The Thing : Διατηρώντας τον τρόμο και την αμφιβολία στον πάγο.

by Αντρέι Κοτσεργκίν 

Βλέποντας ξανά το The Thing του ‘Άρχοντα του Τρόμου’ John Carpenter πραγματικά δεν γίνεται να μην θαυμάσεις και να μην εκτιμήσεις το πόσο καλά διατηρήθηκε αυτή η ταινία μέσα στον χρόνο. Ύστερα από 35 ολόκληρα χρόνια το φιλμ του Carpenter όχι μόνο δεν έχει χάσει σε αξία αλλά εξακολουθεί να γεμίζει το μάτι σου με σκηνές ανυπέρβλητης φρίκης, να παγώνει το πετσί σου και να ποτίζει το μυαλό σου με τρόμο και αμφιβολία.

Το The Thing ,ακριβώς όπως και το τρομερό εξωγήινο πλάσμα της ταινίας ,μπήκε στον πάγο και όχι μόνο διατηρήθηκε ιδανικά μέσα του αλλά κάθε φορά που το βγάζεις για να το ξαναδείς φαντάζει ολοένα και πιο δυνατό. Και όμως κατά τραγική ειρωνεία πίσω στα 80s το φρικιαστικό και παγωμένο δημιούργημα του John Carpenter κινδύνεψε να μπει στο ‘ψυγείο‘ για όλους τους λάθος λόγους…

1_large

Αντίθετα με την κοινή πεποίθηση που επικρατεί το The Thing δεν είναι remake της ταινίας The Thing from Another World του 1951. Ο Carpenter δεν ήθελε να κάνει απλά μια μοντέρνα εκδοχή μιας παλιάς αγαπημένης του ταινίας και προτίμησε να μας δώσει μια αρκετά διαφορετική εκδοχή που θα ήταν σαφώς πιο πιστή στην νουβέλα Who Goes There? του συγγραφέα  John W. Campbell, Jr.

Η ιστορία της ‘Απειλής’ είναι αρκετά απλή. Μια ομάδα Αμερικάνων ερευνητών στην Ανταρκτική ανακαλύπτει ένα σκάφος θαμμένο βαθιά μέσα στον πάγο το οποίο σύμφωνα με τους υπολογισμούς τους πρέπει να βρισκόταν εκεί μέσα για πάνω από 100,000 χρόνια. Μόλις λίγα μέτρα πιο κάτω θα ανακαλύψουν και το καμένο κουφάρι του φαινομενικά μοναδικού επιβάτη του μυστηριώδους διαστημόπλοιου. Οι ερευνητές θα κάνουν το μοιραίο λάθος να πάρουν το απόκοσμο πτώμα πίσω στην βάση τους ώστε να το μελετήσουν…

Το σενάριο του The Thing είναι απλό, ενδιαφέρον και ο Carpenter φρόντισε να το αποδώσει με τον πιο φρικιαστικό, τρομαχτικό και παρανοϊκό τρόπο. Ο σκηνοθέτης συνδυάζοντας το σκηνοθετικό σασπένς που χαρακτήριζε το ALIEN του Ridley Scott με τον συμπαντικό τρόμο που συναντάς στο έργο του συγγραφέα H.P.Lovecraft και προσθέτοντας μπόλικες body horror και gore πινελιές μας έδωσε ένα φιλμ που θα σε κάνει να το σιχαθείς αλλά ταυτόχρονα και να το θαυμάσεις και να εθιστείς σε αυτό.

Δυστυχώς όταν η ταινία βγήκε στις αίθουσες στις 25 Ιουνίου του 1982 τόσο οι κριτικοί όσο το ίδιο το κοινό έδειξαν μονάχα το συναίσθημα της σιχαμάρας…

Norris-Thing_head_(3)_-_The_Thing_(1982)

 

Μπορεί τα εκπληκτικά πρακτικά εφέ του Rob Bottin και του επιτελείου του (με μια μικρή συνεισφορά και από τον Stan Winston που σχεδίασε το περίφημο πλέον σκυλί-τέρας )να δημιούργησαν ολόκληρη σχολή και να φαντάζουν εξαιρετικά ρεαλιστικά και αηδιαστικά ακόμη και με τα σημερινά δεδομένα όμως φαίνεται να έπεσαν εξαιρετικά βαριά στα ανυποψίαστα τότε στομάχια των θεατών.

Δεν ήταν και λίγοι οι θεατές που αναγκάζονταν να εγκαταλείψουν την κινηματογραφική αίθουσα, μην αντέχοντας τις σκηνές φρίκης που τους σέρβιρε τόσο απλόχερα ο σκηνοθέτης, και να τρέχουν να βρουν την κοντινότερη τουαλέτα ώστε να αδειάσουν πρόωρα το περιεχόμενο του στομαχιού τους. Ίσως εξαιτίας ακριβώς τέτοιων ατυχών περιστατικών ο διαβόητος κριτικός ταινιών Roger Ebert να χαρακτήρισε την ταινία ως ‘μια σπουδαία σακούλα για τον εμετό’

Στα 80s οι κριτικές για το φιλμ του Carpenter δεν ήταν απλά αρνητικές αλλά έφταναν στο σημείο της έντονης επιθετικότητας τύπου ‘η ταινία είναι απλά μια κακή διαφήμιση του J&B ούισκι’ (το οποίο κατανάλωνε σε μεγάλες ποσότητες ο πρωταγωνιστής). Σε αυτό έπαιξε και τον ρόλο του το γεγονός ότι πριν μερικές βδομάδες είχε κυκλοφορήσει ο Ε.Τ. του Steven Spielberg και ειλικρινά μετά από έναν καλοσυνάτο και γλυκούλη εξωγήινο που απλά ήθελε να ‘τηλεφωνήσει στο σπίτι του’ το τελευταίο πράγμα που ήθελαν να δουν οι θεατές ήταν αυτό…

 

Το The Thing την πάτησε ακριβώς όπως και το ανυπέρβλητο Blade Runner που βγήκε την ίδια μέρα και επικρίθηκε για εντελώς όμως διαφορετικούς λόγους. Δυο ταινίες που ήταν τόσο μπροστά από την εποχή τους που πραγματικά ελάχιστοι τις κατάλαβαν και τις εκτίμησαν τότε.

Όμως αυτό σε καμία περίπτωση δεν δικαιολογεί τους κριτικούς που »στόλισαν» την ταινία με χαρακτηρισμούς του τύπου ‘βρωμερό σκουπίδι’ και κατηγόρησαν τον Carpenter, που μέχρι τότε ήταν το νέο χρυσό παιδί του indie κινηματογράφου, για ‘ξεπούλημα’ και ότι κατέληξε να κάνει τιποτένιες ταινίες τρόμου που σκόπευαν αποκλειστικά στο να προκαλέσουν και να αηδιάσουν το κοινό τους. Μάλιστα τότε ο ίδιος ο σκηνοθέτης, εξαιτίας των έντονων αντιδράσεων, έφτασε στο σημείο να φοβάται ότι αυτή η ταινία θα κατέστρεφε την καριέρα του. ‘I was called ‘a pornographer of violence’ είχε δηλώσει πολύ χαρακτηριστικά κάποτε όταν ρωτήθηκε για εκείνες τις δύσκολες μέρες.

Εξαιρετικά άδικοι και άστοχοι χαρακτηρισμοί για ένα φιλμ που επαναπροσδιόρισε ένα ολόκληρο κινηματογραφικό είδος και που έκανε ολόκληρη σχολή σε θέματα σκηνοθεσίας αλλά και των ειδικών εφέ. Σε αυτό ίσως να έπαιξε ρόλο και η εντελώς αψυχολόγητη κίνηση του στούντιο της Universal να παρουσιάσει την ταινία ως ένα Horror/Slasher φιλμ με στοιχεία επιστημονικής φαντασίας ενώ στην πραγματικότητα η ταινία διαπραγματευόταν πολλά περισσότερα θέματα. Μάλιστα ο ίδιος ο σκηνοθέτης τότε, όντας απογοητευμένος από τις πρώτες αντιδράσεις, βλέποντας την κλασσική πλέον αφίσα της ταινίας πρότεινε ειρωνικά στους παραγωγούς να ζωγραφίσουν στα χέρια της ανθρώπινης φιγούρας ,που εμφανίζεται μέσα από τα χιόνια, και ένα ματωμένο μαχαίρι ώστε να δώσουν εντελώς την εντύπωση μιας ανόητης ‘slasher’ ταινίας…

The-Thing-Poster

 

Και όμως το The Thing είναι ο John Carpenter στα καλύτερα του.

Ο σκηνοθέτης μας δίνει μια ιστορία επιβίωσης που όμως δεν είναι μονόπλευρη και ας δείχνουν τα φαινόμενα το αντίθετο. Δεν θέλουν μονάχα οι γήινοι χαρακτήρες να επιβιώσουν από τον φριχτό διαστημικό εισβολέα που τόσο ανόητα έφεραν μέσα στο »σπίτι» τους αλλά είναι και το ίδιο το πλάσμα που κάνει ότι μπορεί για να επιβιώσει, μόνο που η δική του επιβίωση εξαρτάται από την σταδιακή εξόντωση των ανθρώπων γύρω του. Ακριβώς όπως το περίφημο Xenomorph πλάσμα του ALIEN αλλά και ο ‘χαριτωμένος Calvin‘ του πρόσφατου και εξαιρετικά δυνατού LIFE, έτσι και το ‘πράγμα’ του Carpenter δεν είναι τόσο ένα σατανικό εξωγήινο ‘τέρας’ αλλά περισσότερο πρόκειται για μια διαφορετική μορφή ζωής την οποία αδυνατούμε να καταλάβουμε.  Αυτά που κάνει δεν τα κάνει από κακία αλλά επειδή με αυτό τον τρόπο λειτουργεί, εξελίσσεται και επιβιώνει. Μάλιστα αρχικά τον βλέπουμε να ‘μιμείται’ έναν σκύλο αλλά ποίος θέλει να παραμείνει ένας απλός σκύλος για το υπόλοιπο της ζωής του ?Η ζωή πάντα καταφέρνει να βρει τον τρόπο και τον δρόμο της ώστε να παραμείνει ζωντανή αλλά και για να καταφέρει να εξελιχθεί. Μια διαδικασία που είναι πραγματικά αξιοθαύμαστη όμως όχι πάντα ειρηνική ή όμορφη μιας και πολλές φορές γίνεται εις βάρος μιας άλλης πιο αδύναμης μορφής ζωής.

Όμως ακριβώς αυτός ο ‘μηχανισμός επιβίωσης’ είναι που το καθιστά τόσο τρομερό, αποκρουστικό και άκρως απειλητικό. Ειλικρινά δεν μπορώ και ούτε καν θέλω να φανταστώ έναν πιο φριχτό θάνατο από το να σε ‘μιμηθεί’ το πλάσμα του Carpenter …

 

Χάρη σε κάτι τέτοιες σκηνές ο σκηνοθέτης κέρδισε το παρατσούκλι-παράσημο »ο Άρχοντας του Τρόμου»

«You have to embrace the darkness. That’s where this movie is. In the darkness.» του είχε πει τότε ένας συνεργάτης του για να κάμψει τις αμφιβολίες που είχε ο σκηνοθέτης σχετικά με το ύφος της ταινίας του και διάολε είχε απόλυτο δίκαιο.

Όμως πέρα από τα εξαιρετικά ειδικά εφέ η ταινία στέκεται εξαιρετικά δυνατή και σε όλους τους υπόλοιπους τομείς. Τα σκηνικά ,αν και απλά, σου προκαλούν έντονο σασπένς και οι σκοτεινοί και στενοί διάδρομοι της βάσης των ερευνητών σου βγάζουν ένα συναίσθημα έντονης κλειστοφοβίας ενώ ταυτόχρονα η παγωμένη και αφιλόξενη ανταρκτική έξω φαντάζει αμείλικτη και χαοτική. Οι διάλογοι είναι έντονοι και αυξάνουν το νεύρο και την παράνοια που χαρακτηρίζουν την ταινία. Στην όλη ατμόσφαιρα τσοντάρει μέγιστα και το ατμοσφαιρικό και μινιμαλιστικό synth soundtrack το οποίο δεν συνέθεσε ο ίδιος ο Carpenter, όπως έκανε μέχρι τότε σε όλες του τις ταινίες, αλλά το έγραψε ο σπουδαίος Ennio Morricone. Πάντως το γεγονός αυτό δεν εμπόδισε κάποιους ηλίθιους να το χώσουν στις υποψηφιότητες για Χρυσό Βατόμουρο.

Στο cast όπως είναι λογικό ξεχωρίζουν οι επιβλητικές μορφές των Kurt Russel και Keith Daivid όμως όλοι οι ηθοποιοί είναι το λιγότερο τίμιοι και οι χαρακτήρες τους είναι εξαιρετικά καλογραμμένοι μιας και κανείς τους δεν σου περνάει αδιάφορος.

Όμως το στοιχείο που έβρισκα πάντα τόσο ιδιαίτερα συναρπαστικό σε αυτή την ταινία είναι το γεγονός ότι οι γήινοι χαρακτήρες παρουσιάζουν εξαιρετικές ομοιότητες σε θέματα ψυχοσύνθεσης με το ίδιο το πλάσμα που προσπαθούν με κάθε δυνατό τρόπο να εξοντώσουν…

The Thing (1982) - 1080p.mkv_snapshot_01.20.55_[2011.06.10_20.32.13]

 

Ακριβώς όπως και η ‘Απειλή’ που αντιμετωπίζουν, που αν τραυματίσεις κάποιο μέλος της το υπόλοιπο κομμάτι θα το εγκαταλείψει στην προσπάθεια του για επιβίωση, έτσι και οι γήινοι χαρακτήρες δεν θα διστάσουν να προδωσουν ή ακόμη και να σκοτώσουν κάποιο άλλο μέλος της ‘ομάδας’ τους για να σώσουν το τομάρι τους. Ούτε καν ο πρωταγωνιστής δεν ξεφεύγει από αυτόν τον κανόνα μιας και βασικό μέλημα του είναι η αυτοσυντήρηση. Γενικά ο μηδενιστής – πιλότος R.J. MacReady είναι ο ορισμός του αντί-ήρωα. Δεν διστάζει να απειλήσει τους συντρόφους του ότι θα τους ανατινάξει όλους με δυναμίτη (συμπεριλαμβανομένου και του ίδιου) όταν εκείνοι είναι πεπεισμένοι πως είναι ‘το πράγμα’ και όταν εκφράζουν τις απόψεις-απορίες τους σχετικά με την προέλευση και την φύση του πλάσματος και γιατί τους ξεπαστρεύει με τόσο φριχτούς τρόπους εκείνος τους απαντά εντελώς λακωνικά  ‘I don’t know how. ‘Cause it’s different than us, see? ‘Cause it’s from outer space. What do you want from me? Ask him!

Και όμως καταλήγεις να συμπαθείς, να δικαιολογείς και να στηρίζεις με όλη σου την καρδιά τούτον τον εγωιστή μπάσταρδο επειδή πρώτον ο Kurt Russel είναι γαμάτος και δεύτερον λόγο της τραγικής και εντελώς εξωφρενικής κατάστασης που αντιμετωπίζουν  αυτοί οι τύποι. Όταν κινδυνεύεις να σε καταπιεί-απορροφήσει αργά και βασανιστικά ένα φριχτό εξωγήινο πράγμα και να πάρει την θέση σου τότε δεν υπάρχουν πολλά περιθώρια για ρομαντισμούς. Ο μοναδικός που δείχνει σημάδια υπευθυνότητας και αλτρουισμού είναι ο γιατρός της βάσης που όταν ανακαλύπτει τις ικανότητες του πλάσματος να μιμείται άλλους οργανισμούς αποφασίζει να καταστρέψει κάθε μέσο επικοινωνίας ώστε να εξασφαλίσει ότι ο εξωγήινος δεν θα φύγει ποτέ την Ανταρκτική με κίνδυνο να μολύνει ολόκληρο τον πλανήτη. Και φυσικά οι σύντροφοι του τον πετάνε φυλακισμένο σε μια ντουλάπα…

Επίσης ο R.J. MacReady έχει μια από τις καλύτερες και πιο ειλικρινείς εισαγωγές χαρακτήρων που έχω δει σε ταινία.

 

Μα πως να μην ταυτιστείς με αυτόν τον τύπο ?!

Και φυσικά δεν θα μπορούσαμε να μην αναφερθούμε και στο εξαιρετικά αμφιλεγόμενο και ασαφές φινάλε της ταινίας που μας άφησε μαζί με τους πρωταγωνιστές να ξεπαγιάζουμε μες το κρύο και να αγωνιούμε για την μοίρα τους. Αυτό το φινάλε ήταν ένα από τα βασικά στοιχεία της ταινίας που κατηγορήθηκαν τότε από τους ‘ειδικούς’ που θέλανε ένα πιο ξεκάθαρο και ηρωικό τέλος και αυτό ακριβώς το φινάλε σήμερα σηματοδοτεί και χαρακτηρίζει την αξία και την σπουδαιότητα της ταινίας του Carpenter.

Τα περισσότερα σπουδαία έργα επιστημονικής φαντασίας ποτέ δεν δίσταζαν να μας αφήσουν με μερικά πολύ μεγάλα ερωτήματα στο τέλος και ακριβως εκεί κρύβεται και η μαγεία τους. Δεν έχω ανάγκη κάποιον να μου πει από τι φριχτό και απόκοσμο σύμπαν μας ήρθε το ‘πράγμα’ του Carpenter , ούτε τι απέγιναν στο τέλος οι δυο επιζώντες. Μπορώ να τα φανταστώ και μόνος μου όλα αυτά. Ταινίες όπως το ALIEN, το Blade Runner και το The Thing βάζουν την φαντασία σου να δουλέψει και να ταξιδέψει, σε κάνουν κομμάτι τους και καταλήγουν να γίνουν αναπόσπαστο κομμάτι σου. Και αυτό είναι απλά ένα υπέροχο, μοναδικό και αξεπέραστο συναίσθημα.

Μπορεί στα 80s οι κριτικοί να προσπάθησαν να σκοτώσουν την ‘Απειλή’ του John Carpenter και να κρύψουν το πτώμα στο ψυγείο όμως τελικά το The Thing τους πρόλαβε και μπήκε από μόνο του στον ‘πάγο’. Εκεί όχι μόνο διατηρήθηκε αλλά δυνάμωσε και ενίσχυσε την αξία του με αποτέλεσμα από ένα κλασσικό και αδικημένο cult φιλμ σήμερα να θεωρείται μια από τις σπουδαιότερες και πιο επιδραστικές ταινίες τρόμου και επιστημονικής φαντασίας. Σκηνοθέτες όπως οι Guilliermo Del Toro, Quentin Tarantino, τηλεοπτικές σειρές τύπου Stranger Things, σύγχρονες ταινίες όπως το φοβερό The Void αλλά και λατρεμένα video games σαν το Resident Evil χρωστάνε πολλά στην ταινία του Carpenter και ποτέ δεν έκρυψαν την αγάπη και τον σεβασμό τους για αυτήν.

Το The Thing παρά την εξαιρετικά ταραχώδη πορεία του τελικά βρήκε τον δρόμο του και το κοινό του. Μάλιστα απέκτησε και ένα μέτριο sequel video game και μια εξίσου μέτρια prequel ταινία το 2011. Πάντως αν και εξαιρετικά τίμια και τα δυο, μάλλον φαντάζουν κάπως αχρείαστα.

Όμως το πιο σημαντικό πράγμα που κατόρθωσε να κάνει το φιλμ του  John Carpenter είναι να μας θυμίσει ότι η τέχνη μπορεί καμιά φορά να είναι αμφιλεγόμενη και ‘αποκρουστική’ όμως αν πραγματικά αξίζει θα βρει την αναγνώριση και δεν θα χαθεί ποτέ. Έστω και αν χρειαστεί να μείνει για λίγο καιρό στον ‘πάγο’.

giphy

 

Αν σας άρεσε το παραπάνω άρθρο ρίχτε μας και ένα like στην επίσημη σελίδα του The Bat Country Press στο Facebook ώστε να διαβάσετε περισσότερα. 

 

 

 

 

 

 

Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Δημιουργήστε ένα δωρεάν ιστότοπο ή ιστολόγιο στο WordPress.com.

ΠΑΝΩ ↑

Αρέσει σε %d bloggers: