους γνωρίζουμε και τους αγαπάμε από τις ταινίες που προηγήθηκαν. Ο Iceman του Shawn Ashmore από μια εμπνευσμένη φιγούρα μεταμορφώνεται ξαφνικά σε έναν καυλωμένο και κάπως μαλάκα έφηβο που μπλέκεται σε ένα ερωτικό τρίγωνο που μοιάζει να έχει ξεπηδήσει από φτηνιάρικη teen σαπουνόπερα ενώ και η Roque της Anna Paquin ενώ αρχικά μας δίνει την εντύπωση ότι θα αποτελέσει έναν από τους πιο δραματικούς χαρακτήρες της πλοκής, καθώς της δίνεται ένα τεράστιο δίλημμα σχετικά με το αν οι δυνάμεις της είναι μια ‘ευλογία‘ ή μια ‘αρρώστια‘ που πρέπει να γιατρευτεί , στο τέλος ποτέ της δεν έχει κάτι το πραγματικά δυνατό ή ουσιώδες να κάνει και να μας δώσει έστω και έναν λόγο ώστε να δώσουμε την παραμικρή δεκάρα για τον χαρακτήρα της.

O σκηνοθέτης και οι σεναριογράφοι του The Last Stand εδώ ξεγυμνώνουν τους χαρακτήρες και τους μετατρέπουν σε μια κενή και εντελώς μονοδιάστατη ψυχαγωγία. Τους διαστρεβλώνουν σε βαρετούς Action ήρωες και τους στερούν το παραμικρό κομμάτι τραγικότητας και μοναδικότητας. Ακόμη και ο Magneto εδώ πλέον φαντάζει ως το αρχέτυπο του μονοδιάστατου Villain πετώντας μας κλισέ ατάκες τύπου In chess, the pawns go first. ‘ ενώ η συγκινητική και αξιοθαύμαστη αυτοθυσία της Jean Grey στο Χ2 πάει εντελώς στράφι μιας και ο χαρακτήρας της μεταμορφώνεται σε μια εντελώς κενή μηχανή του θανάτου την οποία ο Magneto επιστρατεύει για τα ελιτιστικά του σχέδια εξόντωσης…

Ένα ακόμη πρόβλημα είναι πως όλη αυτή η δράση ΔΕΝ έχει το παραμικρό αντίκτυπο επάνω σου. Ο Ratner στο φινάλε μας δίνει επιτέλους την ‘μεγάλη μάχη’ για την οποία γινόταν λόγος στα προηγούμενα φιλμ αλλά το τελικό αποτέλεσμα είναι εντελώς άνευρο και αδιάφορο μιας και βλέπουμε απλά ένα τσούρμο από μεταλλαγμένους να σπρώχνουν και να κοπανάνε ο ένας τον άλλον και να μας πετάνε φτηνιάρικες ατάκες.

Όταν η κορυφαία στιγμή ολόκληρης της ‘επικής τελικής μάχης σου’ είναι ο Logan που κοπανάει έναν λεχρίτη στα οικογενειακά του κειμήλια τότε ως σεναριογράφος και σκηνοθέτης έχεις αποτύχει παταγωδώς …

 

 

Πραγματικά θα μπορούσα να αναφέρω ένα κάρο σκηνές και στοιχεία του σεναρίου που να μας θυμίζουν το πόσο απογοητευτική και κενή ταινία ήταν το X-MEN : The Last Stand όμως λέω να αποφύγω αυτή την διαδικασία.

Στο τέλος το μόνο που έχει πραγματικά σημασία είναι ότι το φιλμ αυτό όχι μόνο απέτυχε εντελώς να εξελίξει ένα μέχρι τότε franchise το οποίο έκανε σπουδαία και ουσιώδη άλματα προς τα μπροστά αλλά κατέληξε σχεδόν να το καταστρέψει ολοκληρωτικά.

Βέβαια όπως έγραψα και πιο πάνω ο Ratner είχε κάποιες δικαιολογίες για την αποτυχία του. Είναι ξεκάθαρο ότι υπήρξε έντονη παρέμβαση του στούντιο τόσο στην σκηνοθεσία όσο και στο σενάριο της ταινίας. Η FOX εκείνη την περίοδο είχε δώσει ήδη το πράσινο φως για την πρώτη σόλο ταινία του δημοφιλέστερου και εμπορικότερου X-MAN , Wolverine, με αποτέλεσμα να απαγορεύσει στους συντελεστές του Last Stand να κάνουν τον οποιοδήποτε πειραματισμό με τον συγκεκριμένο χαρακτήρα φοβούμενη μην χαλάσει η cool εικόνα του στους θεατές.

Με λίγα λόγια η FOX έβαλε ένα τεράστιο STOP στην οποιαδήποτε περαιτέρω εξέλιξη του χαρακτήρα του Hugh Jackman …

tenor (1)

 

H FOX απαγόρευσε στον Rattner να χρησιμοποιήσει και νέους χαρακτήρες όπως ο Gambit επειδή τους προόριζε για το WOLVERINE : Origins ενώ εξαφάνισε και τον Nightcrawler, που αποτέλεσε ένα από τα Highlights του Χ2, επειδή … τσιγκουνεύτηκε τα έξοδα για το μακιγιάζ του σε μια ταινία που το μπάτζετ της ξεπέρασε τα 200 μύρια

Όμως στην τελική ο Rattner και οι συνεργάτες του δεν είναι άμοιροι των ευθυνών τους μιας και εδώ δείχνουν να μην έχουν την παραμικρή κατανόηση για τους χαρακτήρες που έχουν στα χέρια τους και τους στερούν εντελώς την μοναδικότητα που τους έκανε να φαντάζουν τόσο γοητευτικοί, τραγικοί αλλά και συναρπαστικοί.

Σεναριακά πάντως το Last Stand τολμάει να πάρει και κάνα δυο μεγάλα ‘ρίσκα‘ και πάλι όμως αποτυγχάνει οικτρά καθώς στο τέλος δεν έχει τα κότσια να τα υποστηρίξει. Το πιο τρανταχτό παράδειγμα αυτής της ατολμίας είναι ο ‘θάνατος‘ του Καθηγητή Xavier

 

Κανονικά ο χαμός του Xavier θα έπρεπε να είναι η πιο δραματική στιγμή της ταινίας. Εδώ ο Rattner ενώ όφειλε να μας καθηλώσει στις θέσεις μας , να μας συγκινήσει και να μας αφήσει με το στόμα ανοιχτό επιλέγει απλά να μας δώσει μια άνευρη σκηνή όπου η Phoenix – Jean τον μετατρέπει σε στάχτη ενώ οι X-MEN του απλά σπρώχνονται πέρα δώθε με τα τσιράκια του Magneto…

To μεγαλύτερο όμως έγκλημα έρχεται στους τίτλους τέλους του φιλμ όπου μέσα από ένα εντελώς γελοίο credit scene o σκηνοθέτης αναιρεί, με τον πιο φτηνό και ηλίθιο τρόπο, αυτόν τον ‘θάνατο‘… 

 

Ω ναι ο Καθηγητής Χ ΔΕΝ πέθανε. Πρόλαβε και μετέφερε την συνείδηση του σε έναν τύπο που βρισκόταν σε κώμα… Πάλι καλά που δεν πήρε μαζί του και τον Cyclops που παρέμεινε νεκρός από τα χέρια της αγαπημένης του αλλά να πω την αμαρτία μου η κινηματογραφική απεικόνιση του Scott Summers μου ήταν παντελώς αδιάφορη ακόμη και στις προηγούμενες δυο ταινίες.

Το The Last Stand είναι ένα φιλμ που δεν έχει τα αρχίδια να στηρίξει ακόμη και τις ελάχιστες ‘τολμηρές’ επιλογές του και για μένα αυτό αποτελεί ύψιστο αμάρτημα. 

 

x-men_-the-last-stand-wallpapers-30207-7182857

 

Θα περίμενε κανείς ότι το X-MEN : The Last Stand, και το απόλυτα γελοίο και αισχρό WOLVERINE : Origins που το ακολούθησε, θα αποτελούσε το οριστικό κλείσιμο την ταφόπλακα ενός franchise που μέχρι εκείνο το σημείο φαινόταν να εξελίσσεται σε κάτι το πραγματικά μοναδικό και σπουδαίο. Παραδόξως οι X-MEN κατόρθωσαν να επιβιώσουν από όλη αυτή την διαδικασία έστω και αν χρειάστηκε, εντελώς συμβολικά, να ‘αναγεννηθούν’ μέσα από τις ίδιες τους τις στάχτες σαν ένας Φοίνικας μέσα από το υπερβολικά αξιόλογο First Class του Matthew Vaughn που έδωσε το 2011 μια δεύτερη ευκαιρία στην μοναδικότητα των αγαπημένων μας μεταλλαγμένων να λάμψει ξανά στην μεγάλη οθόνη.

Το X-MEN : The Last Stand μπορεί να μην είναι πραγματικά μια άθλια ταινία όμως αποτελεί τον ορισμό της αποτυχίας. Διάολε μέχρι και η ίδια η FOX αποφάσισε να σβήσει αυτή την αποτυχία με το Days Of Future Past ! Πάντως εμείς ως θεατές καλό θα ήταν να μην ‘ξεγράψουμε‘ αυτό το φιλμ από την μνήμη μας καθώς αποτελεί το πιο τρανταχτό παράδειγμα του πόσο πολύ ζημιώνεται ένα έργο τέχνης όταν η ουσία και η αισθητική του επισκιάζονται από την στυγνή φιλοδοξία για χρήμα και εύκολη κατανάλωση.

Μακάρι ο Brett Ratner εκείνη την εποχή να είχε τα κότσια να σταθεί απέναντι στους χρηματοδότες του και ως ένας άλλος Καθηγητής Xavier να τους αντίκριζε κατάμουτρα και να τους έλεγε : ‘Don’t let it control you.’ αλλά αλίμονο δεν έχουν όλοι οι δημιουργοί το σθένος να μείνουν πιστοί στο όραμα τους και να το υπερασπιστούν μέχρι το τέλος.

Και για αυτό ορισμένοι από αυτούς δεν θα γίνουν ποτέ τους σπουδαίοι. 

 

 

Advertisement

9 σκέψεις σχετικά με το “X-MEN ‘The Last Stand’ : Βάζοντας χειρόφρενο στην εξέλιξη ενός καλού franchise…

Add yours

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Blog στο WordPress.com.

ΠΑΝΩ ↑

Αρέσει σε %d bloggers: